C-148/17
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że ustalenie a posteriori unieważnienia lub wygaśnięcia krajowego znaku towarowego, którego starszeństwo zastrzeżono dla unijnego znaku, może nastąpić tylko na podstawie przesłanek spełnionych w momencie zrzeczenia się lub wygaśnięcia, a nie w momencie wydania orzeczenia.
Sprawa dotyczyła wykładni przepisów dotyczących znaków towarowych, w szczególności ustalenia a posteriori unieważnienia lub wygaśnięcia krajowego znaku towarowego, którego starszeństwo zostało zastrzeżone dla unijnego znaku towarowego. Sąd krajowy uznał, że przesłanki wygaśnięcia muszą być spełnione zarówno w momencie zrzeczenia się znaku, jak i w momencie wydania orzeczenia. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że taka wykładnia jest niezgodna z prawem Unii, ponieważ kluczowe jest spełnienie przesłanek w momencie zrzeczenia się lub wygaśnięcia znaku, a nie w późniejszym terminie.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 14 dyrektywy 2008/95/WE oraz art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009. Sprawa toczyła się między dwiema spółkami Peek & Cloppenburg KG w Hamburgu i Düsseldorfie, w przedmiocie ustalenia a posteriori unieważnienia krajowych znaków towarowych, których spółka z Hamburga była właścicielem i których uprzednio się zrzekła. Sąd krajowy (Bundesgerichtshof) miał wątpliwości co do wykładni niemieckiego prawa w kontekście prawa unijnego. W szczególności, czy ustalenie a posteriori unieważnienia lub wygaśnięcia prawa do krajowego znaku towarowego, który stanowi podstawę dla zastrzeżenia starszeństwa unijnego znaku towarowego i którego uprawniony się zrzekł, może być ustalone tylko wtedy, gdy przesłanki unieważnienia lub wygaśnięcia są spełnione nie tylko w chwili zrzeczenia się, ale również w chwili wydania sądowego orzeczenia. Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpatrując pytania prejudycjalne, orzekł, że art. 14 dyrektywy 2008/95 w związku z art. 34 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą unieważnienie wcześniejszego krajowego znaku towarowego lub wygaśnięcie praw właściciela tego znaku towarowego, którego starszeństwo zastrzeżono dla unijnego znaku towarowego, można ustalić a posteriori, jedynie jeśli przesłanki tego unieważnienia lub tego wygaśnięcia były spełnione nie tylko w chwili zrzeczenia się lub wygaśnięcia, ale również w chwili wydania orzeczenia sądowego. Trybunał podkreślił, że kluczowe jest spełnienie przesłanek w momencie zrzeczenia się lub wygaśnięcia znaku, a nie w późniejszym terminie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, art. 14 dyrektywy 2008/95/WE w związku z art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego.
Uzasadnienie
Trybunał wyjaśnił, że ustalenie a posteriori unieważnienia lub wygaśnięcia znaku towarowego powinno opierać się na przesłankach spełnionych w momencie zrzeczenia się lub wygaśnięcia znaku, a nie w momencie późniejszego orzekania. Podkreślono, że prawo UE nie przewiduje możliwości konwalidacji praw do znaku po jego zrzeczeniu się lub wygaśnięciu, a zastrzeżenie starszeństwa tworzy fikcję prawną, a nie utrzymuje istnienie wykreślonego znaku.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
Peek & Cloppenburg KG, Hamburg
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Peek & Cloppenburg KG, Hamburg | spolka | skarżący |
| Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf | spolka | pozwany |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
Dyrektywa 2008/95/WE art. 14
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE
Ustalenie a posteriori unieważnienia lub wygaśnięcia praw do znaku towarowego może nastąpić, jeśli przesłanki były spełnione w momencie zrzeczenia się lub wygaśnięcia, a nie w momencie późniejszego orzekania.
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 34 § 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009
Jedynym skutkiem zastrzeżenia starszeństwa jest uznanie, że właściciel zrzekający się lub zezwalający na wygaśnięcie wcześniejszego znaku ma nadal te same prawa, które miałby, gdyby znak nadal był zarejestrowany. Nie utrzymuje to istnienia wykreślonego znaku.
Pomocnicze
Dyrektywa 2015/2436 art. 6
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436
Potwierdza wykładnię art. 14 dyrektywy 2008/95/WE, wskazując, że unieważnienie lub wygaśnięcie znaku dającego podstawę do powołania się na starszeństwo może zostać ustalone a posteriori, pod warunkiem że unieważnienia lub wygaśnięcia można było również dokonać w momencie, gdy uprawniony zrzekł się tego znaku lub pozwolił na jego wygaśnięcie.
Markengesetz art. 49 § 1
Ustawa o ochronie znaków towarowych i innych oznaczeń (Niemcy)
Markengesetz art. 125c § 1
Ustawa o ochronie znaków towarowych i innych oznaczeń (Niemcy)
Markengesetz art. 125c § 2
Ustawa o ochronie znaków towarowych i innych oznaczeń (Niemcy)
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przesłanki unieważnienia lub wygaśnięcia krajowego znaku towarowego, którego starszeństwo zastrzeżono dla unijnego znaku, muszą być spełnione w momencie zrzeczenia się lub wygaśnięcia, a nie w momencie późniejszego orzekania. Prawo UE nie przewiduje możliwości konwalidacji praw do znaku po jego zrzeczeniu się lub wygaśnięciu. Zastrzeżenie starszeństwa tworzy fikcję prawną, a nie utrzymuje istnienie wykreślonego znaku krajowego.
Odrzucone argumenty
Przesłanki unieważnienia lub wygaśnięcia krajowego znaku towarowego muszą być spełnione zarówno w momencie zrzeczenia się znaku, jak i w momencie wydania orzeczenia sądowego. Używanie krajowego znaku towarowego po jego zrzeczeniu się lub wygaśnięciu może mieć skutek konwalidujący, pozwalający na utrzymanie praw z nim związanych.
Godne uwagi sformułowania
ustalenie a posteriori unieważnienia lub wygaśnięcia jedynym skutkiem zastrzeżenia starszeństwa [...] jest uznanie, że ma on nadal te same prawa, które miałby, gdyby wcześniejszy znak towarowy nadal był zarejestrowany nie umożliwienie temu znakowi dalszego istnienia jako takiemu ewentualne używanie danego oznaczenia po tym wykreśleniu należy uważać za używanie unijnego znaku towarowego, a nie wykreślonego wcześniejszego krajowego znaku towarowego
Skład orzekający
M. Ilešič
prezes izby
K. Lenaerts
prezes Trybunału, pełniący obowiązki sędziego drugiej izby
C. Toader
sędzia
A. Prechal
sędzia
E. Jarašiūnas
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia przepisów dotyczących ustalania a posteriori unieważnienia lub wygaśnięcia krajowych znaków towarowych, których starszeństwo zastrzeżono dla unijnych znaków towarowych, a także relacji między prawem krajowym a prawem UE w tym zakresie."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z zastrzeżeniem starszeństwa i późniejszym zrzeczeniem się lub wygaśnięciem krajowego znaku towarowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa znaków towarowych, jakim jest relacja między prawem krajowym a unijnym oraz skutki prawne zrzeczenia się znaku. Jest interesująca dla prawników specjalizujących się w prawie własności intelektualnej.
“Czy zrzeczenie się znaku towarowego to ostateczny koniec? TSUE wyjaśnia, kiedy można go "przywrócić" do życia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI