C-109/01

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej2003-09-23

cjeuswobody_rynkuswobodny_przeplyw_osobWysokatrybunal

swobodny przepływ pracownikówobywatel państwa trzeciegomałżonek obywatela UEprawo pobytuprawo wjazdunadużycie praważycie rodzinneEKPCorzeczenie prejudycjalne

Podsumowanie

Trybunał orzekł, że obywatel państwa trzeciego, będący małżonkiem obywatela UE, może skorzystać z prawa do wjazdu i pobytu w państwie pochodzenia obywatela UE, jeśli małżeństwo jest autentyczne, a obywatel UE powraca do kraju w celu podjęcia pracy, nawet jeśli małżonek nielegalnie przebywał w innym państwie członkowskim, pod warunkiem uwzględnienia prawa do poszanowania życia rodzinnego.

Sprawa dotyczyła obywatela Maroka, H. Akricha, który po wydaleniu z Wielkiej Brytanii poślubił obywatelkę brytyjską i przeniósł się z nią do Irlandii. Celem pary było powrót do Wielkiej Brytanii, aby H. Akrich mógł skorzystać z prawa pobytu jako małżonek obywatela UE. Brytyjskie władze odmówiły mu prawa wjazdu, uznając to za próbę obejścia prawa imigracyjnego. Immigration Appeal Tribunal zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem, czy takie działanie stanowi nadużycie prawa wspólnotowego i czy można odmówić wjazdu małżonkowi.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Immigration Appeal Tribunal w sprawie H. Akricha, obywatela Maroka, który po wydaleniu z Wielkiej Brytanii poślubił obywatelkę brytyjską. Para przeniosła się do Irlandii, aby następnie powrócić do Wielkiej Brytanii, gdzie H. Akrich miałby uzyskać prawo pobytu jako małżonek obywatela UE. Brytyjskie władze odmówiły mu prawa wjazdu, uznając to za próbę obejścia przepisów imigracyjnych. Immigration Appeal Tribunal zadał Trybunałowi Sprawiedliwości UE pytania dotyczące wykładni prawa wspólnotowego w kontekście swobodnego przepływu osób i prawa pobytu. Trybunał orzekł, że aby skorzystać z praw wynikających z art. 10 rozporządzenia nr 1612/68, obywatel państwa trzeciego, będący małżonkiem obywatela UE, musi legalnie przebywać w państwie członkowskim w momencie przeprowadzki do innego państwa członkowskiego. Prawo to nie ma zastosowania w przypadku 'białych małżeństw' zawieranych w celu obejścia przepisów. Jednakże, w przypadku autentycznego małżeństwa, nawet jeśli małżonek obywatela UE powraca do swojego kraju pochodzenia, aby umożliwić wjazd małżonkowi-obywatelowi państwa trzeciego, który nielegalnie przebywał w innym państwie członkowskim, należy wziąć pod uwagę prawo do poszanowania życia rodzinnego zgodnie z EKPC.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Nie, jeśli małżeństwo jest autentyczne, a obywatel UE powraca do swojego kraju w celu podjęcia pracy. Takie działanie nie stanowi nadużycia, nawet jeśli małżonek nielegalnie przebywał w innym państwie członkowskim, pod warunkiem uwzględnienia prawa do poszanowania życia rodzinnego.

Uzasadnienie

Trybunał rozróżnił sytuację 'białych małżeństw' od autentycznych związków. W przypadku autentycznych małżeństw, intencje pary dotyczące powrotu do kraju pochodzenia obywatela UE w celu skorzystania z praw wspólnotowych nie są uznawane za nadużycie, o ile obywatel UE faktycznie zamierza podjąć pracę. Kluczowe jest również poszanowanie prawa do życia rodzinnego zgodnie z EKPC.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odpowiedz_na_pytanie

Strona wygrywająca

Hacenem Akrich (w pewnym zakresie, ze względu na uwzględnienie prawa do życia rodzinnego)

Strony

Nazwa	Typ	Rola
Secretary of State for the Home Department	organ_krajowy	pozwany
Hacenem Akrichem	osoba_fizyczna	skarżący
Zjednoczone Królestwo	panstwo_czlonkowskie	interwenient
rząd grecki	panstwo_czlonkowskie	interwenient
Komisja Wspólnot Europejskich	instytucja_ue	interwenient

Przepisy (28)

Główne

TFUE art. 39 § 1-3

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Zapewnia swobodę przepływu pracowników i zakazuje dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.

Dyrektywa Rady 64/221/EWG art. 1 § 1-2

Dotyczy środków dotyczących wjazdu, pobytu i wydalania cudzoziemców ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa lub zdrowia publicznego, a także ich małżonków i członków rodziny.

Dyrektywa Rady 64/221/EWG art. 2 § 1-2

Względy porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego nie mogą być powoływane dla celów ekonomicznych.

Dyrektywa Rady 64/221/EWG art. 3 § 1-2

Środki uzasadnione względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego są oparte wyłącznie na zachowaniu danej osoby; wcześniejsze wyroki karne same w sobie nie stanowią podstawy do takich działań.

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 art. 10 § 1

Przyznaje prawo osiedlenia się w innym państwie członkowskim wraz z pracownikiem obywatelowi państwa trzeciego, będącemu małżonkiem pracownika.

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 art. 10 § 3

Określa warunki dotyczące lokalu dla rodziny pracownika.

Dyrektywa Rady 68/360/EWG art. 1

Znosi ograniczenia w przemieszczaniu się i pobycie obywateli państw członkowskich i ich rodzin.

Dyrektywa Rady 68/360/EWG art. 3 § 1-2

Państwa członkowskie pozwolą na wjazd za okazaniem ważnego dowodu tożsamości lub paszportu; wizy nie są wymagane dla członków rodziny niebędących obywatelami państw członkowskich.

Dyrektywa Rady 68/360/EWG art. 4 § 1-4

Państwa członkowskie przyznają prawo pobytu osobom, o których mowa w art. 1, i wydają kartę pobytu.

Immigration Act 1971 art. 1 § 2

Osoba niebędąca obywatelem brytyjskim co do zasady może wjeżdżać i przebywać w Zjednoczonym Królestwie jedynie po uzyskaniu pozwolenia.

Immigration Act 1971 art. 3 § 1

Osoba niebędąca obywatelem brytyjskim co do zasady może wjeżdżać i przebywać w Zjednoczonym Królestwie jedynie po uzyskaniu pozwolenia.

Immigration Act 1971 art. 3 § 5-6

Osoba niebędąca obywatelem brytyjskim podlega wydaleniu, między innymi, jeśli zostanie skazana za przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności i sąd zaleci jej wydalenie.

Immigration Act 1971 art. 5 § 1

Postanowienie o wydaleniu skutkuje obowiązkiem opuszczenia Zjednoczonego Królestwa, zakazem wjazdu i unieważnieniem pozwolenia na wjazd lub pobyt.

Immigration Act 1971 art. 5 § 2

Secretary of State może odwołać postanowienie o wydaleniu w każdej chwili.

Immigration Act 1971 art. 7 § 1

Osoba, która ma prawo do wjazdu i pobytu na mocy prawa wspólnotowego, na które może się powołać bezpośrednio, nie musi ubiegać się o pozwolenie.

Immigration Act 1988 art. 7 § 1

Osoba, która ma prawo do wjazdu i pobytu na mocy prawa wspólnotowego, na które może się powołać bezpośrednio, nie musi ubiegać się o pozwolenie.

Immigration Rules art. 24