C-137/21

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej2023-09-05
cjeuprawo_ue_ogolnepolityka_wizowaWysokatrybunal
wzajemność wizowaobowiązek wizowyStany ZjednoczoneParlament EuropejskiKomisja Europejskaskarga na bezczynnośćTFUEgranice zewnętrzne UE

Podsumowanie

Trybunał Sprawiedliwości UE oddalił skargę Parlamentu Europejskiego na bezczynność Komisji Europejskiej w sprawie nieprzyjęcia aktu delegowanego zawieszającego tymczasowo zwolnienie obywateli USA z obowiązku wizowego, uznając, że Komisja dysponuje zakresem uznania w tej kwestii.

Parlament Europejski wniósł skargę na bezczynność Komisji Europejskiej, zarzucając jej nieprzyjęcie aktu delegowanego zawieszającego zwolnienie obywateli USA z obowiązku wizowego, mimo upływu 24 miesięcy od powiadomienia o braku wzajemności wizowej. Trybunał uznał skargę za dopuszczalną, ale bezzasadną. Stwierdził, że art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2018/1806 nie nakłada na Komisję bezwarunkowego obowiązku przyjęcia takiego aktu, a jedynie przyznaje jej zakres uznania, ograniczony kryteriami określonymi w lit. d) tego artykułu, dotyczącymi działań państw członkowskich, działań Komisji oraz konsekwencji dla stosunków zewnętrznych UE.

Parlament Europejski wniósł skargę na bezczynność Komisji Europejskiej, zarzucając jej naruszenie traktatów poprzez nieprzyjęcie aktu delegowanego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806. Akt ten miałby tymczasowo zawiesić zwolnienie obywateli Stanów Zjednoczonych Ameryki z obowiązku wizowego, w związku z utrzymującym się brakiem wzajemności wizowej ze strony USA wobec obywateli niektórych państw członkowskich UE (Bułgarii, Chorwacji, Cypru i Rumunii). Parlament argumentował, że przepis ten nie przyznaje Komisji zakresu uznania i zobowiązuje ją do działania po upływie 24 miesięcy od daty publikacji powiadomienia o braku wzajemności. Komisja Europejska broniła swojego stanowiska, twierdząc, że art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia należy interpretować w świetle art. 7 ust. 1 lit. d), który nakłada na nią obowiązek uwzględnienia szeregu czynników, w tym konsekwencji dla stosunków zewnętrznych Unii, co przyznaje jej pewien zakres uznania. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując sprawę w wielkiej izbie, uznał skargę za dopuszczalną, oddalając zarzuty niedopuszczalności podniesione przez Komisję. Jednakże, co do istoty sprawy, Trybunał orzekł, że Komisja nie naruszyła traktatów. Stwierdził, że art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2018/1806, w świetle ogólnej systematyki i celów rozporządzenia, nie nakłada bezwarunkowego obowiązku przyjęcia aktu delegowanego. Komisja dysponuje zakresem uznania, ograniczonym kryteriami określonymi w art. 7 ust. 1 lit. d), które uwzględniają działania państw członkowskich, działania Komisji oraz konsekwencje dla stosunków zewnętrznych UE. Trybunał uznał, że Komisja wzięła pod uwagę te kryteria, analizując sytuację ze Stanami Zjednoczonymi, i nie przekroczyła przysługującego jej zakresu uznania, odmawiając przyjęcia aktu delegowanego. W konsekwencji skarga została oddalona, a Parlament Europejski obciążony kosztami postępowania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, Komisja Europejska nie dopuściła się bezczynności. Przepis art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2018/1806 nie nakłada na Komisję bezwarunkowego obowiązku przyjęcia aktu delegowanego, a jedynie przyznaje jej zakres uznania, ograniczony kryteriami określonymi w lit. d) tego artykułu.

Uzasadnienie

Trybunał uznał, że art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2018/1806, w świetle ogólnej systematyki i celów rozporządzenia, nie nakłada bezwarunkowego obowiązku przyjęcia aktu delegowanego. Komisja dysponuje zakresem uznania, ograniczonym kryteriami z lit. d), które uwzględniają działania państw członkowskich, działania Komisji oraz konsekwencje dla stosunków zewnętrznych UE. Komisja wzięła pod uwagę te kryteria, analizując sytuację ze Stanami Zjednoczonymi, i nie przekroczyła przysługującego jej zakresu uznania, odmawiając przyjęcia aktu delegowanego.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

oddalono_skarge

Strona wygrywająca

Komisja Europejska

Strony

NazwaTypRola
Parlament Europejskiinstytucja_ueskarżący
Komisja Europejskainstytucja_uepozwana

Przepisy (5)

Główne

TFUE art. 265

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Określa dopuszczalność i warunki wniesienia skargi na bezczynność instytucji UE.

Rozporządzenie 2018/1806 art. 7 § 1 lit. f)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806

Przepis ten, zdaniem Parlamentu, zobowiązuje Komisję do przyjęcia aktu delegowanego zawieszającego zwolnienie z obowiązku wizowego, jeśli państwo trzecie nie zniesie obowiązku wizowego w określonym terminie. Trybunał uznał, że przepis ten przyznaje Komisji zakres uznania.

Pomocnicze

Rozporządzenie 2018/1806 art. 7 § 1 lit. d)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806

Określa kryteria, które Komisja musi uwzględnić przy rozważaniu środków, w tym konsekwencje dla stosunków zewnętrznych.

Rozporządzenie 2018/1806 art. 10

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806

Dotyczy procedury przyjmowania aktów delegowanych i sprzeciwu wobec nich.

Rozporządzenie nr 539/2001 art. 1 § 4

Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001

Przepis uchylony i zastąpiony przez Rozporządzenie 2018/1806, ale stanowił podstawę dla wcześniejszych działań i rezolucji Parlamentu.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2018/1806 nie nakłada na Komisję bezwarunkowego obowiązku przyjęcia aktu delegowanego, a jedynie przyznaje jej zakres uznania, ograniczony kryteriami z lit. d). Komisja wzięła pod uwagę kryteria z art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 2018/1806, analizując sytuację ze Stanami Zjednoczonymi, i nie przekroczyła przysługującego jej zakresu uznania. Skarga na bezczynność jest dopuszczalna, ponieważ drugie wezwanie do działania było odrębne od pierwszego, a odpowiedź Komisji stanowiła odmowę działania, a nie zajęcie stanowiska kończącego bezczynność.

Odrzucone argumenty

Art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2018/1806 zobowiązuje Komisję do przyjęcia aktu delegowanego po upływie 24 miesięcy od daty publikacji powiadomienia o braku wzajemności, bez zakresu uznania. Przyjęcie komunikatu z dnia 22 grudnia 2020 r. przez Komisję stanowiło zajęcie stanowiska, co czyni skargę niedopuszczalną z powodu przekroczenia terminu. Odmowa przyjęcia aktu delegowanego przez Komisję stanowi naruszenie traktatów i bezczynność.

Godne uwagi sformułowania

„w tym momencie kontrproduktywne” „nie przyczyniałoby się do osiągnięcia celu, jakim jest bezwizowy ruch dla wszystkich obywateli” „nie można jej zarzucić bezczynności” „nie przekroczyła przysługującego jej zakresu uznania” „nie dysponując w tym względzie zakresem uznania”

Skład orzekający

K. Lenaerts

prezes

L. Bay Larsen

wiceprezes

A. Prechal

prezes_izby

K. Jürimäe

prezes_izby

C. Lycourgos

prezes_izby

M. Safjan

prezes_izby

M.L. Arastey Sahún

prezes_izby

M. Ilešič

sędzia

J.-C. Bonichot

sędzia

I. Jarukaitis

sprawozdawca

A. Kumin

sędzia

N. Jääskinen

sędzia

M. Gavalec

sędzia

Z. Csehi

sędzia

O. Spineanu-Matei

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Interpretacja zakresu uznania Komisji Europejskiej w zakresie stosowania mechanizmu wzajemności wizowej oraz dopuszczalność skarg na bezczynność w kontekście międzyinstytucjonalnym."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznego mechanizmu wzajemności wizowej i relacji między Parlamentem a Komisją w tym zakresie. Konkretne ustalenia dotyczące USA mogą być specyficzne dla danej sytuacji.

Wartość merytoryczna

Ocena: 7/10

Sprawa dotyczy powszechnie interesującego tematu podróży bezwizowych i relacji UE-USA, a także pokazuje dynamikę między głównymi instytucjami UE w procesie legislacyjnym i decyzyjnym.

UE kontra USA: Czy Komisja Europejska złamała prawo, nie wprowadzając wiz dla Amerykanów?

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI