C-152/09

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że rolnik może ubiegać się o wyższe dopłaty do hektara, jeśli jego grunty rolne, przekształcone w trwałe użytki zielone w ramach programów rolno-środowiskowych, kwalifikują się do wyższej stawki, nawet jeśli w dniu odniesienia były użytkowane jako trwałe użytki zielone, a wniosek składa inny rolnik niż ten, który pierwotnie dokonał przekształcenia.

Sprawa dotyczyła interpretacji przepisów wspólnej polityki rolnej UE w zakresie obliczania dopłat dla rolników. Rolnik André Grootes ubiegał się o wyższe dopłaty, argumentując, że jego grunty, które w przeszłości przekształcono z gruntów ornych na trwałe użytki zielone w ramach programów rolno-środowiskowych, powinny być traktowane jako kwalifikujące się do wyższej stawki jednostkowej. Kluczowe było ustalenie, czy okoliczności nadzwyczajne pozwalają na takie traktowanie, nawet jeśli w dniu odniesienia grunty były już użytkowane jako trwałe użytki zielone, oraz czy wniosek może złożyć następca prawny rolnika, który pierwotnie podjął zobowiązania rolno-środowiskowe. Trybunał orzekł, że takie traktowanie jest możliwe, podkreślając znaczenie związku przyczynowego między zobowiązaniami rolno-środowiskowymi a zmianą sposobu użytkowania gruntu oraz zasadę równego traktowania.

Sprawa C-152/09 dotyczyła wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez Verwaltungsgericht Schwerin w Niemczech. Dotyczyła ona interpretacji art. 40 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, który określa zasady obliczania uprawnień do płatności w ramach systemu płatności jednolitych w sytuacjach nadzwyczajnych, w szczególności dla rolników objętych zobowiązaniami rolno-środowiskowymi. Rolnik, André Grootes, ubiegał się o przyznanie mu wyższych dopłat do hektara dla spornej działki, która w 1994 r. została przekształcona z gruntu ornego na trwałe użytki zielone w ramach umowy rolno-środowiskowej. W 2003 r. przejął on gospodarstwo wraz z tymi zobowiązaniami. Niemieckie przepisy krajowe, stosując art. 61 rozporządzenia nr 1782/2003, uzależniały przyznanie wyższej stawki od sposobu użytkowania gruntu w dniu 15 maja 2003 r., kiedy to sporny grunt był już użytkiem zielonym. Grootes argumentował, że powinien być uprawniony do wyższej stawki, powołując się na okoliczności nadzwyczajne i kontynuację zobowiązań rolno-środowiskowych. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując trzy pytania prejudycjalne, orzekł, że: 1) Rolnik objęty zobowiązaniami rolno-środowiskowymi, które stanowią bezpośrednią kontynuację zobowiązań, na podstawie których grunty orne zostały przekształcone w trwałe użytki zielone, jest uprawniony do wnioskowania o obliczenie uprawnień na podstawie wartości jednostkowych dla hektarów innych niż użytki zielone, nawet jeśli w dniu odniesienia grunt był użytkiem zielonym. 2) Kluczowe jest istnienie związku przyczynowego między zmianą sposobu użytkowania gruntu a uczestnictwem w działaniu rolno-środowiskowym. 3) Stosowanie tych przepisów nie jest uzależnione od tego, by wniosek o płatność złożył ten sam rolnik, który dokonał zmiany sposobu użytkowania gruntu, co wynika z zasady równego traktowania. Trybunał podkreślił, że celem przepisów jest zapobieganie sytuacji, w której rolnicy podlegający zobowiązaniom rolno-środowiskowym byliby stawiani w gorszej sytuacji w ramach systemu płatności jednolitych.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (7)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy