C-157/99

Trybunał orzekł, że wymóg uzyskania uprzedniej zgody na pokrycie kosztów leczenia szpitalnego za granicą jest zgodny z prawem UE, pod warunkiem, że kryteria udzielania zgody są obiektywne i proporcjonalne.

Sprawa dotyczyła zgodności niderlandzkich przepisów uzależniających zwrot kosztów leczenia szpitalnego za granicą od uprzedniej zgody kasy chorych z prawem UE. Trybunał uznał, że wymóg ten jest dopuszczalny, jeśli zgoda jest udzielana na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak typowy charakter leczenia w środowiskach zawodowych (interpretowany w świetle międzynarodowej wiedzy medycznej) oraz niezbędność leczenia, gdy identyczne lub równie skuteczne świadczenie nie jest dostępne w terminie w kraju w ramach kontraktu z kasą chorych.

Sprawa C-157/99 dotyczyła zgodności niderlandzkich przepisów dotyczących ubezpieczeń chorobowych (Ziekenfondswet - ZFW) z zasadą swobody świadczenia usług (art. 59 i 60 TFUE). Przepisy te uzależniały zwrot kosztów leczenia szpitalnego poniesionego w innym państwie członkowskim od uzyskania uprzedniej zgody kasy chorych. Zgoda ta była udzielana tylko wtedy, gdy spełnione były dwa warunki: po pierwsze, leczenie musiało być uznane za „typowe w danych środowiskach zawodowych”, a po drugie, leczenie za granicą musiało być niezbędne, ponieważ odpowiednie świadczenia nie były dostępne w terminie w Niderlandach u świadczeniodawcy objętego kontraktem z kasą chorych. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że choć państwa członkowskie mają kompetencje w zakresie organizacji systemów zabezpieczenia społecznego, muszą one przestrzegać prawa wspólnotowego. Stwierdził, że usługi szpitalne wchodzą w zakres swobody świadczenia usług, nawet jeśli są one świadczone nieodpłatnie dla pacjenta w ramach systemu ubezpieczeń społecznych. Trybunał uznał, że wymóg uprzedniej zgody na leczenie szpitalne za granicą może być uzasadniony nadrzędnymi względami interesu ogólnego, takimi jak utrzymanie równowagi finansowej systemu zabezpieczenia społecznego oraz zapewnienie dostępności i jakości świadczeń medycznych. Jednakże, warunki udzielania tej zgody muszą być obiektywne, niedyskryminacyjne i proporcjonalne. W odniesieniu do warunku „typowego charakteru leczenia”, Trybunał orzekł, że nie można odmawiać zgody, jeśli leczenie zostało wystarczająco zbadane i potwierdzone w międzynarodowej nauce medycyny. Ograniczenie się wyłącznie do poglądów niderlandzkich środowisk zawodowych byłoby niezgodne z prawem UE, ponieważ mogłoby dyskryminować świadczeniodawców z innych państw członkowskich. W odniesieniu do warunku „niezbędności leczenia”, Trybunał stwierdził, że odmowa zgody jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy identyczne lub równie skuteczne leczenie może być uzyskane w terminie w zakładzie szpitalnym, z którym kasa chorych ubezpieczonego zawarła kontrakt. Ocena ta powinna uwzględniać wszystkie istotne okoliczności indywidualnego przypadku. Podsumowując, Trybunał orzekł, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie prawu UE, pod warunkiem, że kryteria udzielania zgody są interpretowane w sposób zgodny z prawem wspólnotowym, zapewniając obiektywność, niedyskryminację i proporcjonalność.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (5)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy