C-106/19 i C-232/19
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE oddalił skargi Włoch i gminy Mediolan o stwierdzenie nieważności rozporządzenia ustalającego siedzibę Europejskiej Agencji Leków w Amsterdamie, uznając, że kompetencja do ustalenia siedziby agencji należy do prawodawcy UE, a nie państw członkowskich, oraz że Parlament Europejski nie został pozbawiony swoich prerogatyw.
Włochy i gmina Mediolan wniosły skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia ustalającego siedzibę Europejskiej Agencji Leków (EMA) w Amsterdamie. Argumentowały, że naruszono prerogatywy Parlamentu Europejskiego i że decyzja państw członkowskich o wyborze Amsterdamu była wadliwa. Trybunał Sprawiedliwości UE uznał skargi za niedopuszczalne w odniesieniu do gminy Mediolan, ale rozpoznał je co do istoty. Stwierdził, że kompetencja do ustalenia siedziby agencji należy do prawodawcy Unii, a nie państw członkowskich, i że art. 341 TFUE nie ma zastosowania do agencji. Trybunał uznał również, że Parlament Europejski nie został pozbawiony swoich prerogatyw, a decyzja państw członkowskich miała jedynie charakter polityczny. W konsekwencji skargi zostały oddalone.
Skargi Republiki Włoskiej i gminy Mediolan dotyczyły stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1718, które ustaliło siedzibę Europejskiej Agencji Leków (EMA) w Amsterdamie. Skarżący argumentowali, że naruszono prerogatywy Parlamentu Europejskiego w procesie legislacyjnym oraz że decyzja państw członkowskich o wyborze Amsterdamu była wadliwa. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) rozpoznał skargi, uznając najpierw skargę gminy Mediolan za dopuszczalną, mimo że nie jest ona państwem członkowskim. Następnie TSUE rozpoznał sprawę co do istoty, stwierdzając, że kompetencja do ustalenia siedziby agencji Unii, takich jak EMA, należy do prawodawcy Unii, a nie do państw członkowskich działających na podstawie art. 341 TFUE. Trybunał podkreślił, że art. 341 TFUE odnosi się wyłącznie do instytucji Unii, a nie do agencji. TSUE uznał również, że decyzja państw członkowskich z dnia 20 listopada 2017 r. ustalająca siedzibę EMA w Amsterdamie miała jedynie charakter polityczny i nie była prawnie wiążąca, w związku z czym nie mogła ograniczać prerogatyw prawodawcy Unii. Trybunał stwierdził, że Parlament Europejski nie został pozbawiony swoich uprawnień legislacyjnych, a proces legislacyjny, choć mógł być pod wpływem politycznym, przebiegł zgodnie z prawem. W konsekwencji, TSUE oddalił obie skargi jako bezzasadne.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Kompetencja do ustalenia miejsca siedziby organu lub jednostki organizacyjnej Unii należy do prawodawcy Unii, a nie do państw członkowskich na podstawie art. 341 TFUE. Artykuł ten odnosi się wyłącznie do instytucji Unii.
Uzasadnienie
Trybunał analizował brzmienie, kontekst i cel art. 341 TFUE. Stwierdził, że przepis ten odnosi się wyłącznie do 'instytucji Unii' wymienionych w art. 13 ust. 1 TUE, a nie do agencji. Wskazał, że traktaty wyraźnie rozróżniają instytucje od organów i jednostek organizacyjnych. W związku z tym, ustalenie siedziby agencji należy do prawodawcy Unii, który działa zgodnie z odpowiednimi procedurami ustawodawczymi.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skarge
Strona wygrywająca
Rada i Parlament Europejski
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Republika Włoska | panstwo_czlonkowskie | skarżący |
| Comune di Milano | inne | skarżący |
| Rada Unii Europejskiej | instytucja_ue | pozwany |
| Parlament Europejski | instytucja_ue | pozwany |
| Królestwo Niderlandów | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (16)
Główne
TFUE art. 341
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Dotyczy wyłącznie siedzib instytucji Unii, nie agencji.
TFUE art. 263
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna skargi o stwierdzenie nieważności dla osób fizycznych i prawnych.
TFUE art. 114
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia (harmonizacja przepisów).
TFUE art. 168
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia (zdrowie publiczne).
Rozporządzenie (UE) 2018/1718
Pomocnicze
TFUE art. 289
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Definicja aktu ustawodawczego.
TFUE art. 294
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Zwykła procedura ustawodawcza.
TUE art. 10
Traktat o Unii Europejskiej
Zasada demokracji przedstawicielskiej.
TUE art. 13
Traktat o Unii Europejskiej
Zasada równowagi instytucjonalnej.
TUE art. 14
Traktat o Unii Europejskiej
Rola i prerogatywy Parlamentu Europejskiego.
TUE art. 50
Traktat o Unii Europejskiej
Procedura wystąpienia z Unii.
Rozporządzenie (WE) nr 726/2004
Decyzja 93/C 323/01
Decyzja z Edynburga
protokół nr 6
Protokół (nr 6) w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej
Decyzja Rady 2009/937/UE
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kompetencja do ustalenia siedziby agencji Unii należy do prawodawcy Unii, a nie państw członkowskich. Decyzja państw członkowskich o wyborze siedziby EMA miała charakter polityczny i nie była prawnie wiążąca. Parlament Europejski nie został pozbawiony swoich prerogatyw legislacyjnych. Gmina Mediolan posiada legitymację procesową i interes prawny do wniesienia skargi.
Odrzucone argumenty
Kompetencja do ustalenia siedziby EMA należy do państw członkowskich na podstawie art. 341 TFUE. Decyzja państw członkowskich o wyborze siedziby EMA była prawnie wiążąca i naruszyła prerogatywy Parlamentu. Zaskarżone rozporządzenie jest wadliwe z powodu wadliwości decyzji państw członkowskich. Gmina Mediolan nie posiada legitymacji procesowej ani interesu prawnego.
Godne uwagi sformułowania
kompetencja do decydowania o ustaleniu miejsca siedziby organów i jednostek organizacyjnych Unii nie należy do państw członkowskich, lecz do prawodawcy Unii decyzja z dnia 20 listopada 2017 r. jest pozbawiona wiążących skutków prawnych w prawie Unii prerogatywy Parlamentu Europejskiego nie zostały naruszone
Skład orzekający
K. Lenaerts
prezes
A. Arabadjiev
sędzia
K. Jürimäe
sędzia
C. Lycourgos
sędzia
E. Regan
sędzia
S. Rodin
sędzia
I. Jarukaitis
sędzia
J. Passer
prezes izby
J.-C. Bonichot
sędzia
M. Safjan
sędzia
F. Biltgen
sędzia
P.G. Xuereb
sędzia
A. Kumin
sędzia
N. Wahl
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie kompetencji prawodawcy Unii w zakresie siedzib agencji, dopuszczalność skargi przez jednostki samorządu terytorialnego, charakter prawny decyzji międzyrządowych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji ustalania siedziby agencji UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii podziału kompetencji między instytucjami UE a państwami członkowskimi oraz dopuszczalności skargi przez podmioty inne niż państwa członkowskie, co ma znaczenie dla praktyki prawniczej.
“Kto decyduje o siedzibie agencji UE? Trybunał Sprawiedliwości rozstrzyga spór między Włochami a Amsterdamem.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI