C-109/09

Trybunał Sprawiedliwości UE zinterpretował klauzulę 5 dyrektywy 1999/70/WE, stwierdzając, że nawet wieloletnia przerwa między umowami na czas określony nie wyłącza stosowania przepisów zapobiegających nadużyciom, jeśli stosunek pracy jest kontynuowany.

Sprawa dotyczyła interpretacji dyrektywy 1999/70/WE w kontekście niemieckich przepisów o umowach na czas określony. Pracownica, zatrudniona przez wiele lat na podstawie kolejnych umów na czas określony, kwestionowała zasadność ich dalszego zawierania po osiągnięciu wieku 58 lat. Sąd krajowy pytał, czy niemieckie prawo zezwalające na takie umowy bez obiektywnego powodu, jeśli nie ma ścisłego związku z umową na czas nieokreślony, jest zgodne z prawem UE. Trybunał orzekł, że pojęcie "ścisłego obiektywnego związku" należy interpretować szerzej, obejmując sytuacje kontynuacji zatrudnienia na czas określony, nawet po długiej przerwie, i nakazał sądom krajowym wykładnię zgodną z prawem UE.

Sprawa C-109/09 dotyczyła wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez niemiecki Bundesarbeitsgericht w związku ze sporem między Deutsche Lufthansa AG a Gertraud Kumpan. Kwestią sporną było stosowanie niemieckich przepisów dotyczących umów o pracę na czas określony (§ 14 TzBfG) w świetle dyrektywy 1999/70/WE, implementującej porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony. Pani Kumpan, zatrudniona przez Lufthansę od 1991 roku, początkowo na podstawie umów na czas określony, a następnie po ukończeniu 55 roku życia na podstawie kolejnych rocznych umów na czas określony, kwestionowała zasadność wygaśnięcia jej ostatniej umowy w dniu 30 kwietnia 2005 roku. Argumentowała, że niemieckie przepisy pozwalające na zawieranie umów na czas określony bez obiektywnego powodu po osiągnięciu 58 roku życia, jeśli nie ma ścisłego obiektywnego związku z wcześniejszą umową na czas nieokreślony, są niezgodne z prawem Unii. Bundesarbeitsgericht miał wątpliwości, czy § 14 ust. 3 TzBfG, który zezwalał na zawieranie umów na czas określony bez obiektywnego powodu dla pracowników powyżej 58 roku życia, jeśli nie ma ścisłego obiektywnego związku z wcześniejszą umową na czas nieokreślony (zdefiniowanego m.in. przez przerwę poniżej sześciu miesięcy), jest zgodny z klauzulą 5 pkt 1 porozumienia ramowego. Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując sprawę, przypomniał, że celem porozumienia ramowego jest zapobieganie nadużyciom wynikającym z kolejnych umów na czas określony. Stwierdził, że niemiecki § 14 ust. 3 TzBfG, w interpretacji stosowanej przez sąd krajowy, nie zapewniał wystarczającej ochrony, ponieważ pozwalał na nieograniczone zawieranie umów na czas określony dla starszych pracowników, nawet jeśli stosunek pracy był kontynuowany w tej samej działalności przez wiele lat poprzez następujące po sobie umowy na czas określony. Trybunał orzekł, że pojęcie "ścisłego obiektywnego związku" należy interpretować w sposób, który obejmuje sytuacje, gdy umowy na czas określony nie poprzedzała bezpośrednio umowa na czas nieokreślony, a obydwie umowy oddziela wieloletnia przerwa, ale pierwotny stosunek zatrudnienia jest kontynuowany w tej samej działalności z tym samym pracodawcą w formie nieprzerwanego następstwa umów na czas określony. Nakazał sądom krajowym dokonywanie wykładni przepisów krajowych, tak dalece, jak jest to możliwe, zgodnie z klauzulą 5 pkt 1 porozumienia ramowego, aby zapewnić pełną skuteczność prawa Unii.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (4)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy