C-152/07 do C-154/07

Trybunał orzekł, że krajowy organ regulacyjny nie może nakazać operatorowi sieci telekomunikacyjnej zapłaty dodatkowej opłaty za podłączenie w celu pokrycia deficytu dominującego operatora, naruszając tym samym zasady konkurencji i bezpośrednią skuteczność dyrektyw UE.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektyw UE w zakresie opłat za połączenia wzajemne w telekomunikacji. Niemiecki organ regulacyjny zezwolił na pobieranie przez dominującego operatora Deutsche Telekom opłaty za podłączenie od innych operatorów, mającej na celu pokrycie deficytu związanego z dostępem do pętli lokalnej. Trybunał uznał, że taka opłata, dodatkowa do opłaty za połączenie wzajemne i nieoparta na kosztach, jest sprzeczna z zasadami konkurencji i dyrektywami UE, które są bezpośrednio skuteczne.

W niniejszej sprawie połączonych spraw C-152/07 do C-154/07, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wielka izba) rozpatrywał wnioski o wykładnię prejudycjalną dotyczącą dyrektyw 90/388/EWG i 97/33/WE w kontekście niemieckich przepisów dotyczących opłat za podłączenie w sektorze telekomunikacyjnym. Niemiecki organ regulacyjny, Bundesnetzagentur, zezwolił Deutsche Telekom AG, dominującemu operatorowi, na pobieranie od innych operatorów (Arcor AG & Co. KG, Communication Services TELE2 GmbH, Firma 01051 Telekom GmbH) opłaty za podłączenie w wysokości 0,004 EUR za minutę, mającej na celu wyrównanie deficytu związanego z dostępem do pętli lokalnej. Sąd krajowy (Bundesverwaltungsgericht) zadał pytania, czy takie zobowiązanie jest zgodne z prawem UE oraz czy jednostki mogą powoływać się na przepisy dyrektyw w celu zakwestionowania decyzji organu regulacyjnego. Trybunał orzekł, że opłata za podłączenie, która nie jest oparta na kosztach i stanowi dodatkowe wynagrodzenie dla dominującego operatora, jest sprzeczna z zasadą określania taryf w zależności od kosztów, zawartą w art. 7 ust. 2 dyrektywy 97/33 i art. 12 ust. 7 tej dyrektywy, a także z zasadą zrównoważenia taryf i konkurencji wynikającą z art. 4c dyrektywy 90/388. Trybunał podkreślił, że takie finansowanie deficytu dominującego operatora przez innych uczestników rynku narusza wolną konkurencję. Ponadto, Trybunał stwierdził, że art. 4c dyrektywy 90/388 i art. 12 ust. 7 dyrektywy 97/33 są bezpośrednio skuteczne, co oznacza, że jednostki mogą powoływać się na nie bezpośrednio przed sądami krajowymi w celu zakwestionowania decyzji krajowych organów regulacyjnych, które są niezgodne z tymi przepisami. W konsekwencji, niemiecki organ regulacyjny nie miał prawa zezwolić na pobieranie takiej opłaty.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (7)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy