C-123/08
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że obywatel UE legalnie przebywający w innym państwie członkowskim może powołać się na zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, nawet jeśli przepisy krajowe uzależniają odmowę wykonania europejskiego nakazu aresztowania od wymogu 5-letniego legalnego pobytu.
Sprawa dotyczyła obywatela Niemiec, D. Wolzenburga, przeciwko któremu wydano europejski nakaz aresztowania w celu wykonania kary pozbawienia wolności. Niderlandzki sąd miał rozstrzygnąć, czy może odmówić wykonania nakazu, biorąc pod uwagę, że D. Wolzenburg legalnie przebywał w Niderlandach. Trybunał stwierdził, że obywatel UE legalnie przebywający w innym państwie członkowskim może powołać się na zakaz dyskryminacji (art. 12 WE) i że wymóg 5-letniego legalnego pobytu jako warunek odmowy wykonania nakazu nie jest dyskryminujący, o ile jest proporcjonalny do celu zapewnienia integracji.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW w sprawie europejskiego nakazu aresztowania oraz art. 12 WE. Sprawa dotyczyła obywatela Niemiec, D. Wolzenburga, przeciwko któremu niemiecka prokuratura wydała europejski nakaz aresztowania w celu wykonania kary pozbawienia wolności. D. Wolzenburg przebywał legalnie w Niderlandach od 2005 roku. Niderlandzki sąd miał rozstrzygnąć, czy może odmówić wykonania nakazu, biorąc pod uwagę jego pobyt i obywatelstwo. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując pytania prejudycjalne, stwierdził, że obywatel państwa członkowskiego, który legalnie przebywa w innym państwie członkowskim, ma prawo powołać się na zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową (art. 12 akapit pierwszy WE) przeciwko przepisom krajowym, które ustalają przesłanki odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania. Jednocześnie Trybunał uznał, że art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 należy interpretować w ten sposób, że państwo wykonujące nakaz nie może uzależniać zastosowania powodu fakultatywnej odmowy wykonania nakazu od dodatkowych wymogów administracyjnych, takich jak posiadanie zezwolenia na pobyt na czas nieokreślony. W odniesieniu do wymogu 5-letniego legalnego pobytu, Trybunał orzekł, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają odmowę wykonania nakazu od takiego okresu pobytu, ponieważ jest to proporcjonalne do celu zapewnienia integracji osoby ściganej z państwem wykonującym nakaz.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Tak, obywatel państwa członkowskiego, który legalnie przebywa w innym państwie członkowskim, ma prawo powołać się na art. 12 akapit pierwszy WE przeciwko przepisom krajowym, takim jak Overleveringswet, ustalającym przesłanki, na podstawie których właściwy organ sądowy może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności.
Uzasadnienie
Chociaż decyzja ramowa 2002/584 została przyjęta na podstawie traktatu UE, państwa członkowskie nie mogą naruszać prawa wspólnotowego, w tym swobody przemieszczania się i pobytu (art. 18 ust. 1 WE), przy wdrażaniu tej decyzji. Sytuacja obywatela UE korzystającego z prawa do pobytu w innym państwie członkowskim wchodzi w zakres stosowania traktatu WE.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
obywatel UE (D. Wolzenburg) w zakresie możliwości powołania się na zakaz dyskryminacji i interpretacji przepisów
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Dominic Wolzenburg | osoba_fizyczna | osoba_wobec_ktorej_wydano_nakaz |
| Staatsanwaltschaft Aachen | organ_krajowy | organ_wydajacy_nakaz |
| Rechtbank Amsterdam | organ_krajowy | organ_wykonujacy_nakaz |
| Rząd niderlandzki | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd duński | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd niemiecki | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd francuski | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd austriacki | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd polski | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Wspólnot Europejskich | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (24)
Główne
Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW art. 1 § 1
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW art. 1 § 2
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW art. 4 § 6
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
OLW art. 6 § 2
Overleveringswet (ustawa o przekazywaniu osób)
TWE art. 12 § akapit pierwszy
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
TWE art. 18 § 1
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Pomocnicze
TUE art. 35 § 2
Traktat o Unii Europejskiej
TUE art. 35 § 3 lit. b)
Traktat o Unii Europejskiej
TWE art. 5
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW art. 2 § 1
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW art. 3
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW art. 5 § 3
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW art. 11 § 1
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW art. 4 § 7 lit. a)
Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW
Dyrektywa 2004/38/WE art. 16 § 1
Dyrektywa 2004/38/WE
Dyrektywa 2004/38/WE art. 19 § 1
Dyrektywa 2004/38/WE
Dyrektywa 2004/38/WE art. 16
Dyrektywa 2004/38/WE
OLW art. 6 § 1
Overleveringswet (ustawa o przekazywaniu osób)
OLW art. 6 § 3
Overleveringswet (ustawa o przekazywaniu osób)
OLW art. 6 § 5
Overleveringswet (ustawa o przekazywaniu osób)
Vw art. 8 § lit. e)
Vreemdelingenwet (ustawa o cudzoziemcach)
Vw art. 9 § 2
Vreemdelingenwet (ustawa o cudzoziemcach)
Vw art. 20 § 1
Vreemdelingenwet (ustawa o cudzoziemcach)
Vw art. 21 § 1 lit. a)
Vreemdelingenwet (ustawa o cudzoziemcach)
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obywatel UE legalnie przebywający w innym państwie członkowskim może powołać się na zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową (art. 12 WE). Wymóg 5-letniego legalnego pobytu jako warunek odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania jest proporcjonalny do celu zapewnienia integracji i nie stanowi dyskryminacji. Dodatkowe wymogi administracyjne, takie jak posiadanie zezwolenia na pobyt na czas nieokreślony, nie mogą być stawiane jako warunek zastosowania fakultatywnej odmowy wykonania nakazu.
Odrzucone argumenty
Argumenty sugerujące, że obywatel UE nie może powołać się na art. 12 WE w kontekście decyzji ramowej przyjętej na podstawie traktatu UE. Argumenty sugerujące, że dodatkowe wymogi administracyjne (np. zezwolenie na pobyt na czas nieokreślony) są konieczne do zastosowania art. 4 pkt 6 decyzji ramowej.
Godne uwagi sformułowania
Państwa członkowskie nie mogą bowiem w ramach wdrażania decyzji ramowej naruszać prawa wspólnotowego, w szczególności postanowień traktatu WE dotyczących przyznanej wszystkim obywatelom Unii swobody przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich. Dodatkowy wymóg administracyjny, taki jak zezwolenie na pobyt na czas nieokreślony w rozumieniu art. 21 Vw, nie może, gdy chodzi o obywatela Unii, stanowić wstępnej przesłanki zastosowania powodu fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania ujętego w art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584. Zasada, zgodnie z którą europejski nakaz aresztowania nie jest wykonywany wobec własnego obywatela, nie wydaje się przesadna. Taki obywatel wykazuje bowiem ze swoim państwem członkowskim pochodzenia więź umożliwiającą zagwarantowanie jego reintegracji społecznej po odbyciu tam kary, na którą został skazany.
Skład orzekający
V. Skouris
prezes
P. Jann
prezes_izby
C.W.A. Timmermans
prezes_izby
K. Lenaerts
prezes_izby
M. Ilešič
prezes_izby
A. Tizzano
sędzia
A. Borg Barthet
sędzia
J. Malenovský
sędzia
J. Klučka
sędzia
U. Lõhmus
sędzia
L. Bay Larsen
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 12 WE w kontekście europejskiego nakazu aresztowania, zasady niedyskryminacji w odniesieniu do obywateli UE przebywających w innych państwach członkowskich, oraz warunki stosowania art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji obywatela UE przebywającego w innym państwie członkowskim i europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności. Wymóg 5-letniego pobytu jest uznany za proporcjonalny, co może mieć wpływ na inne przypadki.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia prawnego na styku prawa karnego, prawa UE i swobody przepływu osób, z praktycznymi implikacjami dla obywateli UE.
“Obywatel UE w tarapatach: czy 5 lat legalnego pobytu wystarczy, by uniknąć ekstradycji?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.