C-104/22
Podsumowanie
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 125 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001 w sprawie jurysdykcji międzynarodowej sądów w postępowaniach o naruszenie unijnego znaku towarowego. Sprawa dotyczyła fińskiej spółki Lännen MCE Oy, która zarzuciła niemieckim spółkom Berky i Senwatec naruszenie jej znaku towarowego WATERMASTER poprzez reklamy online wyświetlane w Finlandii. Pozwane kwestionowały jurysdykcję fińskich sądów, twierdząc, że nie kierowały swoich działań marketingowych do Finlandii. Sąd odsyłający pytał, czy reklama wyświetlana w fińskiej domenie krajowej wyszukiwarki internetowej, nawet jeśli nie określa geograficznego obszaru dostaw, może uzasadniać jurysdykcję fińskich sądów, oraz jakie inne okoliczności należy wziąć pod uwagę. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) orzekł, że art. 125 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001 należy interpretować w ten sposób, że właściciel unijnego znaku towarowego może wnieść powództwo do sądu państwa członkowskiego, na którego terytorium znajdują się konsumenci będący adresatami reklam, nawet jeśli osoba trzecia nie wymienia tego państwa członkowskiego jako obszaru dostaw. Kluczowe jest jednak, czy osoba trzecia używała oznaczenia poprzez zamieszczenie odpłatnego odesłania na stronie internetowej wyszukiwarki posługującej się nazwą domeny krajowej najwyższego poziomu tego państwa członkowskiego. TSUE podkreślił, że samo wyświetlanie reklamy w danej domenie nie wystarcza, a w przypadku naturalnych odesłań (np. metatagów) brak jest wystarczającego łącznika z państwem członkowskim, chyba że istnieją inne dowody wskazujące na skierowanie reklamy do odbiorców w tym państwie. Sąd odsyłający musi zatem ocenić, czy w konkretnym przypadku istniał wystarczający związek z Finlandią.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUstalenie jurysdykcji sądów krajowych w sprawach naruszenia unijnych znaków towarowych w kontekście reklamy online, zwłaszcza w przypadku użycia domen krajowych i braku wyraźnego wskazania obszaru dostaw.
Rozróżnienie między odpłatnym a naturalnym odesłaniem w kontekście ustalania jurysdykcji. Konieczność oceny indywidualnych okoliczności sprawy.
Zagadnienia prawne (2)
Czy reklama wyświetlana w wyszukiwarce internetowej pod domeną krajową państwa członkowskiego, bez wyraźnego określenia obszaru dostaw, może uzasadniać jurysdykcję sądów tego państwa członkowskiego w sprawie o naruszenie unijnego znaku towarowego na podstawie art. 125 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli jest to odpłatne odesłanie, które umożliwia dostęp do oferty produktów konkretnemu kręgowi odbiorców w tym państwie członkowskim. Nie wystarcza samo naturalne odesłanie (np. metatag) bez dodatkowych dowodów.
Uzasadnienie
TSUE wyjaśnił, że art. 125 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001 pozwala na wytoczenie powództwa w państwie, gdzie miało miejsce naruszenie lub groźba naruszenia. W przypadku reklamy online, naruszenie ma miejsce tam, gdzie znajdują się konsumenci lub profesjonaliści będący adresatami reklamy. Odpłatne odesłanie w wyszukiwarce pod domeną krajową państwa członkowskiego stanowi wystarczający łącznik z tym państwem, podczas gdy naturalne odesłanie bez dodatkowych dowodów nie jest wystarczające do ustalenia jurysdykcji.
Jakie inne okoliczności, poza obszarem dostaw, należy uwzględnić przy ustalaniu, czy reklama online jest skierowana do konsumentów lub przedsiębiorców w danym państwie członkowskim, w celu ustalenia jurysdykcji sądu na podstawie art. 125 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Należy uwzględnić różne oznaki, takie jak międzynarodowy charakter działalności, użycie języka lub waluty innych niż zwyczajowo używane w państwie siedziby przedsiębiorcy, zaangażowanie środków w usługę odsyłania w Internecie u operatora wyszukiwarki, używanie domeny najwyższego poziomu innej niż domena państwa członkowskiego siedziby, czy wzmianka o międzynarodowej klienteli.
Uzasadnienie
TSUE, odwołując się do wykładni art. 17 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1215/2012, wskazał szereg elementów, które mogą świadczyć o skierowaniu działalności do konkretnego państwa członkowskiego. W kontekście art. 125 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001, istotne jest udostępnienie reklam na stronie internetowej pod domeną najwyższego poziomu inną niż domena państwa członkowskiego siedziby przedsiębiorcy, a także inne czynniki wskazujące na zamiar dotarcia do konsumentów w danym państwie.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Lännen MCE Oy | spolka | skarżący |
| Berky GmbH | spolka | pozwany |
| Senwatec GmbH & Co. KG | spolka | pozwany |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (4)
Główne
Rozporządzenie 2017/1001 art. 125 § 5
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001
Postępowania w odniesieniu do powództw i roszczeń określonych w art. 124 mogą również toczyć się przed sądami państwa członkowskiego, w którym miało miejsce naruszenie lub wystąpiła groźba naruszenia lub w którym została dokonana czynność, o której mowa w art. 11 ust. 2.
Rozporządzenie 2017/1001 art. 126 § 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001
Sąd właściwy w sprawach unijnych znaków towarowych, którego właściwość wynika z art. 125 ust. 5, ma właściwość wyłącznie w sprawach, których przedmiotem są czynności dokonane lub groźba ich dokonania na terytorium państwa członkowskiego, w którym ten sąd ma swoją siedzibę.
Pomocnicze
Rozporządzenie 2017/1001 art. 122 § 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001
Wyłącza stosowanie niektórych przepisów rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 w odniesieniu do powództw o stwierdzenie naruszenia unijnego znaku towarowego.
Rozporządzenie nr 1215/2012 art. 17 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012
Określa jurysdykcję w sprawach umów konsumenckich, wskazując na elementy świadczące o skierowaniu działalności do państwa członkowskiego konsumenta.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Odpłatne odesłanie w wyszukiwarce internetowej pod domeną krajową państwa członkowskiego stanowi wystarczający łącznik z tym państwem, uzasadniający jurysdykcję sądów tego państwa w sprawie o naruszenie znaku towarowego UE. • Celem art. 125 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001 jest umożliwienie właścicielowi znaku towarowego wytoczenia powództwa w państwie, gdzie znajdują się adresaci reklamy, nawet jeśli nie wskazano tam obszaru dostaw.
Odrzucone argumenty
Naturalne odesłanie (np. metatag) do zdjęć produktów w serwisie udostępniającym zdjęcia w ramach domeny rodzajowej najwyższego poziomu, bez dodatkowych dowodów, nie stanowi wystarczającego łącznika z państwem członkowskim, aby uzasadnić jurysdykcję sądów tego państwa.
Godne uwagi sformułowania
„Postępowania w odniesieniu do powództw i roszczeń określonych w art. 124 [...] mogą również toczyć się przed sądami państwa członkowskiego, w którym miało miejsce naruszenie lub wystąpiła groźba naruszenia” • „Sąd właściwy w sprawach unijnych znaków towarowych [...] ma właściwość wyłącznie w sprawach, których przedmiotem są czynności dokonane lub groźba ich dokonania na terytorium państwa członkowskiego, w którym ten sąd ma swoją siedzibę” • „takie czyny zostały popełnione na terytorium, na którym znajdują się konsumenci lub profesjonaliści będący adresatami tych reklam lub ofert sprzedaży” • „odpłatne odesłanie stanowi zatem [...] wystarczający łącznik z państwem członkowskim, na terytorium którego znajdują się odbiorcy, do których jest ono kierowane” • „naturalne odesłanie [...] nie może być spełniony, ponieważ [...] witryna internetowa działająca pod domeną rodzajową najwyższego poziomu nie jest przeznaczona dla odbiorców z żadnego konkretnego państwa członkowskiego”
Skład orzekający
E. Regan
prezes
D. Gratsias
sędzia
M. Ilešič
sprawozdawca
I. Jarukaitis
sędzia
Z. Csehi
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie jurysdykcji sądów krajowych w sprawach naruszenia unijnych znaków towarowych w kontekście reklamy online, zwłaszcza w przypadku użycia domen krajowych i braku wyraźnego wskazania obszaru dostaw."
Ograniczenia: Rozróżnienie między odpłatnym a naturalnym odesłaniem w kontekście ustalania jurysdykcji. Konieczność oceny indywidualnych okoliczności sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu jurysdykcji w Internecie i naruszeń znaków towarowych, co jest bardzo aktualne dla firm działających globalnie.
“Gdzie pozwać za naruszenie znaku towarowego w Internecie? TSUE wyjaśnia jurysdykcję dla reklam w fińskiej domenie.”
Sektor
własność intelektualna
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny