C-119/24

Podsumowanie

Trybunał orzekł, że belgijski przepis nakładający dodatkowy podatek na osoby niebędące rezydentami, który w niektórych przypadkach jest wyższy niż podatek płacony przez rezydentów, narusza zasadę swobodnego przepływu pracowników.

Sprawa dotyczyła obywateli UE mieszkających w Belgii, którzy uzyskali dochody z pracy i nieruchomości w tym kraju, ale byli rezydentami podatkowymi we Francji. Belgia nałożyła na nich dodatkowy podatek dochodowy, analogiczny do podatku komunalnego płaconego przez rezydentów. Skarżący twierdzili, że ten dodatkowy podatek stanowi dyskryminację i narusza zasadę swobodnego przepływu pracowników (art. 45 TFUE). Trybunał uznał, że choć cel opodatkowania osób niebędących rezydentami w celu finansowania usług publicznych jest dopuszczalny, to belgijski przepis jest wadliwy, ponieważ w niektórych przypadkach nakłada na nie wyższe obciążenie niż na rezydentów, co stanowi naruszenie zasady równego traktowania.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez belgijski sąd apelacyjny w Liège w związku ze sprawą DK i JO przeciwko państwu belgijskiemu. Skarżący, będący rezydentami podatkowymi we Francji, uzyskali dochody z pracy i nieruchomości w Belgii. Belgia nałożyła na nich dodatkowy podatek dochodowy (tzw. dodatek do podatku) w wysokości 6-7% podatku dochodowego, który był analogiczny do dodatkowego podatku komunalnego pobieranego od rezydentów belgijskich. Skarżący zarzucili, że takie opodatkowanie stanowi dyskryminację ze względu na przynależność państwową i narusza art. 45 TFUE dotyczący swobodnego przepływu pracowników. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) zbadał, czy art. 45 TFUE ma zastosowanie do sytuacji skarżących. Stwierdził, że DK, wykonując pracę najemną w Belgii, podlegał przepisom o swobodnym przepływie pracowników. Sytuacja JO, która uzyskała dochody z nieruchomości w Belgii, mogła być analizowana w świetle art. 49 TFUE (swoboda przedsiębiorczości) lub art. 63 TFUE (swobodny przepływ kapitału), ale TSUE skupił się na art. 45 TFUE. TSUE przypomniał, że art. 45 TFUE zakazuje nie tylko dyskryminacji bezpośredniej, ale także pośredniej. W analizowanej sprawie stwierdzono, że belgijski dodatek do podatku, choć formalnie dotyczy wszystkich nie-rezydentów, w praktyce może prowadzić do sytuacji, w której osoby niebędące rezydentami ponoszą wyższe obciążenie podatkowe niż niektórzy rezydenci, jeśli lokalne władze nie ustanowiły lub ustaliły niski dodatkowy podatek komunalny. Taka sytuacja stanowi ograniczenie swobodnego przepływu pracowników. TSUE uznał, że celem opodatkowania osób niebędących rezydentami w celu zapewnienia ich proporcjonalnego udziału w finansowaniu usług publicznych jest dopuszczalny cel. Jednakże belgijskie przepisy nie były właściwe do osiągnięcia tego celu, ponieważ w niektórych przypadkach prowadziły do dyskryminacji na niekorzyść nie-rezydentów. Ponadto, TSUE podkreślił, że ograniczenie swobody przepływu pracowników nie może być uzasadnione celem zapobiegania tzw. dyskryminacji odwrotnej (tj. dyskryminacji rezydentów), ponieważ prawo UE ma na celu zniesienie dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, a nie ochronę własnych obywateli kosztem obywateli innych państw członkowskich. W konsekwencji, TSUE orzekł, że art. 45 ust. 2 TFUE stoi na przeszkodzie belgijskim przepisom, jeśli prowadzą one do sytuacji, w której osoby niebędące rezydentami ponoszą wyższe obciążenie podatkowe niż rezydenci.

Zagadnienia prawne (1)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (7)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy