C-154/16

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że VAT nie jest należny od towaru, który uległ całkowitemu zniszczeniu lub nieodwracalnej utracie podczas tranzytu, a główny zobowiązany odpowiada za dług celny nawet w przypadku uchybień przewoźnika.

Sprawa dotyczyła zapłaty długu celnego i VAT w związku z wyciekiem i utratą części towaru (rozpuszczalnika) podczas procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Sąd krajowy pytał, czy w takiej sytuacji należy stosować przepisy dotyczące usunięcia towaru spod dozoru celnego, czy też przepisy dotyczące niewykonania obowiązków, a także czy VAT jest należny od utraconego towaru. Trybunał orzekł, że całkowite zniszczenie lub nieodwracalna utrata towaru wyklucza powstanie długu celnego i VAT, chyba że uszkodzenie wynika z braku należytej staranności. Potwierdzono również, że główny zobowiązany odpowiada za dług celny niezależnie od działań przewoźnika.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny oraz dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Sprawa wyłoniła się z postępowania między VAS „Latvijas Dzelzceļš” (LDz) a Valsts ieņēmumu dienests (VID) w przedmiocie zapłaty długu celnego i VAT. Podczas wspólnotowego tranzytu zewnętrznego doszło do wycieku rozpuszczalnika z wagonu cysterny, co skutkowało utratą 2448 kg towaru. Urząd celny przeznaczenia stwierdził brak towaru, a VID obliczył dług celny i VAT. LDz zakwestionował tę decyzję, argumentując, że utrata towaru nastąpiła z przyczyn niezależnych od niego, związanych z jego charakterem lub siłą wyższą, a także że odpowiedzialność może być solidarna. Sąd najwyższy Łotwy zwrócił się do Trybunału z pytaniami dotyczącymi zastosowania art. 203, 204 i 206 kodeksu celnego w przypadku zniszczenia lub utraty towaru, opodatkowania VAT oraz odpowiedzialności głównego zobowiązanego i przewoźnika. Trybunał orzekł, że art. 203 ust. 1 kodeksu celnego nie ma zastosowania, gdy towar uległ całkowitemu zniszczeniu lub nieodwracalnej utracie. W takim przypadku należy badać art. 204 ust. 1 lit. a) i art. 206, przy czym sąd krajowy musi ocenić, czy uszkodzenie urządzenia rozładunku stanowiło siłę wyższą lub nieprzewidzianą okoliczność. Trybunał stwierdził również, że VAT nie jest należny od towaru, który uległ całkowitemu zniszczeniu lub nieodwracalnej utracie, ponieważ nie może on zostać wprowadzony do obrotu gospodarczego Unii. Potwierdzono, że główny zobowiązany zawsze ponosi odpowiedzialność za dług celny, nawet jeśli przewoźnik nie dopełnił swoich obowiązków, ale organy celne nie mają obowiązku dochodzenia należności od przewoźnika na zasadzie odpowiedzialności solidarnej.

Zagadnienia prawne (5)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (14)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy