C-105/17
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że osoba fizyczna sprzedająca wiele produktów na platformie internetowej może być uznana za przedsiębiorcę, jeśli działa w celach związanych z działalnością gospodarczą, co wymaga indywidualnej oceny sądu.
Sprawa dotyczyła wykładni pojęć "przedsiębiorcy" i "praktyk handlowych" w kontekście sprzedaży online przez osoby fizyczne. Sąd odsyłający z Bułgarii pytał, czy osoba fizyczna publikująca osiem ofert sprzedaży na stronie internetowej może być uznana za przedsiębiorcę. Trybunał Sprawiedliwości UE wyjaśnił, że kluczowa jest indywidualna ocena okoliczności, czy sprzedaż odbywa się w ramach działalności gospodarczej, a nie tylko dla zysku. Samo publikowanie wielu ofert nie przesądza o statusie przedsiębiorcy.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni dyrektywy 2005/29/WE dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych oraz dyrektywy 2011/83/UE w sprawie praw konsumentów. Sąd administracyjny w Warnie (Bułgaria) pytał, czy osoba fizyczna, która publikuje na stronie internetowej jednocześnie osiem ofert sprzedaży różnych produktów, może być zakwalifikowana jako "przedsiębiorca" i czy taka działalność stanowi "praktykę handlową" w rozumieniu tych dyrektyw. Trybunał Sprawiedliwości UE, opierając się na jednolitych definicjach zawartych w obu dyrektywach, podkreślił, że pojęcie "przedsiębiorcy" jest szerokie i obejmuje każdą osobę fizyczną lub prawną działającą w celu związanym z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wolnym zawodem. Kluczowe jest, aby działalność ta miała charakter zawodowy, a nie była jedynie okazjonalną sprzedażą dla zysku. Trybunał wskazał, że ocena ta wymaga indywidualnego zbadania przez sąd krajowy wszystkich istotnych okoliczności, takich jak zorganizowanie sprzedaży, cel zarobkowy, posiadane informacje i umiejętności, status prawny, powiązanie z działalnością handlową, status VAT, wynagrodzenie za działanie w imieniu innego przedsiębiorcy, czy też zakup towarów w celu odsprzedaży. Sam fakt sprzedaży dla zysku lub publikowania wielu ofert nie jest wystarczający do uznania kogoś za przedsiębiorcę. Podobnie, aby uznać działalność za "praktykę handlową", musi ona pochodzić od przedsiębiorcy i być bezpośrednio związana z promocją, sprzedażą lub dostawą produktu do konsumentów.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, ale tylko w przypadku, gdy osoba ta działa w celach związanych z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wykonywaniem wolnego zawodu. Wymaga to indywidualnej oceny sądu.
Uzasadnienie
Definicja przedsiębiorcy w dyrektywach jest szeroka i funkcjonalna. Kluczowe jest działanie w celu związanym z działalnością zawodową, a nie tylko dla zysku. Ocena wymaga analizy wszystkich okoliczności sprawy, takich jak zorganizowanie sprzedaży, cel zarobkowy, wiedza i umiejętności, status prawny, powiązanie z działalnością handlową, status VAT, czy zakup towarów w celu odsprzedaży.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Komisia za zashtita na potrebitelite | organ_krajowy | pozwany |
| Evelina Kamenova | osoba_fizyczna | skarżący |
| Okrazhna prokuratura – Varna | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd niemiecki | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (14)
Główne
Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych art. 2 § lit. b)
Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym
Definicja "przedsiębiorcy" jest szeroka i obejmuje każdą osobę fizyczną lub prawną działającą w celu związanym z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wolnym zawodem. Wymaga indywidualnej oceny.
Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych art. 2 § lit. d)
Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym
Definicja "praktyk handlowych" obejmuje każde działanie przedsiębiorcy, jego zaniechanie, sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy, w tym reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją, sprzedażą lub dostawą produktu do konsumentów. Wymaga, aby pochodziły od przedsiębiorcy.
Dyrektywa o prawach konsumentów art. 2 § pkt 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów
Definicja "przedsiębiorcy" jest prawie identyczna jak w dyrektywie 2005/29/WE, obejmuje każdą osobę fizyczną lub prawną, publiczną lub prywatną, działającą w celach związanych z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wykonywaniem wolnego zawodu.
ZZP art. § 13 § pkt 2
Zakon za zashtita na potrebitelite (bułgarska ustawa o ochronie konsumentów)
Definicja "przedsiębiorcy" w bułgarskim prawie, zgodna z prawem UE.
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna dla procedury odesłania prejudycjalnego.
Pomocnicze
Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych art. 3 § ust. 1
Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym
Dyrektywa stosuje się do nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów przed zawarciem transakcji handlowej, w trakcie jej zawierania oraz po jej zawarciu.
Dyrektywa o prawach konsumentów art. 3 § ust. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów
Dyrektywa ma zastosowanie do każdej umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem.
Dyrektywa o prawach konsumentów art. 6 § ust. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów
Określa informacje, które przedsiębiorca musi dostarczyć konsumentowi przed zawarciem umowy na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa.
Dyrektywa o prawach konsumentów art. 9 § ust. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów
Konsumentowi przysługuje prawo do odstąpienia od umowy zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa w terminie 14 dni.
ZZP art. 47 § ust. 1
Zakon za zashtita na potrebitelite (bułgarska ustawa o ochronie konsumentów)
Transpozycja art. 6 dyrektywy 2011/83/UE, dotycząca wymogów informacyjnych dla umów zawieranych na odległość.
ZZP art. 50
Zakon za zashtita na potrebitelite (bułgarska ustawa o ochronie konsumentów)
Transpozycja art. 9 dyrektywy 2011/83/UE, dotycząca prawa do odstąpienia od umowy.
ZZP art. 204
Zakon za zashtita na potrebitelite (bułgarska ustawa o ochronie konsumentów)
Przewiduje kary za niewykonanie obowiązku udzielenia informacji konsumentowi.
ZZP art. 207 § ust. 1
Zakon za zashtita na potrebitelite (bułgarska ustawa o ochronie konsumentów)
Przewiduje kary za utrudnianie konsumentowi wykonania prawa do odstąpienia od umowy.
TFUE art. 114
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna dla dyrektyw 2005/29/WE i 2011/83/UE, dotycząca harmonizacji przepisów państw członkowskich w celu zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Definicja przedsiębiorcy i praktyk handlowych w prawie UE jest szeroka i wymaga indywidualnej oceny okoliczności. Kluczowe jest działanie w celu związanym z działalnością gospodarczą, a nie tylko okazjonalna sprzedaż dla zysku. Ocena statusu przedsiębiorcy powinna uwzględniać szereg czynników, takich jak zorganizowanie sprzedaży, cel zarobkowy, wiedza i umiejętności, status prawny, powiązanie z działalnością handlową, status VAT, czy zakup towarów w celu odsprzedaży.
Odrzucone argumenty
Sam fakt sprzedaży dla zysku lub publikowania wielu ofert sprzedaży nowych i używanych towarów na platformie internetowej jest wystarczający do zakwalifikowania osoby jako przedsiębiorcy i jej działalności jako praktyki handlowej.
Godne uwagi sformułowania
pojęcie „przedsiębiorcy” jest terminem funkcjonalnym pociągającym za sobą przeprowadzenie oceny w zakresie, czy stosunek umowny wpisuje się w ramy działalności, jaką podejmuje osoba jako działalność zawodową kwalifikacja jako „przedsiębiorca” wymaga „indywidualnej oceny” sam fakt, że sprzedaż jest realizowana dla zysku lub że osoba publikuje jednocześnie na platformie internetowej wiele ofert sprzedaży nowych i używanych towarów nie jest sama w sobie wystarczająca dla zakwalifikowania tej osoby jako „przedsiębiorcy”
Skład orzekający
J.L. da Cruz Vilaça
prezes izby
E. Levits
sędzia
A. Borg Barthet
sprawozdawca
M. Berger
sędzia
F. Biltgen
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Określenie kryteriów uznania osoby fizycznej za przedsiębiorcę w kontekście sprzedaży online oraz kwalifikacji jej działalności jako praktyki handlowej w rozumieniu dyrektyw UE."
Ograniczenia: Wymaga indywidualnej oceny przez sąd krajowy w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego zjawiska sprzedaży online przez osoby fizyczne i wyjaśnia, kiedy takie osoby mogą być traktowane jak przedsiębiorcy, co ma istotne implikacje dla ochrony konsumentów.
“Czy sprzedajesz rzeczy online? Uważaj, możesz być "przedsiębiorcą" w oczach prawa UE!”
Sektor
e-commerce
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI