C-142/22

Trybunał orzekł, że wadliwość pierwotnego europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez prokuratora nie uniemożliwia wyrażenia zgody na ściganie za inne przestępstwa po przekazaniu osoby.

Sprawa dotyczyła wykładni art. 27 decyzji ramowej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania. OE został przekazany do Niderlandów na podstawie nakazów wydanych przez prokuratora, a następnie wnioskowano o zgodę na ściganie go za inne przestępstwa. OE argumentował, że pierwotne nakazy były nieważne, ponieważ wydały je organy niebędące organami sądowymi. Sąd najwyższy Irlandii zapytał TSUE, czy wadliwość pierwotnego nakazu uniemożliwia wyrażenie zgody na ściganie za inne przestępstwa. TSUE stwierdził, że taka wadliwość nie stoi na przeszkodzie wyrażeniu zgody, podkreślając autonomię postępowania w sprawie zgody i potrzebę zwalczania bezkarności.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 27 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW w sprawie europejskiego nakazu aresztowania. Sprawa rozpatrywana przez Supreme Court w Irlandii dotyczyła wniosku o wyrażenie zgody na ściganie OE za przestępstwa popełnione przed jego przekazaniem do Niderlandów, inne niż te, które były podstawą pierwotnych europejskich nakazów aresztowania. OE podniósł zarzut nieważności pierwotnych nakazów, ponieważ zostały one wydane przez prokuratorów, a nie organy sądowe. Sąd odsyłający zapytał Trybunał Sprawiedliwości UE, czy wadliwość pierwotnego nakazu aresztowania, wynikająca z jego wydania przez organ niebędący organem sądowym, stoi na przeszkodzie wyrażeniu zgody na ściganie za inne przestępstwa. Trybunał, opierając się na swoim wcześniejszym orzecznictwie, stwierdził, że prokuratorzy, którzy mogą otrzymywać instrukcje od władzy wykonawczej, nie są organami sądowymi w rozumieniu decyzji ramowej. Jednakże, podkreślił, że postępowanie w sprawie wyrażenia zgody jest autonomiczne i odrębne od postępowania w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania. Wadliwość pierwotnego nakazu nie może być podstawą do odmowy wyrażenia zgody, ponieważ podważałoby to cel decyzji ramowej, jakim jest ułatwianie i przyspieszanie przekazań oraz zwalczanie bezkarności. Zasada powagi rzeczy osądzonej dotycząca orzeczenia o przekazaniu nie wyklucza możliwości oceny wniosku o zgodę na ściganie za inne przestępstwa, ale sama wadliwość pierwotnego nakazu nie jest przesłanką do odmowy tej zgody. W związku z tym, Trybunał orzekł, że okoliczność, iż europejski nakaz aresztowania został wydany przez organ niebędący organem sądowym, nie stoi na przeszkodzie wyrażeniu zgody na ściganie za inne przestępstwa.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy