C-144/10

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że art. 22 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 nie ma zastosowania do sporów umownych, w których jedna ze stron podnosi nieważność decyzji organów jako zarzut incydentalny.

Sprawa dotyczyła wykładni art. 22 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 w kontekście sporu umownego, w którym spółka podnosiła nieważność decyzji organów jako podstawę do kwestionowania porozumienia. Sąd odsyłający zapytał, czy przepis ten obejmuje takie spory. Trybunał orzekł, że art. 22 pkt 2 ma zastosowanie wyłącznie do sporów, których głównym przedmiotem jest ważność lub nieważność spółki lub decyzji jej organów, a nie do sporów umownych, gdzie kwestia ta ma charakter pomocniczy.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin dotyczył wykładni art. 22 pkt 2 i art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych. Spór powstał między Berliner Verkehrsbetriebe (BVG) a JPMorgan Chase Bank NA (JPM) w związku z umową dotyczącą instrumentu finansowego. BVG podnosiła, że nie można się wobec niej powoływać na porozumienie, ponieważ decyzje jej organów dotyczące zawarcia tego porozumienia były nieważne z powodu naruszenia statutu. W związku z tym BVG wniosła skargę do sądu niemieckiego, twierdząc, że sądy niemieckie mają wyłączną jurysdykcję na podstawie art. 22 pkt 2 rozporządzenia. JPM z kolei wniosło powództwo do sądu angielskiego, powołując się na klauzulę jurysdykcyjną w umowie. Sąd niemiecki zawiesił postępowanie ze względu na zawisłość sporu z postępowaniem angielskim. Trybunał Sprawiedliwości UE, odpowiadając na pierwsze pytanie prejudycjalne, orzekł, że art. 22 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do sporów prawnych, w których spółka podnosi, że nie można się wobec niej powoływać na porozumienie ze względu na wynikającą z naruszenia jej statutu nieważność decyzji jej organów, która doprowadziła do zawarcia tego porozumienia. Trybunał podkreślił, że przepis ten dotyczy wyłącznie sporów, których podstawowym przedmiotem jest ważność, nieważność lub rozwiązanie spółek bądź osób prawnych oraz ważność decyzji ich organów, a nie sporów umownych, gdzie kwestie te mają charakter pomocniczy. W związku z tym nie było potrzeby odpowiadania na kolejne pytania.

Zagadnienia prawne (1)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (12)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy