C-157/14

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przepisy unijne dotyczące oświadczeń o niskiej zawartości sodu w wodach mineralnych są ważne i proporcjonalne, chroniąc konsumentów przed wprowadzającymi w błąd informacjami.

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów UE dotyczących oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych w odniesieniu do naturalnych wód mineralnych, a konkretnie sposobu obliczania zawartości sodu i soli. Neptune Distribution chciała oznaczać swoje wody jako ubogie w sól, mimo że zawierały one wodorowęglan sodu. Sąd odsyłający pytał, czy takie oświadczenia są dozwolone i czy przepisy UE ograniczające takie praktyki są ważne. Trybunał uznał, że przepisy te są ważne, ponieważ chronią konsumentów przed wprowadzającymi w błąd informacjami i zapewniają wysoki poziom ochrony zdrowia, a ograniczenia wolności wypowiedzi i działalności gospodarczej są proporcjonalne do tych celów.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) dotyczył wykładni rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych oraz ważności przepisów dyrektywy 2009/54/WE w kontekście oświadczeń dotyczących zawartości sodu i soli w naturalnych wodach mineralnych. Spór powstał między Neptune Distribution SNC a francuskim ministrem gospodarki w związku z wezwaniem do usunięcia z etykiet i reklam wód "Saint-Yorre" i "Vichy Célestins" oznaczeń sugerujących niską zawartość soli lub sodu. Neptune Distribution argumentowała, że ich wody zawierają sód głównie w postaci wodorowęglanu, a nie chlorku sodu (soli kuchennej), i że są one ubogie w sól. Francuskie sądy administracyjne podtrzymały decyzję o wezwaniu do usunięcia naruszenia. Conseil d’État zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami dotyczącymi sposobu obliczania "równoważnej ilości soli" w kontekście rozporządzenia nr 1924/2006 oraz ważności przepisów dyrektyw 2000/13 i 2009/54 w świetle wolności wypowiedzi i prowadzenia działalności gospodarczej (art. 11 i 16 Karty praw podstawowych UE, art. 10 EKPC). Sąd odsyłający wątpił, czy ograniczenia te są konieczne i proporcjonalne, zwłaszcza że wodorowęglan sodu może nie mieć tak negatywnego wpływu na ciśnienie tętnicze jak chlorek sodu. Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpatrując pierwsze pytanie, orzekł, że przepisy Unii należy interpretować w ten sposób, że zabraniają one umieszczania na etykietach i w reklamach naturalnych wód mineralnych oświadczeń sugerujących niską zawartość sodu lub soli, jeśli łączna zawartość sodu we wszystkich jego postaciach chemicznych wynosi co najmniej 20 mg/l. Trybunał podkreślił, że celem tych przepisów jest zapewnienie konsumentom przejrzystej informacji i ochrony zdrowia, a także uczciwego handlu. Odnosząc się do drugiego pytania, Trybunał stwierdził, że przepisy dyrektywy 2009/54 (art. 9 ust. 1 i 2) w związku z rozporządzeniem nr 1924/2006 są ważne. Uznał, że ingerencja w wolność wypowiedzi i prowadzenia działalności gospodarczej jest uzasadniona i proporcjonalna do celów ochrony zdrowia konsumentów i zapewnienia im rzetelnej informacji. Trybunał powołał się na zasadę ostrożności, wskazując, że nawet przy niepewności co do pełnego zakresu ryzyka zdrowotnego związanego z różnymi formami sodu, prawodawca Unii może podjąć środki ochronne. W związku z tym, zakaz umieszczania wprowadzających w błąd oświadczeń jest zgodny z prawem Unii.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (14)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy