C-136/20
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że państwo wykonujące nie może odmówić uznania i wykonania kary pieniężnej, jeśli państwo wydające zakwalifikowało czyn do kategorii objętej brakiem weryfikacji podwójnej karalności.
Sprawa dotyczyła wniosku o wykonanie na Węgrzech kary pieniężnej nałożonej w Austrii za wykroczenie drogowe. Sąd węgierski miał wątpliwości, czy czyn ten faktycznie kwalifikuje się jako naruszenie przepisów ruchu drogowego w rozumieniu decyzji ramowej 2005/214, która pozwala na wykonanie kary bez weryfikacji podwójnej karalności. Trybunał stwierdził, że państwo wykonujące jest co do zasady związane kwalifikacją prawną dokonaną przez państwo wydające i nie może odmówić wykonania kary, chyba że zachodzą ściśle określone podstawy odmowy.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Zalaegerszegi Járásbíróság (sąd rejonowy w Zalaegerszegu, Węgry) w związku z postępowaniem dotyczącym uznania i wykonania na Węgrzech kary pieniężnej nałożonej na LU przez austriacki organ administracyjny. Kara została nałożona za wykroczenie polegające na nieudzieleniu informacji o osobie kierującej pojazdem, który popełnił wykroczenie drogowe. Austriacki organ zakwalifikował to wykroczenie jako „naruszenie kodeksu ruchu drogowego” w rozumieniu art. 5 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW, co pozwala na wykonanie kary bez weryfikacji podwójnej karalności czynu. Sąd węgierski miał jednak wątpliwości, czy czyn ten faktycznie mieści się w tej kategorii, sugerując, że jest to raczej odmowa zastosowania się do nakazu organu niż bezpośrednie naruszenie przepisów ruchu drogowego. Trybunał przypomniał, że decyzja ramowa 2005/214 opiera się na zasadzie wzajemnego uznawania i zaufania między państwami członkowskimi. W związku z tym, państwo wykonujące jest co do zasady związane kwalifikacją prawną przestępstwa lub wykroczenia dokonaną przez państwo wydające, jeśli zostało ono wskazane w zaświadczeniu jako objęte zakresem art. 5 ust. 1 decyzji ramowej. Trybunał stwierdził, że organ państwa wykonującego nie może odmówić uznania i wykonania orzeczenia, chyba że zachodzą ściśle określone podstawy odmowy przewidziane w decyzji ramowej, takie jak naruszenie praw podstawowych lub zasad prawnych (art. 20 ust. 3). W tym konkretnym przypadku, sąd odsyłający nie przedstawił informacji wskazujących na oczywistą niezgodność zaświadczenia z orzeczeniem ani na naruszenie praw podstawowych. Dlatego też, organ wykonujący nie może odmówić wykonania kary pieniężnej.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, organ państwa wykonującego co do zasady nie może odmówić uznania i wykonania orzeczenia, jeżeli państwo wydające zakwalifikowało dane przestępstwo lub wykroczenie do kategorii, w odniesieniu do których art. 5 ust. 1 decyzji ramowej nie przewiduje weryfikacji podwójnej karalności czynu, chyba że zachodzą inne podstawy odmowy przewidziane w decyzji ramowej.
Uzasadnienie
Decyzja ramowa 2005/214 opiera się na zasadzie wzajemnego uznawania i zaufania. Państwo wykonujące jest związane kwalifikacją prawną dokonaną przez państwo wydające, jeśli czyn został wskazany w zaświadczeniu jako objęty zakresem art. 5 ust. 1. Odmowa wykonania jest możliwa tylko w ściśle określonych przypadkach.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| LU | osoba_fizyczna | strona_w_postępowaniu_głównym |
| Rząd węgierski | inne | interwenient |
| Rząd czeski | inne | interwenient |
| Rząd hiszpański | inne | interwenient |
| Rząd austriacki | inne | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (12)
Główne
Decyzja ramowa 2005/214/WSiSW art. 5 § 1
Decyzja ramowa Rady 2005/214/WSiSW
Przestępstwa i wykroczenia wymienione w tym przepisie, jeśli są karalne w państwie wydającym oraz zdefiniowane w sposób określony w prawie państwa wydającego, stanowią podstawę uznania i wykonania orzeczenia bez konieczności weryfikacji ich karalności w obu państwach.
Decyzja ramowa 2005/214/WSiSW art. 6
Decyzja ramowa Rady 2005/214/WSiSW
Właściwe organy w państwie wykonującym uznają orzeczenie bez dalszych formalności i niezwłocznie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu jego wykonania, o ile nie zachodzą podstawy odmowy.
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna do składania wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
Pomocnicze
Decyzja ramowa 2005/214/WSiSW art. 5 § 3
Decyzja ramowa Rady 2005/214/WSiSW
W przypadku przestępstw lub wykroczeń innych niż objęte ust. 1, państwo wykonujące może uznać i wykonać orzeczenie z zastrzeżeniem warunku, że orzeczenie dotyczy czynu stanowiącego przestępstwo lub wykroczenie zgodnie z prawem państwa wykonującego.
Decyzja ramowa 2005/214/WSiSW art. 7
Decyzja ramowa Rady 2005/214/WSiSW
Określa podstawy odmowy uznania lub wykonania orzeczenia.
Decyzja ramowa 2005/214/WSiSW art. 20 § 3
Decyzja ramowa Rady 2005/214/WSiSW
Państwo członkowskie może odmówić uznania i wykonania orzeczenia, jeżeli zaświadczenie pozwala podejrzewać naruszenie praw podstawowych lub podstawowych zasad prawnych.
ustawa CLXXX z 2012 r. art. 112 § c
Ustawa nr CLXXX z 2012 r. o współpracy w sprawach karnych z państwami członkowskimi Unii Europejskiej
ustawa CLXXX z 2012 r. art. 113
Ustawa nr CLXXX z 2012 r. o współpracy w sprawach karnych z państwami członkowskimi Unii Europejskiej
ustawa CLXXX z 2012 r. art. 140/A § 3
Ustawa nr CLXXX z 2012 r. o współpracy w sprawach karnych z państwami członkowskimi Unii Europejskiej
ustawa CLXXX z 2012 r. art. 140/A § 4
Ustawa nr CLXXX z 2012 r. o współpracy w sprawach karnych z państwami członkowskimi Unii Europejskiej
KFG 1967 art. 103 § 2
Kraftfahrgesetz 1967 (KFG 1967)
KFG 1967 art. 134 § 1
Kraftfahrgesetz 1967 (KFG 1967)
Argumenty
Skuteczne argumenty
Państwo wykonujące jest związane kwalifikacją prawną czynu dokonaną przez państwo wydające, jeśli czyn został wskazany w zaświadczeniu jako objęty zakresem art. 5 ust. 1 decyzji ramowej. Zasada wzajemnego uznawania i zaufania między państwami członkowskimi wymaga ścisłej wykładni podstaw odmowy wykonania. Odmowa wykonania jest możliwa tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych w decyzji ramowej.
Odrzucone argumenty
Państwo wykonujące może dokonać własnej oceny kwalifikacji prawnej czynu w świetle prawa krajowego, aby odmówić wykonania.
Godne uwagi sformułowania
zasada wzajemnego uznawania zasada wzajemnego zaufania bez konieczności weryfikacji podwójnej karalności czynu podstawy odmowy uznania lub wykonania powinny podlegać ścisłej wykładni organ państwa wykonującego jest co do zasady związany dokonaną przez organ państwa wydającego oceną dotyczącą kwalifikacji danego przestępstwa lub wykroczenia
Skład orzekający
J.‑C. Bonichot
prezes_izby
R. Silva de Lapuerta
wiceprezes_trybunału_sprawozdawca
L. Bay Larsen
sędzia
C. Toader
sędzia
N. Jääskinen
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 5 ust. 1 decyzji ramowej 2005/214 w kontekście wzajemnego uznawania kar pieniężnych i ograniczeń w odmowie ich wykonania."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego zakresu kar pieniężnych i procedury wzajemnego uznawania w ramach UE. Nie dotyczy kar innych niż pieniężne ani sytuacji, gdy nie zachodzi współpraca między państwami członkowskimi.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa wyjaśnia ważne zasady współpracy sądowej w UE dotyczące kar pieniężnych i ograniczeń w odmowie ich wykonania, co jest istotne dla praktyków prawa.
“UE: Czy można odmówić wykonania kary pieniężnej z innego kraju UE? Trybunał wyjaśnia granice.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI