C-116/25
Podsumowanie
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 62 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Sprawa dotyczyła obywatelki Bułgarii, która pracowała sezonowo w Hiszpanii, a następnie powróciła do Bułgarii, gdzie ubiegała się o świadczenia z tytułu bezrobocia. Bułgarski organ przyznał jej świadczenie w wysokości około 15 EUR, obliczone na podstawie wszystkich dochodów z ostatnich 24 miesięcy, w tym z pracy w Hiszpanii, zgodnie z nowym bułgarskim przepisem (art. 54b ust. 8 KSO). Skarżąca twierdziła, że powinny być stosowane przepisy art. 62 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2004, które nakazują uwzględnianie wyłącznie wynagrodzenia z ostatniego zatrudnienia. Sąd odsyłający miał wątpliwości co do zgodności bułgarskiego przepisu z prawem UE, zwłaszcza w świetle wcześniejszego orzecznictwa Trybunału (wyrok C-29/19). Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując sprawę, stwierdził, że art. 62 ust. 3 rozporządzenia nr 883/2004 stanowi odstępstwo od zasad z ust. 1 i 2, i pozwala instytucji miejsca zamieszkania na uwzględnienie wynagrodzenia z ostatniego zatrudnienia w innym państwie członkowskim. Trybunał orzekł, że przepisy UE nie stoją na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, które przewidują różne zasady obliczania świadczeń dla bezrobotnych w zależności od tego, czy okresy ubezpieczenia zostały przepracowane w całości w danym państwie, czy też częściowo lub w całości w innym państwie członkowskim. W konsekwencji, bułgarskie przepisy, które różnicują sposób obliczania świadczeń w zależności od miejsca ostatniego zatrudnienia, są zgodne z prawem UE.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: Wysokainterpretacja art. 62 i 65 rozporządzenia nr 883/2004 w kontekście obliczania świadczeń dla bezrobotnych migrantów, dopuszczalność różnicowania zasad obliczania świadczeń w zależności od miejsca ostatniego zatrudnienia.
Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji osoby zamieszkującej w państwie członkowskim innym niż państwo ostatniego zatrudnienia, a także interpretacji konkretnych przepisów rozporządzenia nr 883/2004. Nie dotyczy sytuacji, gdy osoba ostatnio pracowała i zamieszkiwała w tym samym państwie członkowskim.
Zagadnienia prawne (2)
Czy art. 62 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2004, nakazujący uwzględnianie wyłącznie wynagrodzenia z ostatniego zatrudnienia przy obliczaniu świadczeń z tytułu bezrobocia, sprzeciwia się przepisom krajowym, które przewidują inną zasadę obliczania dla osób, których okresy ubezpieczenia obejmują pracę w więcej niż jednym państwie członkowskim?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, art. 62 ust. 3 rozporządzenia nr 883/2004, w związku z art. 65 ust. 2 i 5, nie stoi na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, które nie ustalają wysokości świadczeń z tytułu bezrobocia, biorąc pod uwagę wyłącznie wynagrodzenie z ostatniego zatrudnienia, jeśli osoba ta ukończyła część lub całość okresu odniesienia w innym państwie członkowskim.
Uzasadnienie
Trybunał wyjaśnił, że art. 62 ust. 3 stanowi odstępstwo od ust. 1 i 2, pozwalając instytucji miejsca zamieszkania na uwzględnienie wynagrodzenia z ostatniego zatrudnienia w innym państwie członkowskim. Brak jest wymogu uwzględniania 'wyłącznie' tego wynagrodzenia przez instytucję miejsca zamieszkania. Ponadto, orzecznictwo dotyczące art. 62 ust. 1 i 2 (wyrok C-29/19) nie ma zastosowania do sytuacji, gdy ostatnie zatrudnienie było w innym państwie członkowskim niż państwo miejsca zamieszkania i wypłaty świadczeń.
Czy art. 62 rozporządzenia nr 883/2004 sprzeciwia się przepisom krajowym, które przewidują różne zasady obliczania świadczeń dla bezrobotnych w zależności od tego, czy okresy ubezpieczenia zostały przepracowane w całości w danym państwie, czy też częściowo lub w całości w innym państwie członkowskim?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, art. 62 rozporządzenia nr 883/2004 nie stoi na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, które przewidują różne zasady obliczania świadczeń dla bezrobotnych w zależności od tego, czy okresy odniesienia zostały ukończone na podstawie ustawodawstwa tego państwa, czy też na podstawie ustawodawstwa innego państwa członkowskiego.
Uzasadnienie
Przepisy krajowe, które uwzględniają zarówno okresy zatrudnienia w danym państwie, jak i w innych państwach członkowskich, a także wynagrodzenie z ostatniego zatrudnienia w innym państwie członkowskim, są zgodne z celem rozporządzenia nr 883/2004, jakim jest koordynacja systemów i skuteczne wykonywanie prawa do swobodnego przepływu osób.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Ts.E.S. | osoba_fizyczna | skarżący |
| Direktor na Teritorialno podelenie na Natsionalnia osiguritelen institut – Blagoevgrad | organ_krajowy | pozwany |
| Rząd bułgarski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (7)
Główne
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 62 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
Instytucja właściwa państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje ustalanie wysokości świadczeń na podstawie wysokości poprzedniego wynagrodzenia lub dochodu zawodowego, bierze pod uwagę wyłącznie wynagrodzenie lub dochód zawodowy, które zainteresowany otrzymywał z tytułu swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek na podstawie wspomnianego ustawodawstwa.
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 62 § 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
Przepisy ust. 1 mają także zastosowanie w przypadkach, w których ustawodawstwo stosowane przez instytucję właściwą przewiduje szczególny okres odniesienia do celów ustalania wynagrodzenia, które służy za podstawę wyliczania świadczeń oraz kiedy przez całość lub przez część tego okresu zainteresowany podlegał ustawodawstwu innego państwa członkowskiego.
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 62 § 3
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2 w odniesieniu do bezrobotnych objętych przepisami art. 65 ust. 5 lit. a) instytucja miejsca zamieszkania bierze pod uwagę wynagrodzenie lub dochód zawodowy, które zainteresowany otrzymywał w państwie członkowskim, którego ustawodawstwu podlegał w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek zgodnie z przepisami rozporządzenia wykonawczego.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 65 § 5
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
Bezrobotny, o którym mowa w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie, otrzymuje świadczenia zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, w którym ma on miejsce zamieszkania, tak jak gdyby podlegał temu ustawodawstwu w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek. Świadczenia te udzielane są przez instytucję miejsca zamieszkania.
KSO art. 54a
Kodeks za sotsialno osiguryavane
KSO art. 54b § 1
Kodeks za sotsialno osiguryavane
KSO art. 54b § 8
Kodeks za sotsialno osiguryavane
Jeżeli okres, o którym mowa w ust. 1, na podstawie którego ustala się przeciętne dzienne wynagrodzenie albo przeciętny dzienny dochód stanowiący podstawę wymiaru składek, lub miesiąc, w którym ustaje podleganie ubezpieczeniu, obejmuje okresy ubezpieczenia ukończone zgodnie z ustawodawstwem państwa stosującego przepisy Unii Europejskiej dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do celów obliczenia wysokości świadczeń z tytułu bezrobocia uwzględnia się dochody otrzymywane przez daną osobę w okresie jej ostatniego zatrudnienia oraz wszystkie dochody otrzymywane w Bułgarii oraz dochody otrzymywane w innych państwach, do których mają zastosowanie przepisy Unii Europejskiej dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w okresie 24 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc ustania podlegania ubezpieczeniu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przepisy UE dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają na celu koordynację, a nie ujednolicenie, pozostawiając państwom członkowskim pewną swobodę w kształtowaniu przepisów krajowych. • Artykuł 62 ust. 3 rozporządzenia nr 883/2004 stanowi odstępstwo od zasady uwzględniania wyłącznie wynagrodzenia z ostatniego zatrudnienia, co pozwala na inne podejście w przypadku osób zamieszkujących w państwie innym niż państwo ostatniego zatrudnienia. • Orzecznictwo TSUE dotyczące art. 62 ust. 1 i 2 nie ma zastosowania do sytuacji, gdy ostatnie zatrudnienie miało miejsce w innym państwie członkowskim niż państwo miejsca zamieszkania i wypłaty świadczeń.
Odrzucone argumenty
Skarżąca argumentowała, że jej sytuacja powinna być objęta art. 62 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2004, co oznaczałoby uwzględnienie wyłącznie wynagrodzenia z ostatniego zatrudnienia (w Hiszpanii), a nie stosowanie odmiennych zasad wynikających z bułgarskiego prawa krajowego.
Godne uwagi sformułowania
„uwzględnia się, co następuje: 1. dochody otrzymywane przez daną osobę w okresie jej ostatniego zatrudnienia; 2. wszystkie dochody otrzymywane w Bułgarii […] oraz dochody otrzymywane w innych państwach, do których mają zastosowanie przepisy Unii Europejskiej dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w okresie 24 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc ustania podlegania ubezpieczeniu” (art. 54b ust. 8 KSO) • „instytucja miejsca zamieszkania bierze pod uwagę wynagrodzenie lub dochód zawodowy, któr[e] zainteresowany otrzymywał w państwie członkowskim, którego ustawodawstwu podlegał w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek” (art. 62 ust. 3 rozporządzenia nr 883/2004) • „właściwa instytucja państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że obliczenie wysokości świadczeń opiera się na wysokości wcześniejszego wynagrodzenia lub dochodu zawodowego, bierze pod uwagę „wyłącznie wynagrodzenie lub dochód zawodowy, któr[e] zainteresowany otrzymywał z tytułu swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek” (art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004)
Skład orzekający
I. Ziemele
prezes izby
F. Biltgen
prezes pierwszej izby, pełniący obowiązki sędziego szóstej izby, sprawozdawca
A. Kumin
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "interpretacja art. 62 i 65 rozporządzenia nr 883/2004 w kontekście obliczania świadczeń dla bezrobotnych migrantów, dopuszczalność różnicowania zasad obliczania świadczeń w zależności od miejsca ostatniego zatrudnienia."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji osoby zamieszkującej w państwie członkowskim innym niż państwo ostatniego zatrudnienia, a także interpretacji konkretnych przepisów rozporządzenia nr 883/2004. Nie dotyczy sytuacji, gdy osoba ostatnio pracowała i zamieszkiwała w tym samym państwie członkowskim.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy praktycznego problemu pracowników migrujących i ich prawa do świadczeń z tytułu bezrobocia, co jest istotne dla wielu osób w UE. Wyjaśnia złożone zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
“Niskie świadczenie dla bezrobotnego migranta: czy prawo UE chroni przed nierównym traktowaniem?”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny