C-125/23

Trybunał orzekł, że dyrektywa o ochronie pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy stoi na przeszkodzie przepisom krajowym wyłączającym gwarancję roszczeń pracownika, który rozwiązał umowę z winy pracodawcy z powodu jego poważnych uchybień.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 2008/94/WE w kontekście francuskiego prawa pracy, które wyłączało gwarancję AGS dla pracowników rozwiązujących umowę z winy pracodawcy. Pracownicy ci, po postawieniu spółki K w stan likwidacji, złożyli oświadczenia o rozwiązaniu umów z winy pracodawcy, powołując się na jego poważne uchybienia. Francuski sąd apelacyjny zwrócił się do TSUE z pytaniem, czy dyrektywa dopuszcza takie wyłączenie. Trybunał uznał, że dyrektywa stoi na przeszkodzie takim przepisom, ponieważ chroni pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, a sytuacja pracownika rozwiązującego umowę z winy pracodawcy z powodu jego uchybień jest porównywalna z innymi przypadkami rozwiązania umowy w okresie niewypłacalności.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez francuski sąd apelacyjny w związku ze sporem dotyczącym wypłaty należności pracownikom przez instytucję gwarancyjną AGS. Pracownicy spółki K, wobec której wszczęto postępowanie naprawcze, a następnie likwidacyjne, rozwiązali swoje umowy o pracę z winy pracodawcy, powołując się na jego poważne uchybienia. Francuskie prawo pracy, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Cour de cassation, wyłączało gwarancję AGS w przypadku rozwiązania umowy z inicjatywy pracownika. Sąd odsyłający miał wątpliwości, czy taka wykładnia jest zgodna z dyrektywą 2008/94/WE, która ma na celu ochronę pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując sprawę, przypomniał, że dyrektywa ma zastosowanie do roszczeń pracowników wobec niewypłacalnych pracodawców i wymaga od państw członkowskich ustanowienia instytucji gwarancyjnych. Analizując przepisy dyrektywy, w szczególności art. 3 i 4, Trybunał stwierdził, że nie ma w nich podstaw do wyłączenia gwarantowania roszczeń pracowników w zależności od tego, kto inicjuje rozwiązanie umowy. Podkreślił, że zasada równego traktowania wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane odmiennie bez obiektywnego uzasadnienia. W ocenie Trybunału, rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika z winy pracodawcy, uznane przez sąd krajowy za uzasadnione, nie może być postrzegane jako wynikające wyłącznie z woli pracownika, lecz jest konsekwencją uchybień pracodawcy. Dlatego pracownicy ci znajdują się w sytuacji porównywalnej z pracownikami, których umowy zostały rozwiązane z inicjatywy zarządcy, syndyka lub pracodawcy. Trybunał uznał, że argumenty francuskiego rządu dotyczące potrzeby kontynuowania działalności przedsiębiorstwa nie mogą zasłonić społecznego celu dyrektywy, jakim jest zapewnienie minimalnego poziomu ochrony pracownikom. W konsekwencji, Trybunał orzekł, że dyrektywa 2008/94/WE stoi na przeszkodzie przepisom krajowym wyłączającym gwarancję roszczeń pracowników w opisanej sytuacji.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (10)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy