C-115/24

Trybunał Sprawiedliwości UE zdefiniował pojęcie telemedycyny w kontekście transgranicznej opieki zdrowotnej, podkreślając, że kluczowe jest świadczenie usług na odległość bez fizycznej obecności stron.

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów UE dotyczących transgranicznej opieki zdrowotnej, w szczególności telemedycyny, w kontekście austriackich przepisów regulujących zawód lekarza dentysty. Sąd odsyłający pytał, czy złożone leczenie obejmujące telemedycynę i wizytę osobistą kwalifikuje się jako telemedycyna, jakie przepisy mają zastosowanie oraz czy austriackie regulacje są zgodne z prawem UE. Trybunał orzekł, że telemedycyna to usługa świadczona wyłącznie na odległość, bez fizycznej obecności stron, a przepisy dotyczące telemedycyny stosuje się do państwa siedziby świadczeniodawcy.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni przepisów Unii Europejskiej w sprawie transgranicznej opieki zdrowotnej, w szczególności dyrektywy 2011/24/UE, dyrektywy 2000/31/WE (o handlu elektronicznym) oraz dyrektywy 2005/36/WE (o uznawaniu kwalifikacji zawodowych), a także art. 56 TFUE. Sprawa wyłoniła się z postępowania między lekarką dentystką UJ a austriacką izbą lekarzy dentystów, dotyczącego uczestnictwa UJ w działalności stomatologicznej prowadzonej przez niemieckie spółki (Urban Technology GmbH i DZK Deutsche Zahnklinik GmbH). Spółki te oferowały leczenie ortodontyczne za pomocą niewidzialnych alignerów, łącząc telemedycynę z wizytami w Austrii. Austriacka izba lekarzy dentystów wniosła o zakazanie UJ uczestnictwa w tej działalności, twierdząc, że zagraniczne spółki nie posiadają wymaganych pozwoleń. Sąd odsyłający (Oberster Gerichtshof) miał wątpliwości co do zakresu stosowania przepisów UE, w szczególności definicji telemedycyny, zasad kraju pochodzenia, stosowania przepisów o kwalifikacjach zawodowych oraz zgodności austriackich regulacji z art. 56 TFUE. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że pojęcie transgranicznej opieki zdrowotnej świadczonej w ramach telemedycyny obejmuje wyłącznie opiekę świadczoną na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, za pomocą technologii informacyjno-komunikacyjnych. Zdefiniował telemedycynę jako autonomiczne pojęcie prawa Unii, wykluczając z niego usługi wymagające fizycznego badania pacjenta. Podkreślił, że przepisy dotyczące telemedycyny stosuje się do państwa członkowskiego, w którym świadczeniodawca ma siedzibę, a dyrektywa 2005/36/WE nie ma zastosowania do świadczeniodawców telemedycyny ani do sytuacji, gdy podmiot z jednego państwa członkowskiego zleca usługi innemu podmiotowi w innym państwie członkowskim. W konsekwencji, czwarte pytanie dotyczące art. 56 TFUE stało się bezprzedmiotowe.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (21)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy