saos:460477

UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia (...) roku wydanym w sprawie (...) , Sąd Okręgowy w Z. G. uznał oskarżonych: 1. W. W. (1) winnego popełnienia przestępstwa z art. 258 § 3 kk w zw. z art. 4 § 1 kk , za które wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności , przestępstwa z art. art. 54 § 1 kks i art. 63 § 2 kks i art. 69 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1, 2 i 5 kks przy zastosowaniu art. 2 § 2 kks , za które wymierzył mu karę 2 (dwa) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 350 (trzysta pięćdziesiąt) stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 500 (pięćset) złotych, przestępstwa z art. 54 § 1 kks , art. 63 § 2 kks i art. 86 § 1 kks w zw. z art, 6 § 2 kks i art. 7§ 1 kks w zw. z art. 37§ 1 pkt 1 kks przy zastosowaniu art. 2 § 2 kks , z któere wymierzył mu karę 3 ( trzy) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 400 (czterysta) stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 500 (pięćset) złotych, przestępstwa z art. 12 a ust. 2 i art. 14 ustawy z dnia 20 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz. U. Nr 31, poz. 353 z 2001 r. z późn. zm.) w zw. z art. 305 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 119, poz. 1117 z 2001 r. z późn. zm.) w zw. art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (ti Dz. U. z 2003 roku nr 153 poz. 1503 ) w zw. z art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. Nr 10, poz. 55 z 1996 r. z późn. zm.) w zw. z art. 11 § 2 kk , art. 12 kk i art. 65 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 roku zw. z art. 4 § 1 kk , za który wymierzył mu karę 2 ( dwa) lat i 6 ( sześć) miesięcy pozbawienia wolności (pkt 1, 2, 3, 5 wyroku). Sąd I instancji połączył orzeczone wobec oskarżonego W. W. (1) kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny i wymierzył mu karę łączną pozbawienia wolności w wysokości 3 (trzech) lat oraz karę łączną grzywny wysokości 500 (pięćset) stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 500 (pięćset) złotych (pkt 8 wyroku) Ponadto Sąd I instancji orzekł wobec W. W. (1) na podstawie art. 32 § 1 kks w zw. z art. 30 § 2 kks ściągnięcie na rzecz Skarbu Państwa - solidarnie z J. M. (1) , S. P. (1) oraz Z. W. (1) – równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów uzyskanych w wyniku popełnionego przestępstwa w kwocie 3.200.000 zł oraz solidarnie z J. M. (1) , K. K. (1) , R. G. (1) , S. P. (1) i Z. W. (1) - równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów w kwocie 110.400 zł (pkt 4 wyroku). Sąd orzekł również na podstawie art. 46 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 roku w zw. Z art. 4 § 1 kk obowiązek częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przypisanym w pkt 5 części rozstrzygającej wyroku w kwocie 250.000 zł – solidarnie z R. G. (1) - do kwoty 200.000 złotych. J. M. (1) - do kwoty 150.000 złotych oraz K. K. (1) - do kwoty 25.000 złotych (pkt 6 wyroku). 2. J. M. (1) winnego popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk i wymierzył mu karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności, przestępstwa z art. 54 § 1 kks i art. 63 § 2 kks i art. 69 § 1 kks w zw, z art. 6 § 2 kks w zw, z art. 7 § 1 kks w zw, z art. 37 § 1, 2 i 5 kks przy zastosowaniu art. 2 § 2 kks i wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwieście) złotych, przestępstwa z art. 54 § 1 kks , art. 63 §2 kks i art. 86 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i art. 7§ 1 kks w zw. z art. 37§ 1 pkt 1 kks przy zastosowaniu art. 2 § 2 kks i wymierzył mu karę 1 ( jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwieście) złotych, przestępstwa z art. 12 a ust. 2 i art. 14 ustawy z dnia 20 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz. U. Nr 31, poz. 353 z 2001 r. z późn. zm.) w zw. z art. 305 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 119, poz. 1117 z 2001 r. z późn. zm.) w zw. art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tj Dz. U. z 2003 roku nr 153 poz. 1503 ) w zw. z art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. Nr 10, poz. 55 z 1996 r. z późn. zm.) w zw. z art. 11 § 2 kk , art. 12 kk i art. 65 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 roku zw. z art. 4 § 1 kk , za które wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności (pkt 9, 10, 11, 13 wyroku). Sąd I instancji połączył orzeczone wobec oskarżonego J. M. (1) kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny i wymierzył mu karę łączną pozbawienia wolności w wysokości 2 (dwa) lata , której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed 07.06.2010 roku zw. z art. 20 § 2 kk w zw. z art. 2 § 2 kks i art. 41 a § 1 i 2 kk warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby oddając oskarżonego w tym okresie pod dozór kuratora sądowego oraz karę łączną grzywny wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwieście) złotych (pkt 16, 17 wyroku). Ponadto Sąd I instancji orzekł wobec J. M. (1) na podstawie art. 32 § 1 kks w zw. z art. 30 § 2 kks ściągnięcie na rzecz Skarbu Państwa - solidarnie z W. W. (1) , S. P. (1) oraz Z. W. (1) – równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów uzyskanych w wyniku popełnionego przestępstwa w kwocie 3.200.000 zł oraz solidarnie z W. W. (1) , K. K. (1) , R. G. (1) , S. P. (1) i Z. W. (1) - równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów w kwocie 110.400 zł (pkt 12 wyroku). Sąd orzekł również na podstawie art. 46 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4 § 1 kk na rzecz pokrzywdzonego P. P. (1) obowiązek częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przypisanym w pkt 13 części rozstrzygającej wyroku w kwocie 150.000 zł – solidarnie do tej kwoty z R. G. (1) i W. W. (1) oraz solidarnie z K. K. (1) - do kwoty 25.000 zł (pkt 14 wyroku). 3. K. K. (1) winnego popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk i za to wymierzył mu karę 1 ( jeden) roku pozbawienia wolności , przestępstwa z art. 54 § 1 kks i art. 63 § 2 kks i art. 69 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1, 2 i 5 kks przy zastosowaniu art. 2 § 2 kks za które wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 6 ( sześć) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 150 ( sto pięćdziesiąt ) stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 ( sto) złotych, przestępstwa z art. 12 a ust. 2 i art. 14 ustawy z dnia 20 marca 2001 r. wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz. U. Nr 31, poz. 353 z 2001 r. z późn. zm.) w zw. z art. 305 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 119, poz. 1117 z 2001 r. z późn. zm.) w zw. z art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tj Dz. U. z 2003 roku nr 153 poz. 1503 ) w zw. z art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. Nr 10, poz. 55 z 1996 r. z późn. zm.) w zw. z art. 11 § 2 kk , art. 12 kk i art. 65 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 roku zw. z art. 4 § 1 kk i za to wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 4 (cztery) miesięcy pozbawienia wolności (pkt 18, 19, 21 wyroku). Sąd I instancji połączył orzeczone wobec oskarżonego K. K. (1) kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną pozbawienia wolności w wysokości 2 (dwa) lata , której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed (...) roku zw. z art. 20 § 2 kk w zw. z art. 2 § 2 kks i art. 41 a § 1 i 2 kk warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby oddając oskarżonego w tym okresie pod dozór kuratora sądowego (pkt 24, 25 wyroku). Ponadto Sąd I instancji orzekł wobec K. K. (1) na podstawie art. 32 § 1 kks w zw. z art. 30 § 2 kks ściągnięcie na rzecz Skarbu Państwa - solidarnie z W. W. (1) , J. M. (1) , R. G. (1) , S. P. (1) i Z. W. (1) - równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów w kwocie uzyskanych w wyniku przestępstwa w kwocie 110.400 zł (pkt 20 wyroku). Sąd orzekł również na podstawie art. 46 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4 § 1 kk na rzecz pokrzywdzonego P. P. (1) obowiązek częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przypisanym w pkt 21 części rozstrzygającej wyroku w kwocie 25.000 zł – solidarnie z R. G. (1) i W. W. (1) i J. M. (1) (pkt 22 wyroku). 4. Ł. M. (1) winnego popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 69 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i za to wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 300 ( trzysta stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100( sto) złotych (pkt 26 wyroku). 5. K. O. (1) winnego popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 69 § 1 kks , za które wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 200 ( dwieście) stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100( sto) złotych (pkt. 27 wyroku). 6. S. P. (1) winnego popełnienia przestępstwa z art. 91 § 1 kks i art. 65 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w w zw. z art. 37 8 1 pkt 1 kks w zw, z art. 2 § 2 kks i za to wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 2 ( dwa ) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w rozmiarze 400 ( czterysta ) stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych oraz przestępstwa z art. 65 § 3 kks w zw. z art. 2 § 2 kks , , za które wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 300 ( trzysta) stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych (pkt 28,29 wyroku). Sąd I instancji połączył orzeczone wobec oskarżonego S. P. (1) kary grzywny i wymierzył mu karę łączną grzywny wysokości 600 (sześćset) stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych (pkt 31 wyroku), a karę pozbawienia wolności wymierzona w pkt 28 wyroku na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 2 § 2 kks warunkowo zawiesza na okres 5 (pięć) lat próby i oddaje go w tym okresie pod dozór kuratora sądowego. (pkt 31, 32 wyroku) Ponadto Sąd I instancji orzekł wobec S. P. (1) na podstawie art. 32 § 1 kks w zw. z art. 30 § 2 kks ściągnięcie na rzecz Skarbu Państwa - solidarnie z W. W. (1) , J. M. (1) i Z. W. (1) – równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów uzyskanych w wyniku popełnionego przestępstwa w kwocie 3.200.000 zł oraz solidarnie z W. W. (1) , K. K. (1) , R. G. (1) , J. M. (1) i Z. W. (1) - równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów w kwocie 110.400 zł (pkt 30 wyroku). 7. Z. W. (1) winnego popełnienia przestępstwa z art. 91 § 1 kks i art. 65 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w w zw. z art. 37 8 1 pkt 1 kks w zw, z art. 2 § 2 kks i za to wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 2 ( dwa ) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w rozmiarze 400 ( czterysta ) stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych, przestępstwa z art. 65 § 3 kks w zw. z art. 2 § 2 kks , , za które wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 300 ( trzysta) stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych (pkt 28,29 wyroku). Sąd I instancji połączył orzeczone wobec oskarżonego Z. W. (1) kary grzywny i wymierzył mu karę łączną grzywny wysokości 600 (sześćset) stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych (pkt 31 wyroku), a karę pozbawienia wolności wymierzona w pkt 28 wyroku na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 2 § 2 kks warunkowo zawiesił na okres 5 (pięć) lat próby i oddał go w tym okresie pod dozór kuratora sądowego (pkt 31, 32 wyroku). Ponadto Sąd I instancji orzekł wobec Z. W. (1) na podstawie art. 32 § 1 kks w zw. z art. 30 § 2 kks ściągnięcie na rzecz Skarbu Państwa - solidarnie z W. W. (1) , J. M. (1) i S. P. (1) – równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów uzyskanych w wyniku popełnionego przestępstwa w kwocie 3.200.000 zł oraz solidarnie z W. W. (1) , K. K. (1) , R. G. (1) , J. M. (1) i S. P. (1) - równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów w kwocie 110.400 zł (pkt 30 wyroku). 8. R. G. winnego popełnienia przestępstwa z art. 258 § 3 kk w zw. z art. 4 § kk , za które wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, przestępstwa z art. 54 § 1 kks i art. 63 §2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1, 2 i 5 kks przy zastosowaniu art. 2 § 2 kks i wymierzył mu karę 2 ( dwa) lat i 6 ( sześć) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 350 ( trzysta pięćdziesiąt ) stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 500 (pięćset) złotych, przestępstwa z art. 12 a ust. 2 i art. 14 ustawy z dnia 20 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz. U. Nr 31, poz. 353 z 2001 r. z późn. zm.) w zw. z art. 305 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 119, poz. 1117 z 2001 r. z późn. zm.) w zw. z art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tj Dz. U. z 2003 roku nr 153 poz. 1503 ) w zw. z art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. Nr 10, poz. 55 z 1996 r. z późn. zm.) w zw. z art. 11 § 2 kk , art. 12 kk i art. 65 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 roku zw. z art. 4 § 1 kk i wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwa) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności (pkt 33, 35, 37 wyroku). Sąd I instancji połączył orzeczone wobec oskarżonego R. G. kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny i wymierzył mu karę łączną pozbawienia wolności w wysokości 3 (trzech) lat oraz karę łączną grzywny wysokości 500 (pięćset) stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 500 (pięćset) złotych (pkt 40 wyroku). Ponadto Sąd I instancji orzekł wobec R. G. na podstawie art. 32 § 1 kks w zw. z art. 30 § 2 kks ściągnięcie na rzecz Skarbu Państwa - solidarnie z W. W. (1) , J. M. (1) , K. K. (1) , S. P. (1) oraz Z. W. (1) – równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów uzyskanych w wyniku popełnionego przestępstwa w kwocie 110.400 zł (pkt 36 wyroku). Sąd orzekł również na podstawie art. 46 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4 § 1 kk na rzecz pokrzywdzonego P. P. (1) obowiązek częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przypisanym w pkt 37 części rozstrzygającej wyroku w kwocie 200.000 zł – solidarnie do tej kwoty z W. W. (1) , do kwoty 150.000 zł z J. M. (1) , zaś do kwoty 25.000 zł solidarnie z K. K. (1) (pkt 38 wyroku). Na podstawie art. 414 § 1 kpk . w zw. z art. 17 § 1 kpk i art. 607e § 1 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks Sąd Okręgowy umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego R. G. odnośnie do czynu zarzucanego mu w punkcie XIX części wstępnej wyroku, a kosztami procesu w tym zakresie na podstawie art. 632 pkt 2 kpk obciążył Skarb Państwa (pkt 34 wyroku). Sąd Okręgowy orzekł także, że przestępstwa przypisane oskarżonym W. W. (1) w pkt 2 i 5, J. M. (1) w pkt 10 i 13, K. K. (1) w pkt 19 i 21, R. G. w pkt 35 i 37 stanowią ten sam czyn i na podstawie art. 8 § 2 k.k.s. wymierzone kary wobec W. W. (1) w pkt 5, J. M. (1) w pkt 13, K. K. (1) w pkt 21 i R. G. w pkt 37 części dyspozytywnej wyroku nie podlegają wykonaniu (pkt 7, 15, 23 i 39 wyroku). Ponadto Sąd I instancji orzekł o dowodach rzeczowych (pkt 41 wyroku), środkach zapobiegawczych w postaci tymczasowego aresztowania (pkt 42 wyroku) oraz zwrocie wydatków poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego (pkt 43 wyroku, kosztach sądowych i opłatach (pkt 44 i 45 wyroku) oraz wynagrodzeniu za obronę udzieloną z urzędu (pkt 46 wyroku). Przedmiotowy wyrok Sądu Okręgowego w Z. G. został zaskarżony przez obrońców oskarżonych oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. I.Obrońca oskarżonego W. W. (1) – (jako pełnomocnik substytucyjny adw. M. B. w uzupełnieniu apelacji tegoż obrońcy, która omówiona zostanie niżej) , adw. P. O. zaskarżył powyższy wyrok w części , tj. w jego punktach 2, 3, 4, 5 i 6 (czyli w części skazującej W. W. (1) oraz nakładającej na niego środki karne) na korzyść oskarżonego. Na podstawie art. 438 pkt 1, 2 i 3 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. (dotyczy pkt 2 zaskarżonego wyroku) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 413 § 2 pkt 1 kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk oraz art. 442 § 3 kpk (wszystkie przepisy w zw. z art. 113 § 1 kks ), polegającą na bezzasadnym przyjęciu w opisie czynu przypisanego Oskarżonemu, iż sprowadził na terytorium kraju poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy krajankę tytoniową w ilości „co najmniej" 11.100 kg, oraz że podjął czynności związane z produkcją papierosów, w ramach której wyprodukował „nie mniej niż" 6.658.640 sztuk o wartości rynkowej „nie mniejszej niż" 3.062.974,40 zł - a takie zastrzeżenia stanowią o niewywiązaniu się z obowiązku dokładnego określenia czynu przypisanego, niedopuszczalnym przełamaniu zasady domniemania niewinności oraz zasady in dubio pro reo ponad te ustalenia, które Sąd I instancji przyjął za udowodnione - a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ czyn przypisany nie został określony dokładnie, gdyż z niekorzystnym dla Oskarżonego zastrzeżeniem o możliwości popełnienia przez niego czynu zabronionego w rozmiarze większym, niż ustalony przez Sąd Okręgowy, co mogło wpłynąć na ocenę społecznej szkodliwości czynu, a w konsekwencji na orzeczoną karę; 1. ( dotyczy pkt 2 zaskarżonego wyroku) obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 37 § 1 pkt 1 kks (w zaskarżonym wyroku powołano „ art. 37 § 1 kks ", co obrona traktuje jako oczywistą omyłkę i w tym zakresie nie podnosi odrębnego zarzutu apelacyjnego) polegającą na przyjęciu w kwalifikacji prawnej czynu wskazanego przepisu oraz na wymierzeniu kary za przestępstwo skarbowe z zastosowaniem instytucji nadzwyczajnego obostrzenia kary w sytuacji, gdy przepis art. 37 § 1 pkt 1 kks dotyczy zachowań sprawcy znamiennych skutkiem w postaci „uszczuplenia", natomiast w realiach sprawy, zgodnie z opisem czynu, Oskarżonemu zostało przypisane wyłącznie „narażenie na uszczuplenie"; 2. ( dotyczy pkt 2 zaskarżonego wyroku) obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 37 § 1 pkt 2 kks (w zaskarżonym wyroku powołano „ art. 37 § 2 kks ", co obrona traktuje jako oczywistą omyłkę i w tym zakresie nie podnosi odrębnego zarzutu apelacyjnego) w zw. z art. 6 § 2 kks i art. 7 § 1 kks , polegającą na przyjęciu w kwalifikacji prawnej czynu wskazanych przepisów, w sytuacji gdy w szczególności przepis art. 37 § 1 pkt 2 kks dotyczy wyłącznie przypadków: a. gdy sprawcy przypisana została wielość przestępstw skarbowych (więcej niż jedno), natomiast w związku z zastosowaniem przepisów art. 6 § 2 kks i art. 7 § 1 kks , ujawnionych w kwalifikacji prawnej, Oskarżonemu w realiach sprawy przypisane zostało tylko jedno przestępstwo skarbowe; b. gdy sprawca z popełniania przestępstw skarbowych uczynił sobie stałe źródło dochodu, tymczasem w realiach sprawy taka sytuacja nie zaistniała; 3. ( dotyczy pkt 2 zaskarżonego wyroku) obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 38 § 2 pkt 1 kks , poprzez uwzględnienie w podstawie wymiaru kary tego przepisu i zastosowanie instytucji nadzwyczajnego obostrzenia kary, w sytuacji gdy w realiach niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki do zastosowania wskazanego przepisu; 4. ( dotyczy pkt 2 zaskarżonego wyroku) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przypisaniu Oskarżonemu zawyżonej kwoty narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej w postaci podatku akcyzowego w wysokości 4.409.314,00 zł a naruszenie to miało wpływ na treść wyroku, albowiem Sąd wymierzając karę obligatoryjnie uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu biorąc pod uwagę m.in. wysokość uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej, jak również uwzględnia m.in. rozmiar ujemnych następstw czynu oraz stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego - zatem zawyżenie ww. kwoty miało negatywny wpływ na wymiar kary dla Oskarżonego; 5. ( dotyczy pkt 3 tiret drugi zaskarżonego wyroku) obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 37 § 1 pkt 1 kks , polegającą na wymierzeniu kary za przestępstwo skarbowe z zastosowaniem instytucji nadzwyczajnego obostrzenia kary, w sytuacji gdy przepis ten dotyczy zachowań sprawcy znamiennych skutkiem w postaci „uszczuplenia", natomiast w realiach sprawy, zgodnie z opisem czynu, Oskarżonemu w zakresie przedmiotowego zachowania ( tiret drugi) zostało przypisane jedynie „narażenie na uszczuplenie", zatem w zakresie tego zachowania - składającego się na przypisany czyn zabroniony - wymierzenie kary z zastosowaniem ww. instytucji jest bezpodstawne; 6. ( dotyczy pkt 3 zaskarżonego wyroku) obrazę przepisu postępowania, tj. art. 424 § 2 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks , na skutek braku wyczerpującego przytoczenia i wyjaśnienia okoliczności, które Sąd I instancji miał na względzie przy wymiarze kary orzekanej w warunkach nadzwyczajnego obostrzenia kary - a naruszenie to miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem z treści zaskarżonego wyroku wynika, że instytucja nadzwyczajnego obostrzenia kary została zastosowana w zakresie, w którym nie zaktualizowały się przesłanki do jej zastosowania; 7. ( dotyczy pkt 3 zaskarżonego wyroku) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym ustaleniu wartości przedmiotu czynu zabronionego ( kwalifikowanego kumulatywnie z art. 86 § 1 kks ), tj. nielegalnie wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty Europejskiej papierosów bez znaków akcyzy o łącznej wartości rynkowej 5.459.943,50 zł, w sytuacji gdy w przypadku przestępstw z Rozdziału 7. kodeksu karnego skarbowego ( art. 85 i n . - tzw. przestępstwa celne) zgodnie z art. 53 § 17 kks „Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej..." oraz art. 53 § 33a kks wartością przedmiotu takich czynów zabronionych jest wartość celna towaru, a nie wartość rynkowa, co w konsekwencji powoduje, że ani w przypadku tiretu pierwszego, ani w przypadku tiretu drugiego wartość przedmiotu czynu nie stanowi wielkiej wartości; 8. ( dotyczy pkt 3 tiret pierwszy zaskarżonego wyroku) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przypisaniu Oskarżonemu uszczuplenia należności publicznoprawnych w postaci podatku akcyzowego w kwocie 2.560.000,00 zł oraz podatku VAT w kwocie 713.132,00 zł, w sytuacji gdy wysokość tych kwot jest znacznie zawyżona a naruszenia z punktów 8. i 9. miały wpływ na treść wyroku, albowiem Sąd wymierzając karę obligatoryjnie uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu biorąc pod uwagę m.in. wysokość uszczuplonej należności publicznoprawnej, jak również uwzględnia m.in. rozmiar ujemnych następstw czynu oraz stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego - zatem ww. zawyżone kwoty miały negatywny wpływ na wymiar kary dla Oskarżonego; 9. ( dotyczy pkt 2 zaskarżonego wyroku) błąd w ustaleniach faktycznych na skutek przyjęcia, iż czyn Oskarżonego polegał na uchyleniu się od opodatkowania w zakresie podatku akcyzowego należnego z tytułu czynności w postaci o] wewnątrzwspólnotowego nabycia krajanki tytoniowej oraz b[ produkcji papierosów z tej krajanki, w sytuacji gdy w odrębnym postępowaniu kontrolnym ówczesny organ kontroli skarbowej ( terminologia z okresu sprzed reformy skarbowości) w drodze uprzednio wydanej decyzji wskazał inne podstawy faktyczne powstania obowiązku podatkowego w zakresie akcyzy - a naruszenie to miało wpływ na treść wyroku, albowiem Oskarżonemu przypisana została odpowiedzialność karna skarbowa za uchylanie się od opodatkowania z tytułu innego niż wskazany w prawomocnej decyzji organu skarbowego; 10. ( dotyczy pkt 2 zaskarżonego wyroku) obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 69 § 1 kks , na skutek przyjęcia odpowiedzialności karnej skarbowej Oskarżonego z tego przepisu, w sytuacji gdy nie przypisano mu zachowania w postaci podjęcia czynności bezpośrednio związanych z produkcją, tym samym opis czynu przypisanego nie przesądza o tym, że zachowanie Oskarżonego zrealizowało wszystkie ustawowe znamiona czynu z art. 69 § 1 kks ; 11. ( dotyczy pkt 3 tiret pierwszy zaskarżonego wyroku) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 167 kpk , art. 366 § 1 kpk i art. 410 kpk - wszystkie przepisy w zw. z art. 113 § 1 kks , na skutek zaniechania wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co przejawiało się w braku zbadania, którego dokładnie dnia powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym z tytułu importu papierosów, oraz zaniechania inicjatywy dowodowej w postaci zwrócenia się do właściwego urzędu celnego ( terminologia z okresu sprzed reformy skarbowości) celem pozyskania informacji w zakresie ustalenia tej daty zgodnie z art. 6 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym - a naruszenie to miało wpływ na treść wyroku, albowiem Oskarżonemu przypisano odpowiedzialność karną skarbową z art. 54 § 1 kks , a czyn z tego przepisu, aby zaistniał, musi godzić w obowiązki podatkowe, tymczasem bez ustalenia, kiedy dokładnie powstał obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy, nie można zweryfikować, czy w przypisanym tempore criminis doszło do popełnienia przypisanego skarbowego czynu zabronionego w zakresie akcyzy; 12. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 167 i art. 170 § 1 pkt 2 i 5 kpk - oba przepisy w zw. z art. 113 § 1 kks - na skutek bezzasadnego oddalenia wniosków dowodowych obrońcy Oskarżonego zgłoszonych w jego piśmie z dnia (...) r., w sytuacji dodatkowo niekonsekwentnego wskazywania przez Sąd I instancji przesłanki do oddalenia tych wniosków dowodowych ( raz wobec stwierdzenia, iż zmierzają one wyłącznie do przedłużenia postępowania, a kolejny raz wobec stwierdzenia, że okoliczności mające być wykazane na ich podstawie nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia), w sytuacji gdy dowody objęte tymi wnioskami zmierzały do wykazania, że nie zostały zrealizowane ustawowe znamiona czynów przypisanych następnie Oskarżonemu - a naruszenie to miało wpływ na treść wyroku, albowiem uniemożliwiło ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności; 13. ( dotyczy pkt 2 zaskarżonego wyroku) obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 54 § 1 kks , na skutek bezpodstawnego uznania, iż Oskarżony jest sprawcą przestępstwa skarbowego określonego w tym przepisie, w sytuacji gdy sprawcą na gruncie tego przepisu może być wyłącznie podatnik, a tymczasem w realiach sprawy nie można przypisać Oskarżonemu statusu podatnika akcyzy, tym samym nie doszło do wykazania, iż w przypadku zachowania Oskarżonego zrealizowane zostało przez niego znamię określające podmiot analizowanego czynu zabronionego; 14. ( dotyczy pkt 3 tiret pierwszy zaskarżonego wyroku) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 54 § 1 kks w zw. z art. 53 § 27 kks , art. 37 § 1 pkt 1 kks i art. 38 § 2 pkt 1 kks , poprzez uznanie, że w wyniku zachowania Oskarżonego nastąpił skutek w postaci „uszczuplenia" cła, podatku akcyzowego i podatku VAT, co spowodowało bezpodstawne zastosowanie instytucji nadzwyczajnego obostrzenia kary; 15. ( dotyczy pkt 3 zaskarżonego wyroku) obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 86 § 1 kks , poprzez pociągniecie Oskarżonego do odpowiedzialności karnej skarbowej z tego przepisu, w sytuacji gdy w obrocie prawnym nie zaistniało znamię w postaci „należności celnej"; 16. ( dotyczy pkt 3 zaskarżonego wyroku) obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 54 § 1 kks , na skutek bezpodstawnego uznania, iż Oskarżony w przedmiocie podatku VAT zrealizował znamię określające podmiot analizowanego czynu zabronionego - sprawcą może być wyłącznie podatnik podatku VAT, a ten status nie został prawidłowo ustalony w sprawie; 17. ( dotyczy pkt 2 zaskarżonego wyroku) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 54 § 1 kks , art. 63 § 2 kks i art. 69 § 1 kks , poprzez przyjęcie, że czyn przypisany Oskarżonemu godził w obowiązki przewidziane dla wyrobów akcyzowych, w sytuacji gdy w realiach tego czynu nie mamy do czynienia z wyrobami akcyzowymi; 18. ( dotyczy pkt 2 zaskarżonego wyroku) obrazę przepisu postępowania, tj. art. 413 § 2 pkt 1 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks , na skutek lakonicznego stwierdzenia w opisie czynu, iż Oskarżony miał działać wbrew przepisom ustawy, bez wskazania, wbrew którym dokładnie przepisom i której dokładnie ustawy te działania miały być podejmowane a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, albowiem opis czynu nie pozwala na zrekonstruowanie, z których dokładnie de iure obowiązków podatkowych nie wywiązał się Oskarżony, co w świetle przypisanego mu skarbowego czynu zabronionego ( kumulatywnie kwalifikowanego) ma wręcz fundamentalne znaczenie z uwagi zwłaszcza na tytuł Rozdziału 6. kodeksu karnego skarbowego ; 19. [ dotyczy pkt 4 lit, a) i b) zaskarżonego wyroku] obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 § 1 kks w zw. z art. 30 § 2 kks oraz w zw. z art. 29 pkt 4 kks i art. 2 § 2 kks , na skutek zastosowania środka karnego w postaci ściągnięcia od Oskarżonego - solidarnie z innymi wskazanymi oskarżonymi – równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów, które miały być uzyskane przez niego w wyniku popełnienia przestępstwa skarbowego przypisanego w pkt 3. tiret pierwszy oraz w pkt 2. zaskarżonego wyroku - odpowiednio w kwocie 3.200.000 zł (mającej odpowiadać wartości rynkowej papierosów) oraz w kwocie 110.400,00 zł ( mającej odpowiadać wartości sprzedanych papierosów), w sytuacji gdy obrót przedmiotowymi papierosami był z mocy ustawy zabroniony z uwagi na brak nałożonych znaków akcyzy, w związku z czym de iure nie było podstawy do orzeczenie przedmiotowego środka karnego; 20. (dotyczy pkt 5 zaskarżonego wyroku) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na dowolnym przyjęciu w opisie czynu, że Oskarżony podejmował wskazane w nim zachowania czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, w sytuacji gdy w realiach sprawy nie sposób wywodzić, iż to źródło dochodu miało charakter „stały" - a naruszenie to miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem prowadziło do bezzasadnego przyjęcia przesłanki do zastosowania art. 305 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej i art. 65 § 1 kk oraz przypisania Oskarżonemu okoliczności ujemnych z punktu widzenia oceny jego postawy, co rzutowało negatywnie dla niego na podstawy wymiaru kary. 21. ( dotyczy pkt 5 zaskarżonego wyroku) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 305 ust. 1 i 3 ustawy Prawo własności przemysłowej , art. 12a ust. 2 i art. 14 ustawy o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych oraz art. 24 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, poprzez przypisanie Oskarżonemu odpowiedzialności karnej z tych przepisów, w sytuacji gdy jego zachowanie nie zrealizowało wszystkich znamion z tych przepisów; 22. ( dotyczy pkt 6 zaskarżonego wyroku) obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 46 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk , poprzez orzeczenie wobec Oskarżonego środka karnego w postaci obowiązku częściowego naprawienia szkody mającej zostać wyrządzonej przestępstwem przypisanym mu w punkcie 5. zaskarżonego wyroku - poprzez zapłatę kwoty 250.000,00 zł ( we wskazanych wysokościach solidarnie z innymi oskarżonymi) - w sytuacji gdy zastosowanie tego środka karnego wymaga, aby zaistniała szkoda po stronie pokrzywdzonego, a zgodnie z opisem czynu przyjętym w punkcie 5. zaskarżonego wyroku do wyrządzenia szkody jednak nie doszło; Mając powyższe na uwadze, w myśl art. 427 § 1 i 3 kpk oraz na podstawie art. 437 § 1 i 2 kpk - wszystkie przepisy w zw. z art. 113 § 1 kks – obrońca wniósł: 1. z uwagi na treść zarzutu apelacyjnego zawartego powyżej w pkt V.13 - o przeprowadzenie na rozprawie przed Sądem odwoławczym dowodów wskazanych w piśmie obrońcy Oskarżonego z dnia (...) 2. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.18 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 2 . i w oparciu o art. 17 § 1 pkt 2 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks uniewinnienie Oskarżonego w tym zakresie; 3. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.14 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 2. poprzez wyeliminowanie z opisu czynu, podstawy skazania i podstawy wymiaru kary przepisu art. 54 § 1 kks ; 4. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.ll - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 2. poprzez wyeliminowanie z opisu czynu i podstawy skazania przepisu art. 69 § 1 kks ; 5. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.10 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 2. poprzez wyeliminowanie z opisu czynu ( w tym o stosowną modyfikację wysokości narażonej na uszczuplenie kwoty podatku akcyzowego) i podstawy wymiaru kary ustaleń, zgodnie z którymi czyn Oskarżonego miałby godzić w obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia krajanki tytoniowej; 6. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.19 - o uchylenie zaskarżonego wyroku w części objętej jego pkt 2. i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; 7. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.l - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 2. poprzez wyeliminowanie z opisu czynu zwrotów „co najmniej", „nie mniej niż" i „nie mniejszej niż"; 8. w przypadku uwzględnienia zarzutów z pkt V.2 i V.4 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 2. poprzez wyeliminowanie z podstawy skazania przepisu art. 37 § 1 pkt 1 kks , a z podstawy wymiaru kary przepisu art. 38 § 2 pkt 1 kks ; 9. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.3 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 2 . poprzez wyeliminowanie z podstawy skazania przepisu art. 37 § 1 pkt 2 kks ; 10. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.5 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 2. poprzez wskazanie w opisie czynu prawidłowo wyliczonej ( znacznie niższej niż przypisana) kwoty narażonego na uszczuplenie podatku akcyzowego, bez zastosowania sankcyjnej stawki „x3"; 11. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.17 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 3. poprzez wyeliminowanie z opisu czynu, iż działanie Oskarżonego godziło w obowiązek podatkowy zakresie podatku VAT; 12. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.16 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 3. poprzez wyeliminowanie z opisu czynu oraz podstawy skazania przepisu art. 86 § 1 kks ; 13. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.12 - o uchylenie zaskarżonego wyroku w części objętej jego pkt 3. tiret pierwszy i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, albowiem zebrane dowody nie pozwalają na wyeliminowanie uchybienia i orzekanie co do istoty sprawy; 14. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.15 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 3. poprzez: a. w tirecie pierwszym - zmianę opisu czynu i przyjęcie w miejsce przypisanego skutku w postaci „uszczuplenia należności publicznoprawnej" skutku w postaci „narażenia na uszczuplenie należności publicznoprawnej", b. w podstawie skazania - wyeliminowanie przepisu art. 37 § 1 pkt 1 kks , c. w podstawie wymiaru kary - wyeliminowanie przepisu art. 38 § 2 pkt 1 kks ; 15. w przypadku uwzględnienia zarzutów z pkt V.6 i V.7 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 3. w zakresie wymierzonej kary i wymierzenie kary z zastosowaniem instytucji nadzwyczajnego obostrzenia kary nieuwzględniającej zachowania objętego pkt 3. tiret drugi zaskarżonego wyroku; 16. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.8 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 3. poprzez wskazanie prawidłowej wartości przedmiotu czynu zabronionego - w postaci wartości celnej towaru, a nie wartości rynkowej, i w konsekwencji wyeliminowanie z opisu czynu ustalenia, iż wartość ta była wielka w myśl art. 53 § 16 kks ; 17. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.9 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 3. tiret pierwszy poprzez wskazanie w opisie czynu prawidłowo wyliczonej ( znacznie niższej niż przypisana) kwoty narażonego na uszczuplenie podatku akcyzowego; 18. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.20 - o uchylenie zaskarżonego wyroku w jego pkt 4 lit. a) i b) na skutek uznania, iż nie zachodzą materialne przesłanki do nałożenia na Oskarżonego środka karnego z art. 32 § 1 kks ; 19. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.21 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 5. poprzez wyeliminowanie z opisu czynu ustalenia, że Oskarżony z przypisanego czynu „czynił sobie stałe źródło dochodu"; 20. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.22 - o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 5. poprzez wyeliminowanie z opisu czynu i podstawy skazania przepisów art. 305 ust. 1 i 3 ustawy Prawo własności przemysłowej , art. 12a ust. 2 i art. 14 ustawy o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych oraz art. 24 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a z podstawy wymiaru kary wyeliminowanie przepisu art. 305 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej ; 21. w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt V.23 - o uchylenie zaskarżonego wyroku w jego pkt 6. poprzez uznanie, iż nie zachodzą materialne przesłanki do nałożenia na Oskarżonego obowiązku z art. 46 § 1 kks . I. Obrońca oskarżonego W. W. (1) - adw. M. B. zaskarżył powyższy wyrok w całości w pkt. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, i 8. Wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 kpk . w zw. z art. 4 kpk . poprzez sprzeczne z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego ocenienie zebranych w sprawie dowodów tj. wyjaśnień oskarżonego W. W. (1) , pozostałych współoskarżonych oraz zeznań świadków i tym samym dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegających na: a. uznaniu, że oskarżony W. W. (1) był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, którą kierował; b. uznaniu, że oskarżony W. W. (1) zlecił J. M. (1) kupno hali w K. oraz wynajęcie hali w D. , a następnie adaptację tych hal na potrzeby produkcji papierosów, prowadził negocjacje z dostawcami komponentów, koordynował całość przygotowań do produkcji, rozdzielał role pozostałym członkom grupy; c. uznaniu, że W. W. (1) koordynował dostawy do K. krajanki tytoniowej, komponentów w postaci opakowań papierosów, bibuł i filtrów oraz koordynował prace robotników 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia tj. art. 5 par. 2 kpk ., poprzez nie rozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości, 3. naruszenie prawa materialnego tj. art. 46 par. 1 kk . w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 r., poprzez jego błędne zastosowanie i tym samym orzeczenie od oskarżonego W. W. (1) na rzecz pokrzywdzonego P. P. (1) obowiązku częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w pkt. 5 części rozstrzygającej wyroku poprze zapłatę kwoty 250.000,00 zł. - w sytuacji gdy pokrzywdzony nie poniósł szkody. 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 424 par. 1 pkt. 1 kpk . w zw. z art. 410 kpk . i 2 par. 2 kpk . poprzez powołanie się na str. 21 uzasadnienia wyroku na dowód z dokumentu w postaci „protokołu taryfikacji, wyceny i wyliczenia należności celnych i podatkowych ” m.in. na karcie 645, tymczasem dokument na k. 645 stanowi „Spis z opisu rzeczy” oraz z ostrożności procesowej: 5. rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych oraz kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności i kary łącznej grzywny w wysokości 500 stawek dziennych, po 500 zł każda (czyli łącznie 250.000,00 zł.) Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów wskazanych w pkt. 1, 2, 3 i 5 części rozstrzygającej wyroku oraz uchylenie obowiązku naprawienia szkody orzeczonego w pkt. 6 wyroku, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania II. Obrońca oskarżonego Ł. M. (2) – adw. K. P. z substytucji adw. R. G. (2) zaskarżył powyższy wyrok w części, tj. w zakresie pkt 26 sentencji. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrońca zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 69 § 1 k.k.s. , polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i uznaniu oskarżonego Ł. M. (1) winnym zarzucanego mu czynu, podczas gdy przestępstwo stypizowane we wskazanym przepisie jest przestępstwem indywidualnym, a jego podmiotem może być tylko osoba prowadząca działalność legalną. W przypadku nieuwzględnienia przez Sąd podniesionego wyżej zarzutu na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 2. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w związku z art. 4 k.p.k. , przez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie, iż wyjaśnienia oskarżonego są niewiarygodne: a. w zakresie braku jego świadomości, iż maszyny, które miał połączyć w linię produkcyjną miały być wykorzystywane do produkcji papierosów prowadzonej w sposób nielegalny, podczas gdy wbrew uznaniu Sądu są one spójne z wyjaśnieniami K. O. (1) , a istotne ustalenia dotyczące przebiegu zdarzenia zostały oparte o wyjaśnienia J. M. (1) w sytuacji, gdy pomówienie współoskarżonego jest dowodem specyficznym podlegający specjalnie wnikliwej i ostrożnej ocenie, b. w części dotyczącej dostarczenia przez Ł. M. (1) za pośrednictwem K. K. (1) komponentów do produkcji papierosów w postaci folii i kleju, podczas gdy zebrany w toku postępowania materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie tej okoliczności, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, mającym wpływ na treść wyroku, polegającym na przyjęciu, że oskarżony w okresie od dnia 8 kwietnia 2009 roku do dnia 27 maja 2009 roku w P. , P. i D. z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, sam oraz wspólnie z K. O. (1) udzielił pomocy W. W. (1) i innym ustalonym osobom w podjęciu bez urzędowego sprawdzenia tj. bez zgłoszenia właściwemu naczelnikowi Urzędu Celnego czynności związanych bezpośrednio z produkcją wyrobów akcyzowych w postaci papierosów, w sytuacji, gdy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 7 k.p.k. prowadzi do wniosku, że oskarżony nie popełnił czynu opisanego w punkcie 26 wyroku. Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. w związku z art. 437 § 2 k.p.k. obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. III. Obrońca oskarżonego K. K. (1) – adw. Ł. C. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 438 § 3 kpk : 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na ich treść, polegający na przyjęciu, iż oskarżony K. K. (1) dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów, w sytuacji gdy analiza okoliczności faktycznych mniejszej sprawy, w szczególności wyjaśnień oskarżonego wskazujących na brak świadomości istnienia grupy przestępczej oraz realizację jedynie zadań polegających na przywiezieniu posiłków pracownikom, przewiezieniu materiałów budowlanych czy transporcie, jak również relacji procesowej szeregu innych osób, opisujących w sposób analogiczny rolę oskarżonego K. K. (1) , winna prowadzić do wniosków przeciwnych, z ostrożności procesowej skarżonemu orzeczeniu zarzucił: 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na ich treść, polegający na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów zabronionych w formie zjawiskowej współsprawstwa, w sytuacji gdy analiza zakresu pełnionych przez oskarżonego zadań winna prowadzić do przyjęcia, iż dopuścił się on ww. czynów w formie zjawiskowej pomocnictwa. Obrońca oskarżonego K. K. (1) na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. , wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Z ostrożności procesowej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów w formie zjawiskowej pomocnictwa i w konsekwencji obniżenie wymiaru orzeczonej wobec oskarżonego kary. IV. Obrońca oskarżonego K. O. (1) – adw. B. O. zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w Z. G. w części dotyczącej skazania oskarżonego K. O. (1) - tj. w zakresie rozstrzygnięcia z punktu 27 wyroku - w całości na korzyść oskarżonego. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia obrazę przepisów prawa materialnego, a to: 1. art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 69 § 1 k.k.s. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. , wskutek błędnej subsumpcji bezspornie ustalonego zachowania przypisanego oskarżonemu K. O. pod normę prawną i mylnego przyjęcia, że „podjęcie czynności zmierzających do zmontowania linii produkcyjnej służącej do wyrobów tytoniowych” stanowi pomocnictwo dla innych osób do indywidualnego przestępstwa z art. 69 k.k. s polegającego na „podjęciu bez urzędowego sprawdzenia czynności związanych z produkcją wyrobów akcyzowych”, w sytuacji gdy podjęcie czynności zmierzających do zmontowania linii produkcyjnej mogłoby być uznane za pomocnictwo do wytwarzania wyrobów tytoniowych - albowiem montaż linii pozostaje w bezpośrednim związku z taką ewentualną produkcją - montaż linii produkcyjnej nie stanowi natomiast pomocnictwa do „niezgłoszenia” organowi działalności akcyzowej, zarzucane zatem i przypisane K. O. zachowanie polegające na serwisie linii produkcyjnej nie stanowi pomocnictwa do przestępstwa skarbowego polegającego na niezgłoszeniu działalności akcyzowej ani żadnego innego przestępstwa skarbowego, gdyż pomiędzy zachowaniem rzekomego pomocnika a czynem skarbowym sprawcy bezpośredniego ( zresztą przestępstwa indywidualnego) nie zachodzi bezpośredni związek, 2. art. 18 § 3 k.k. wskutek przypisania oskarżonemu popełnienia pomocnictwa do przestępstwa już dokonanego przez sprawcę właściwego, a więc wskutek wyrażenia niesłusznego poglądu prawnego, że przestępstwo w formie zjawiskowej pomocnictwa może być dokonane po dokonaniu czynu właściwego przez sprawcę indywidualnego, w sytuacji gdy pomoc może być udzielona przed popełnieniem czynu zabronionego lub w trakcie jego wykonania, „nie jest pomocnictwem pomoc udzielona po zakończeniu czynu zabronionego.” (wyr. SA w Szczecinie z 19.6.2008 r., II Aka 71/08, L. ). Pomoc udzielona po popełnieniu czynu może stanowić odrębny typ czynu, art. paserstwa ( art. 291 § 1 KK ), poplecznictwa ( art. 239 § 1KK ), niezawiadomienia o popełnieniu niektórych przestępstw ( art. 240 § 1 KK ). Adwokat B. O. na podstawie art. 427 § 1 kpk wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie K. O. (1) od przypisanego mu czynu zabronionego. V. Obrońca oskarżonego S. P. (1) – adw. K. K. (2) zaskarżył powyższy wyrok co do punktów od 28 do 32 i pkt 44 części dyspozytywnej wyroku, w całości na korzyść swojego mandanta. Na podstawie art. 427 § 2 kpk oraz art. 438 pkt 1-3 kpk zaskarżanemu wyrokowi zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów, w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, iż S. P. (1) dopuścił się zarzucanych mu czynów gdzie jedynym dowodem na jego sprawstwo i winę są pomówienia współoskarżonego J. M. (1) , który niewątpliwie jest skonfliktowany z oskarżonym P. co wprost wynika ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego a brak jest innych obiektywnych dowodów, które mogłyby wzmacniać te wyjaśnienia i je uprawdopodobnić, 2. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 2 § 1 pkt. 1 § 2, art. 4, art. 5 § 2, art. 7 k.p.k. , art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez dowolną, lakoniczną i jednostronną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego z pominięciem okoliczności dla oskarżonego korzystnych, w tym: [w zakresie czynu opisanego w pkt. 28 dyspozytywnej części wyroku] a. bezkrytyczne i dowolne uznanie za wiarygodne wyjaśnień J. M. (1) w zakresie w jakim wskazał on, że oskarżony S. P. (1) nabył 400.000 paczek wyrobów tytoniowych w postaci papierosów pochodzenia zagranicznego różnych marek, nie oznaczonych polskimi znakami skarbowymi akcyzy b. faktu, że obciążające S. P. (1) wyjaśnienia, w zakresie pomawiania go o zakup wyrobów tytoniowych nie znajdują odzwierciedlenia w pozostałym wiarygodnym i jednoznacznym materialne dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, a pomawiający jest skonfliktowany ze S. P. (1) c. praktycznie całkowite pominięcie spójnych i logicznych wyjaśnień oskarżonego; [w zakresie czynu opisanego w pkt. 29 dyspozytywnej części wyroku] a. odmówienie waloru wiarygodności wyjaśnieniom pomawiającego tj. J. M. (1) złożonych w czasie rozprawy sądowej w trakcie, których wskazał, że osobą odbierającą 12.000 paczek papierosów M. był jedynie Z. W. (1) b. faktu, że obciążające S. P. (1) wyjaśnienia, w zakresie pomawiania go o zakup wyrobów tytoniowych nie znajdują odzwierciedlenia w pozostałym wiarygodnym i jednoznacznym materialne dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, a pomawiający jest skonfliktowany ze S. P. (1) c. praktycznie całkowite pominięcie spójnych i logicznych wyjaśnień oskarżonego. Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 427 § 1 kpk oraz art. 437 § 2 kpk , obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego S. P. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów. VI. Obrońca oskarżonego Z. W. (1) – adw. B. K. zaskarżył powyższy wyrok co do punktów 28, 29, 31 i 44 części dyspozytywnej wyroku, dotyczącej swojego mandanta. Obrońca na podstawie art. 427§2 i art. 438 pkt 1, 2 i 3 kpk wyrokowi zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 w zw. z 5 §2 kpk poprzez pominięcie przy ocenie wiarygodności dowodu z pomówienia, wskazanego w orzecznictwie SN kryterium konieczności wsparcia pomówienia innym dowodem, jak również przez niezastosowanie zasad prawidłowego rozumowania przy ocenie pomówienia, wskutek czego z faktu potwierdzenia jednej okoliczności wynikającej z wyjaśnień J. M. (1) , wyciągnięto wniosek o prawdziwości innej okoliczności, choć ta nie została potwierdzona innymi dowodami, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, a mianowicie przyjęcie ustaleń faktycznych w zakresie winy i sprawstwa oskarżonego Z. W. (1) na niewiarygodnych i nie potwierdzonych innymi dowodami pomówieniach oskarżonego J. M. (1) , 3. w zakresie czynu opisanego w pkt. 29 dyspozytywnej części wyroku obrazę przepisów prawa materialnego tj. art 65§3 kks poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przypisanie oskarżonemu popełnienia tego przestępstwa w sytuacji, gdy nabyte przez niego wyroby tytoniowe nie były przedmiotem żadnego z przestępstw bazowych do przestępstwa paserstwa akcyzowego tj. 63, 64 ani 72 kks , w szczególności zaś nie były przedmiotem przestępstwa z art 63§3 kks z uwagi na fakt, że nie są one wyrobem akcyzowym, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 1,2,4 lub 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym . Ponadto obrońca oskarżonego Z. W. (1) na podstawie art. 427§1 kpk oraz art. 437§2 kpk wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego Z. W. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów. VII. Obrońca oskarżonego R. G. – adw. P. M. wyrok Sądu Okręgowego w Z. G. Wydziału II Karnego z dnia (...) zaskarżył w całości. Powyższemu wyrokowi zarzucił : 1. na zasadzie art. 438 pkt 3 k.p.k. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegające na dokonaniu szeregu ustaleń stojących w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym skutkujących błędnym przyjęciem, iż oskarżony R. G. (1) dopuścił się zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, podczas gdy wnikliwa analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego; 2. na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia art. 4 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. polegającą na przyjęciu tylko dowodów obciążających oskarżonego R. G. z pominięciem dowodów dla niego korzystnych, jak i budujących nieusuwalne wątpliwości, które winny być tłumaczone na korzyść tego oskarżonego oraz dokonaniu szeregu ustaleń stanowiących co najmniej nadinterpretację materiału dowodowego na niekorzyść oskarżonego. Stawiając powyższe zarzuty na podstawie art. 427 § 1 i art. 437 k.p.k. obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego R. G. od popełnienia zarzucanych mu czynów lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Z. G. . VIII. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) SA – adw. M. K. zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Z. G. Wydział II Karny wydany w dniu (...) na niekorzyść oskarżonych W. W. (1) , J. M. (1) , K. K. (1) i R. G. w części tj. w zakresie obejmującym rozstrzygnięcie w pkt 41 sentencji wyroku o przepadku dowodów rzeczowych. Na podstawie art. 438 pkt I kpk w zw. z art. 427 kpk w/w orzeczeniu w zaskarżonej części zarzucił: 1. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 30 § 1 kkw zw. z art. 29 pkt 1 i 2 kks poprzez błędne zastosowanie tej normy jako podstawy orzeczenia przepadku dowodów rzeczowych opisanych w postanowieniu z k. 2467 akt pod poz 2-9 oraz opisanych w postanowieniu z k. 2611-2612 akt pod poz. 120-124 i pod poz. 150-157 podczas gdy przepadek tych dowodów tj. matryc do druku znaków (...) i (...) na papierosie, wałków drukujących na folii aluminiowej, maszyn i urządzeń, części maszyn, dokumentacji i komponentów służących i przeznaczonych do wytwarzania papierosów i oznaczania ich podrobionymi znakami towarowymi, winien być orzeczony zgodnie z wnioskiem oskarżyciela posiłkowego na podstawie art. 306 ust. 1 ustawy z dnia 30.06.2000 r. Prawo własności przemysłowej z jednoczesnym zarządzeniem zniszczenia tych dowodów rzeczowych na zasadzie art. 306 ust. 3 ustawy z dnia 30.06.2000 r. Prawo własności przemysłowej w zw. z art. 195 kkw . W związku z powyższym pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o zmianę wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części dotyczącej orzeczenia o przepadku dowodów rzeczowych poprzez orzeczenie przepadku dowodów rzeczowych: - opisanych w postanowieniu z dnia (...) pod poz. 2-9 akt (k. 2467 akt); - opisanych w postanowieniu z dnia (...) r. pod poz 120-124 oraz pod poz. 150- 157 akt (k. 2611-2612 akt) na podstawie art. 306 ust. 1 ustawy z dnia 30.06.2000 r. Prawo własności przemysłowej z jednoczesnym zarządzeniem zniszczenia tych dowodów zgodnie z dyspozycją art. 306 ust. 3 ustawy z dnia 30.06.2000 r. Prawo własności przemysłowej w zw. z art. 195 kkw , względnie - w odniesieniu do dowodu rzeczowego opisanego pod poz. 150 postanowienia z dnia (...) r. (tj. dokumentacja techniczna maszyn) z zarządzeniem pozostawienia tego dowodu w aktach sprawy. Sąd Apelacyjny zważył , co następuje: Z uwagi na ilość i obszerność zarzutów podniesionych w poszczególnych apelacjach zostały one mówione kolejno poczynając od apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonego W. W. (1) , ze wskazaniem odpowiedniego punktu w apelacji oraz dla większej przejrzystości omawianych zarzutów, wyjątkowo w odniesieniu do apelacji adw. P. O. z ich powtórzeniem, także z uwagi na ich skomplikowany charakter. Apelacja wniesiona przez obrońcę W. W. (1) ., adw. P. O. okazała się częściowo uzasadniona. Zaskarża wyrok w części, tj. w punktach 2, 3, 4, 5 i 6 (części skazującej W. W. (1) oraz nakładającej na niego środki karne) na korzyść oskarżonego. Zarzuty: 1. Obraza przepisów postępowania (dot. pkt 2 wyroku), tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 442 § 3 k.p.k. (wszystkie przepisy w związku z art. 113 § 1 k.k.s. ), polegająca na bezzasadnym przyjęciu w opisie czynu przypisanego oskarżonemu, że sprowadził on na terytorium kraju poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy krajankę tytoniową w ilości „co najmniej” 11.100 kg oraz, że podjął czynności związane z produkcją papierosów, w ramach której wyprodukował „nie mniej niż” 6.658.640 sztuk o wartości rynkowej „nie mniejszej niż” 3.062.974,40 zł – a takie zastrzeżenia stanowią o niewywiązaniu się z obowiązku dokładnego określenia czynu przypisanego, niedopuszczalnym przełamaniu zasady domniemania niewinności oraz zasady in dubio pro reo ponad te ustalenia, które Sąd I instancji przyjął za udowodnione. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ czyn przypisany nie został określony dokładnie, gdyż z niekorzystnym dla oskarżonego zastrzeżeniem o możliwości popełnienia przez niego czynu zabronionego w rozmiarze większym, niż ustalony przez Sąd Okręgowy, co mogło wpłynąć na ocenę społecznej szkodliwości czynu, a w konsekwencji na orzeczoną karę. Zarzut dotyczący obrazy przepisów postępowania, tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 442 § 3 k.p.k. (wszystkie przepisy w związku z art. 113 § 1 k.k.s. ), polegający na przyjęciu w opisie czynu przypisanego oskarżonemu sformułowań „co najmniej”, „nie mniej niż”, „nie mniejszej niż” należy uznać za zasadny . Brzmienie art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. wyraźnie wskazuje na to, że wyrok skazujący powinien zawierać dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu. Sąd ma obowiązek takiego skonstruowania opisu czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, aby był on jednoznaczny i nie dawał możliwości różnorodnych jego interpretacji (wyrok SN z dnia 31 stycznia 2018 r., V KK 286/17, LEX nr 2449308). W świetle powyższej regulacji oczywistym wydaje się być, iż określenia: „co najmniej”, „nie mniej niż”, „nie mniejszej niż”, które zostały użyte w zaskarżonym wyroku w opisie przypisanego oskarżonemu czynu, nie powinny się w nim znaleźć. Zgodnie z utartą linią orzeczniczą wyrażenia takie sugerują, że przyjęto więcej ponad to, co Sądowi udało się ustalić, a to należy uznać za sprzeczne z normą zawartą w art. 5 § 2 k.p.k. (SA w K. II AKa 46/12, Prok. i Pr. 2012, nr 11, poz. 27; SA w K. II AKa 153/12, KZS 2013, z.1, poz. 56; SA w B. II AKa 39/14, OSA Apelacji B. 2014, z. 2-3, s. 37). Za błędne zatem należy uznać nieprecyzyjne ustalenia wartości i ilości dokonane przez Sąd Okręgowy poprzez posłużenie się wymienionymi wcześniej wyrażeniami. Nie są dopuszczalne ustalenia tego rodzaju ze względu na treść przytoczonego już wcześniej przepisu zawartego w art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. , który wskazuje na powinność Sądu dokładnego oznaczenia przypisanego czynu, ale także ze względu na art. 5 § 2 , w którym wyrażono wprost zasadę in dubio pro reo. Zgodnie z tą zasadą w przypadku, gdy niemożliwym jest ustalenie danej ilości lub wartości przez sąd dokładnie, winien on przyjąć taką ilość bądź wartość, która nie budzi wątpliwości. Dokonywanie ustaleń ponad to, co zostało udowodnione w procesie, jest niedopuszczalne. W orzecznictwie wyrażony został również pogląd, zgodnie z którym w przypadku, gdy nie jest możliwe określenie przez sąd dokładnej kwoty, powinna zostać przyjęta kwota, która nie budzi wątpliwości wraz z oznaczeniem „co najmniej” lub „nie mniej niż”. Takie oznaczenie jest jednak możliwe wyłącznie w przypadku, gdy pewnym jest, że rzeczywista wartość była wyższa, lecz nie jest możliwe jej określenie (postanowienie SN z dnia 4 stycznia 2011 r., III KK 184/10, OSNKW 2011, nr 4, poz. 33). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność jednak nie zachodzi. W konsekwencji wyrok w zaskarżonej części Sąd Apelacyjny zmienił w ten sposób, że z pkt 2, 10, 19 i 35 wyroku eliminuje zwroty „nie mniej niż”, „nie mniejszej niż” i „co najmniej”; 2. Obraza przepisów prawa materialnego (dot. pkt 2 wyroku), tj. art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. (w zaskarżonym wyroku powołano art. 37 § 1 k.k.s. , co obrona traktuje jako oczywistą omyłkę i w tym zakresie nie podnosi odrębnego zarzutu apelacyjnego) polegającą na przyjęciu w kwalifikacji prawnej czynu wskazanego przepisu oraz na wymierzeniu kary za przestępstwo skarbowe z zastosowaniem instytucji nadzwyczajnego obostrzenia kary, w sytuacji, gdy przepis art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. dotyczy zachowań sprawcy znamiennych skutkiem w postaci „uszczuplenia”, natomiast w realiach sprawy, zgodnie z opisem czynu, oskarżonemu zostało przypisane wyłącznie „narażenie na uszczuplenie”. Zarzut skarżącego okazał się niezasadny . Skarżący podniósł, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do zastosowania art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. Sąd może bowiem zastosować instytucję nadzwyczajnego obostrzenia kary, która została przewidziana w tym przepisie w przypadku wystąpienia jednej z dwóch dwóch przesłanek, a mianowicie spowodowania uszczuplenia należności publicznoprawnej dużej wartości albo przesłanki dużej wartości przedmiotu czynu zabronionego. Jak wskazuje w apelacji skarżący przepis art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. dotyczy zachowań, których skutkiem jest „uszczuplenie”, natomiast w przedmiotowej sprawie oskarżonemu przypisane zostało przez Sąd I instancji „narażenie na uszczuplenie”. Obrońca oskarżonego w środku odwoławczym podniósł, że „uszczuplenie” i „narażenie na uszczuplenie” nie są tożsamymi znaczeniowo znamionami (str. 16 apelacji). Sąd I instancji uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego, którego skutek polega na narażeniu podatku akcyzowego na uszczuplenie. Zatem oskarżony został uznany za winnego czynu polegającego na narażeniu należności publicznoprawnej na uszczuplenie, a nie na jej uszczupleniu. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. warunkiem zastosowania instytucji nadzwyczajnego obostrzenia kary jest przypisanie sprawcy popełnienia przestępstwa skarbowego, w wyniku którego nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej. Warunek ten nie został spełniony. Brak stwierdzenia w opisie przestępstwa skarbowego, że należność publicznoprawna została uszczuplona sprawił, że Sąd I instancji nie mógł zastosować przepisu art. 37 § 1 pkt 1 . Należy podkreślić, że jeżeli przepisy ustawy z zaistnieniem danej okoliczności wiążą skutki prawne, okoliczność ta winna znaleźć się w opisie czynu zawartym w treści wyroku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 30 grudnia 2014 r., II AKa 352/14, LEX nr 1659164). Sąd Apelacyjny pragnie zauważyć, że opis czynu, który przypisywany jest oskarżonemu, powinien być skonstruowany możliwie dokładnie biorąc pod uwagę przepisy ustawy karnej, które zostały przez oskarżonego naruszone. Sąd orzekający posiada pewną swobodę w tworzeniu opisu czynu zabronionego, która umożliwia zastąpienie literalnego brzmienia ustawy określającego znamię przestępstwa dokonanymi przez sąd ustaleniami faktycznymi należycie wypełniającymi treść tego znamienia (wyrok SN z 22 października 2009 r., IV KK 111/09, OSNwSK 2009, poz. 2120). Konstatując powyższe rozważania należy stwierdzić, że opis czynu może być uczyniony nawet w języku ogólnym, nie jest zatem konieczne posłużenie się językiem ściśle prawniczym. Kluczowe jest, by opis ten odpowiadał znamionom przewidzianym w przepisie określającym dany typ czynu zabronionego. Z jego analizy musi wynikać wniosek, że dane znamię jest w opisie zawarte, choć nie zostało wyrażone wprost (postanowienie SN z 8 maja 2018 r., II KK 29/18, LEX 2495959). Z opisu przestępstwa skarbowego dokonanego przez Sąd I instancji nie można jednak wywnioskować, że Sąd przypisał oskarżonemu skutek w postaci uszczuplenia należności publicznoprawnej w sytuacji, gdy w opisie tego przestępstwa znajduje się sformułowanie „narażenia na uszczuplenie”. Wymagałoby to przypisania temu sformułowaniu szerszego zakresu, niż wynika to z jego brzmienia. Uszczuplenie stanowi bowiem dalej idący skutek, niż narażenie na uszczuplenie. Sąd Apelacyjny podziela pogląd, zgodnie z którym art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. stawia wymaganie, by zachowanie, które ostatecznie zostało przypisane oskarżonemu, było ujęte w wyroku skazującym w sposób precyzyjny. Według ugruntowanego już orzecznictwa – zawarty w orzeczeniu merytorycznym opis czynu, za który podsądny został ostatecznie skazany, powinien uwzględniać wszelkie znamiona typu czynu zabronionego pod groźbą kary, a więc zarówno cechy przedmiotowe przestępstwa, jak i podmiotowe. Żaden więc element, który jest konstytutywny dla uznania danego zachowania za bezprawne i karalne, nie powinien zostać pominięty w wyroku skazującym. Jeśli bowiem sprawca został uznany za winnego określonego przestępstwa, to uważa się, że przypisano mu to (i tylko to), co znalazło się ostatecznie w opisie czynu przypisanego oskarżonemu ( T. S., Karne postępowanie - opis czynu przypisanego w wyroku a ustawowe określenie znamion czynu zabronionego. Glosa do wyroku SN z dnia 19 maja 2015 r., V KK 53/15, OSP 2017/4/33). Wskazać należy w tym miejscu, że redakcja wyroku Sądu I instancji oraz jego uzasadnienie wykazują pewne niedoskonałości. Sąd Okręgowy w opisie czynu odwołał się do brzmienia przepisu karnego ( art. 54 § 1 k.k.s. ), zgodnie z którym znamieniem przestępstwa skarbowego w nim stypizowanego jest „narażenie na uszczuplenie”, a nie „uszczuplenie”. Kategorie te są w istocie od siebie odrębne, jednak należy podkreślić fakt ich ścisłego powiązania. W przedmiotowej sprawie narażenie na uszczuplenie przeszło bowiem w samo uszczuplenie wraz z wytworzeniem papierosów. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko, zgodnie z którym w praktyce stosowania prawa rzadko się zdarza, że sprawca zachowaniem polegającym na nieujawnieniu przedmiotu lub podstawy opodatkowania czy niezłożeniu deklaracji powoduje niebezpieczeństwo uszczuplenia podatku. Najczęściej sprawca powoduje skutek w postaci uszczuplenia podatku. Okoliczność ta ma swoje źródło w fakcie, że najczęściej obowiązek działania zgodnego z prawem podatkowym – ujawnienia i złożenia – jest równoczesny z obowiązkiem zapłaty podatku. Ten zatem, kto nie składa deklaracji w terminie, powoduje swoim zachowaniem uszczuplenie, o ile termin złożenia deklaracji i termin zapłaty podatku są tożsame (tak trafnie K. B. , Uchylenie się od opodatkowania w świetle kodeksu karnego skarbowego , Doradztwo (...) 2006, nr 7–8, s. 31 i n.). Jedynie w tych sytuacjach, gdzie termin ujawnienia przedmiotu lub podstawy opodatkowania lub złożenia deklaracji są wyznaczone wcześniej od terminu zapłaty podatku, sprawca – nie ujawniając czy nie składając – powoduje skutek w postaci niebezpieczeństwa uszczuplenia (takie konstrukcje przyjmuje się w podatku od nieruchomości czy w podatku rolnym) ( K. P., Ł. G., R. T., Kodeks karny skarbowy . Komentarz, (...) , 2017). W przedmiotowej sprawie, jak wskazał w uzasadnieniu Sąd Okręgowy, opodatkowanie podatkiem akcyzowym wynika w przypadku opisanej działalności z podjęcia przez oskarżonych działań opisanych w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z 2008 r., m.in. produkcji wyrobów akcyzowych, w tym papierosów. Podatek ten jest obliczany na podstawie ilości towaru (art. 99 ust. 2 i nast. ww. ustawy) i w przypadku papierosów należny jest z chwilą wytworzenia, o ile nie nastąpiło to w składzie podatkowym w ramach procedury zamieszenia poboru akcyzy. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje należy stwierdzić, że oskarżeni byli zobowiązani do odprowadzenia podatku, jednak nie uczynili tego. W rezultacie doszło do jego uszczuplenia. Za wystąpieniem skutku w postaci uszczuplenia przemawia także charakter podatku akcyzowego, który oparty jest na zasadzie samoobliczenia: przepis art. 53 § 28 k.k.s. zawiera definicję narażenia na uszczuplenie należności publicznoprawnej. Formalnie sama idea narażenia spowodowania uszczerbku w dobrach chronionych w prawie karnym nie jest niczym zaskakującym. Nawiązanie do tej szczególnej grupy czynów zabronionych jest zaś jednoznaczne, skoro wskazano, że w wyniku dokonania czynu zabronionego jest wysoce prawdopodobne zaistnienie uszczerbku finansowego, który jednak nie musi nastąpić. Niewątpliwie w kontekście czynów zabronionych z Kodeksu karnego skarbowego , polegających na uchyleniu się od zapłaty podatku, pojęcie to sprawia oczywiste trudności interpretacyjne. W szczególności dotyczy to podatków opartych na zasadzie samoobliczenia. Trafnie bowiem wskazano w uzasadnieniu do postanowienia SN z 28.01.2009 r., V KK 309/08314, że w odniesieniu do podatku dochodowego, tj. podatku opartego na zasadzie samoobliczenia, faza narażenia podatku na uszczuplenie nie występuje. Jeśli podatnik złoży zeznanie, w którym podaje nieprawdę co do wysokości dochodu oraz wynikającego stąd zobowiązania podatkowego, i z tej też przyczyny nie zostanie w terminie wpłacony należny podatek, to w ten sposób sprawca dopuszcza się uszczuplenia tej należności. Uszczuplenie to następuje z upływem ostatniego dnia terminu, w którym podatek, na skutek uchylania się osoby zobowiązanej, nie został wpłacony. Wydaje się więc, że trafnie wskazuje L. W. , że praktycznego znaczenia tej szczególnej koncepcji normatywnej nie należy przeceniać. W kontekście zdarzeń powodujących zagrożenie powstania stanu uszczuplenia należności publicznoprawnej za trafne uznać należy niektóre okoliczności ujęte w treści uzasadnienia do wyroku SN z 11.02.2003 r., IV KKN 21/00317, w postaci: niezgłoszenia danych mogących mieć wpływ na ustalenie zobowiązania podatkowego powstającego w drodze decyzji organu podatkowego lub podania takich danych niezgodnie z rzeczywistością, nierzetelnego prowadzenia ksiąg (choć jednocześnie uzasadnienie wydaje się wskazywać na szeroką interpretację każdego wypadku uchylenia się od opodatkowania, także w sytuacji, w której mamy do czynienia z samoobliczeniem podatku i jego zapłatą przez podatnika (Zgoliński I. (red.), Konarska-Wrzosek V., Oczkowski T., Skorupka J., Kodeks karny skarbowy . Komentarz, WKP, 2018). Skarżący jednocześnie podniósł w uzasadnieniu apelacji, iż w przedmiotowej kwestii irrelewantna pozostaje wartość przedmiotu czynu zabronionego. Wskazuje, że czyny znamienne zachowaniem sprawcy, tu w postaci uchylania się od zapłaty podatku ( art. 54 k.k.s. ), mogą być wiązane jedynie z przesłanką odnoszącą się do „uszczuplenia”. Tym samym, zdaniem skarżącego, Sąd I instancji prawidłowo nie powołał się na tę przesłankę (str. 15 apelacji). Zauważyć należy nadto, że obrońca oskarżonego zdaje się nie negować w apelacji samego zajścia skutku w postaci uszczuplenia, a wskazuje, że Sąd Okręgowy owego skutku nie stwierdził. Wskazuje na to także dalsza część apelacji, w której skarżący wskazuje na decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. , która określa wymiar zobowiązania podatkowego powstałego w związku z działaniami przypisanymi oskarżonemu w pkt 2 wyroku (k.3772 i nast.). Decyzje te zostały uznane za dowód w sprawie , a z ich treści wynika, że organy skarbowe uznały podatek za należny, a także określiły datę jego powstania ( (...) ). Obrońca oskarżonego wskazał nadto we wniesionej apelacji, iż art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. w istocie zawiera dwie odrębne przesłanki o charakterze rozdzielnym, które nie mogą występować łącznie, powołując się w tym przedmiocie na uchwałę SN z dnia 29 października 1971 r. (VI KZP 89/70, OSNKW 1972, nr 2, poz. 22) (str. 15-16 apelacji). Pogląd wyrażony w uchwale, na co wskazuje pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w odpowiedzi na apelację obrońcy oskarżonego, został wyrażony na podstawie nieobowiązującego już stanu prawnego, gdy system podatkowy był nadto skonstruowany w sposób odmienny od obecnego. Ponadto pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego podniósł, iż analiza art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. w jego aktualnym kształcie nie daje podstawy do rozłącznego traktowania przesłanek obostrzenia kary i tym samym wykluczania przesłanki wartości przedmiotu czynu w sytuacji, gdy dochodzi do obostrzania kar za niektóre przestępstwa. W kwestii tej bowiem brzmienie przepisu jest jasne, a wykładnia przedstawiona przez obrońcę oskarżonego wydaje się prowadzić do rozumienia tego przepisu w sposób sprzeczny z tym, na jaki wskazuje jego literalny kształt. Należy jednakże zauważyć, że w przepisie będącym przedmiotem powyższego wywodu ustawodawca posłużył się wyrażeniem „albo”, które stanowi alternatywę wykluczającą (rozłączną). Dotyczy ona wyboru pomiędzy dwoma wykluczającymi się alternatywami, zatem wykładnia językowa tego przepisu wskazuje na to, że należy przyznać rację skarżącemu, iż przesłanki w tym przepisie zawarte nie mogą występować łącznie. Jednakże nawet, jeżeli pogląd przedstawiony przez obrońcę oskarżonego w apelacji jest uzasadniony, to zauważyć należy, że czyn przypisany oskarżonemu w pkt 2 wyroku zakwalifikowany został nie tylko z art. 54 § 1 k.k.s. , ale także z art. 69 § 1 k.k.s. Znamiona tego czynu nie obejmują uszczuplenia jakiejkolwiek daniny, lecz podjęcie określonych działań (związanych m.in. z produkcją) bez uprzedniego dopełnienia obowiązków formalnych. Przyjmując więc opisywaną wykładnię, w przypadku tym znajdzie zastosowanie przesłanka obostrzenia związana z wartością przedmiotu przestępstwa. Ta zaś pozostaje duża, choć Sąd Okręgowy nie zaakcentował tego w sposób wystarczająco jasny w orzeczeniu (pkt 2 zaskarżonego wyroku). 3. Obraza przepisów prawa materialnego (dot. pkt 2 wyroku), tj. art. 37 § 1 pkt 2 k.k.s. (w zaskarżonym wyroku powołano art. 37 § 2 k.k.s. , co obrona traktuje jako oczywistą omyłkę i w tym zakresie nie podnosi odrębnego zarzutu apelacyjnego) w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s. , polegającą na przyjęciu w kwalifikacji prawnej czynu wskazanych przepisów w sytuacji, gdy w szczególności przepis art. 37 § 1 pkt 2 k.k.s. dotyczy wyłącznie przypadków: a. gdy sprawcy została przypisana wielość przestępstw skarbowych (więcej niż jedno), natomiast w związku z zastosowaniem przepisów art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s. , ujawnionych w kwalifikacji prawnej, oskarżonemu w realiach sprawy przypisane zostało tylko jedno przestępstwo skarbowe; b. gdy sprawca z popełniania przestępstw skarbowych uczynił sobie stałe źródło dochodu, tymczasem w realiach sprawy taka sytuacja nie zaistniała. Sąd Apelacyjny uznał powyższy zarzut za zasadny . Skarżący wskazał w apelacji na brak w przedmiotowej sprawie przesłanki w postaci uczynienia sobie przez oskarżonego z popełniania przestępstw skarbowych stałego źródła dochodu. Zgodnie bowiem z zaskarżonym wyrokiem, jak stwierdza skarżący, oskarżonemu zostało przypisane popełnienie skarbowego czynu zabronionego w warunkach kumulacji i czynu ciągłego na podstawie art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. Oskarżonemu zarzuca się zatem popełnienie jednego przestępstwa skarbowego. Obrońca oskarżonego podniósł ponadto w apelacji, iż na gruncie przepisu art. 37 § 1 pkt 2 k.k.s. nadzwyczajne obostrzenie kary możliwe jest tylko w przypadku, gdy sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, przy czym podkreślenia wymaga użycie przez ustawodawcę sformułowania „przestępstw”, co oznacza konieczność wystąpienia ich w liczbie mnogiej. Natomiast, zgodnie ze wskazaniem skarżącego, oskarżonemu przypisano tylko jedno przestępstwo skarbowe, a zatem zastosowanie wobec oskarżonego na tej podstawie instytucji nadzwyczajnego obostrzenia kary jest niezgodne z literalnym brzmieniem ustawy. Kodeks karny skarbowy dla spełnienia przesłanki uczynienia sobie z przestępstw skarbowych stałego źródła dochodu wymaga w istocie zaistnienia co najmniej dwóch przestępstw skarbowych - w przeciwieństwie do regulacji zawartej w Kodeksie karnym , gdzie wystarczające jest jedno przestępstwo. (wyrok SA w Gdańsku z 25 czerwca 2015 r., II AKa 201/15, Kwartalnik Sądowy Apelacji G. 2015, nr 4, s. 232 i n.). Biorąc pod uwagę powyższe, nie jest zatem możliwe zastosowanie nadzwyczajnego obostrzenia kary względem sprawcy, który popełnił przestępstwo skarbowe w warunkach czynu ciągłego. Zgodnie bowiem z normą zawartą w art. 6 § 2 k.k.s. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa się za jeden czyn zabroniony. Należy zatem uznać, że choć przypisano oskarżonemu przestępstwo ciągłe, na które składa się wiele zachowań, to jednak przypisano mu tylko jedno, a nie kilka przestępstw. W konsekwencji Sąd Apelacyjny wyrok w zaskarżonej części zmienił w ten sposób, że z podstawy prawnej skazania i wymiaru kary za czyn z pkt 2, 10, 19 i 35 wyroku wyeliminował przepis art. 37 § 1 pkt 2 k.k.s. ; 4. Obraza przepisów prawa materialnego (dot. pkt 2 wyroku), tj. art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. poprzez uwzględnienie w podstawie wymiaru kary tego przepisu i zastosowanie instytucji nadzwyczajnego obostrzenia kary w sytuacji, gdy w realiach niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki do zastosowania wskazanego przepisu. Zarzut podniesiony przez skarżącego okazał się niezasadny . Odnosząc się do kolejnego zarzutu należy zwrócić uwagę, że zakres zastosowania instytucji nadzwyczajnego obostrzenia kary został uregulowany w art. 37 § 1 pkt 1-7 k.k.s. W przepisie tym ustawodawca umieścił osiem wypadków, w których sąd obowiązany jest orzec karę nadzwyczajnie obostrzoną, a zastosowanie tej instytucji następuje poprzez użycie mechanizmów z art. 38 § 1 i 2 k.k.s. Zatem przy przyjęciu, że nie zaistniały przesłanki do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.k.s. , należy uznać, że nie było także podstaw do zastosowania przez Sąd I instancji art. 38 § 1 i 2 k.k.s. Należy jednak zauważyć, że nie została zakwestionowana przez skarżącego podstawa wskazana w art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. , a Sąd Apelacyjny za uzasadnione uznał zastosowanie art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. , zatem obostrzenie na tej podstawie trzeba uznać za prawidłowe. W konsekwencji zastosowanie przepisu art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. jest w pełni uzasadnione. 5. Błąd w ustaleniach faktycznych (dot. pkt 2 wyroku) polegający na przypisaniu oskarżonemu zawyżonej kwoty narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej w postaci podatku akcyzowego w wysokości 4.409.314,00 zł. Naruszenie to miało wpływ na treść wyroku, albowiem Sąd wymierzając karę obligatoryjnie uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu biorąc pod uwagę m.in. wysokość uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej, jak również uwzględnia m.in. rozmiar ujemnych następstw czynu oraz stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego – zatem zawyżenie ww. kwoty miało negatywny wpływ na wymiar kary dla oskarżonego. Zarzut podniesiony przez skarżącego okazał się niezasadny . Sąd I instancji przypisując oskarżonemu kwotę 4.409.314,00 zł narażonego na uszczuplenie podatku akcyzowego, powołał się na dowody w postaci protokołu taryfikacji, wyceny i wyliczenia należności celnych i podatkowych (k. 645 i k.1669 akt) oraz decyzji podatkowej (k. 3763-3782 akt). Obrońca oskarżonego podniósł w apelacji, iż wyliczenia dokonane na podstawie powyższych dowodów nie mogą być brane pod uwagę na gruncie odpowiedzialności karnoskarbowej. Wyliczeń tych dokonano na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 1 i 2, ust 8 i 9 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 roku . Zdaniem skarżącego wyliczenia w oparciu o wskazany przepis art. 99 ust. 9 nie są dopuszczalne w postępowaniu karnoskarbowym. Zgodnie z tym przepisem maksymalną cenę detaliczną stanowiła wówczas trzykrotność wartości najpopularniejszej kategorii cenowej. Taka trzykrotna wartość o charakterze sankcyjnym została zastosowana w decyzji podatkowej, na którą powołał się Sąd I instancji, a następnie wyliczenie na tej podstawie zostało podtrzymane w czynie przypisanym oskarżonemu wyrokiem Sądu I instancji. Obrońca oskarżonego wskazał, że właściwe ustalenie kwoty narażonej na uszczuplenie w postępowaniu karnoskarbowym następuje na podstawie jej wyliczenia w taki sposób, który wskazuje na kwotę należną w sytuacji, gdyby sprawca dopełnił nałożone na niego obowiązki przez ustawę podatkową. Skarżący powołał przy tym pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy, zgodnie z którym istota przestępstwa przemytu celnego polega na uchyleniu się sprawcy od przedstawienia lub zgłoszenia towaru organowi celnemu, aby uniknąć przez to obowiązku uiszczenia należnego cła lub opłaty celnej. Inaczej mówiąc: w przepisie art. 86 § 1 k.k.s. chodzi o narażenie na uszczuplenie tej należności celnej, którą sprawca byłby zobowiązany uiścić, gdyby przywożąc towar dopełnił określonego w tym przepisie obowiązku celnego ( Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2005 r., III KK 134/04, OSNKW 2005/7-8/68, Wokanda 2005/12/19, Biul.SN 2005/7/21). Należy zwrócić jednakże uwagę na fakt, że powołane powyżej przez obrońcę oskarżonego postanowienie SN dotyczy przemytu celnego, zatem podstawa należności jest odmienna. Także stan faktyczny w znaczącym stopniu różni się od tego, który wystąpił w przedmiotowej sprawie (na co wskazuje pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w odpowiedzi na apelacje – str. 18). W przytoczonym przypadku sprawcy nie byliby zobowiązani do zapłaty należności publicznoprawnej, gdyby działali legalnie. W przedmiotowej sprawie natomiast w przypadku legalności działania, powstaje obowiązek uiszczenia daniny. Ponadto w rzeczonej sprawie stawka sankcyjna zastosowana została nie tylko z powodu nieuiszczenia daniny, ale także przez nieoznaczenie papierosów ceną maksymalną. Kwota, która jest wynikiem zastosowania stawki sankcyjnej jest wartością należności publicznoprawnej od produktów, które nie zostały oznaczone ceną maksymalną i nie stanowi kwoty, od której sprawcy zostaliby zwolnieni, składając dodatkowe oświadczenie bądź deklarację. Ponadto w przedmiotowej sprawie ujawniły się wątpliwości nie tylko odnośnie do kwestii związanych z samą stawką sankcyjną, ale także do możliwości zastosowania jej w przypadku, gdy nie doszło do przeprowadzenia kontroli skarbowej w danej sprawie, a na którą to kontrolę wskazują przepisy ustawy o podatku akcyzowym jako przesłance stosowania rzeczonej stawki. Podkreślenia wymaga w tym miejscu fakt, że kontrola taka została przeprowadzona (por. powołane decyzje), co niewątpliwie uzasadnia prawidłowość przyjętej metody wyliczenia uszczuplenia. Należy zgodzić się ze skarżącym, że prawidłowe ustalenie kwoty należności publicznoprawnej narażonej na uszczuplenie ma istotne znaczenie dla orzeczenia właściwego wymiaru kary oskarżonemu przez sąd. Zgodnie z normą zawartą w przepisie art. 115 § 2 k.k. w zw. z art. 53 § 7 k.k.s. przy ocenie stopnia szkodliwości popełnionego przestępstwa skarbowego sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonych dóbr, sposób i okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru, motywację sprawcy i towarzyszące mu pobudki, a także wagę naruszonych obowiązków finansowych i wysokość uszczuplonych lub narażonych na uszczuplenie należności publicznoprawnych. Zatem wysokość uszczuplonych lub narażonych na uszczuplenie należności publicznoprawnych stanowi relewantną okoliczność wpływającą na zwiększenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sprawcy. Jednakże w przedmiotowej sprawie kwestia przypisania oskarżonemu W. kwoty podatku akcyzowego narażonego na uszczuplenie została dokonana prawidłowo przez Sąd I instancji. 6. Obraza przepisu prawa materialnego (dot. pkt 3 tiret drugi wyroku), tj. art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. , polegająca na wymierzeniu kary za przestępstwo skarbowe z zastosowaniem instytucji nadzwyczajnego obostrzenia kary w sytuacji, gdy przepis ten dotyczy zachowań sprawcy znamiennych skutkiem w postaci „uszczuplenia”, natomiast w realiach sprawy, zgodnie z opisem czynu, oskarżonemu w zakresie przedmiotowego zachowania (tiret drugi) zostało przypisane jedynie „narażenie na uszczuplenie”, zatem w zakresie tego zachowania – składającego się na przypisany czyn zabroniony – wymierzenie kary z zastosowaniem ww. instytucji jest bezpodstawne. Zarzut skarżącego okazał się niezasadny . Sąd I instancji wobec dwóch zachowań oskarżonego – przemytu papierosów w marcu 2008 roku oraz wykrytej próby przemytu papierosów w kwietniu 2008 roku – zastosował konstrukcje z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s. Do pierwszego z nich przypisano skutek w postaci uszczuplenia, natomiast drugiego – narażenia na uszczuplenie. Natomiast zgodnie z brzmieniem przepisu art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. może on znaleźć zastosowanie tylko w przypadku, gdy sprawcy zostanie przypisany skutek „uszczuplenia”. Skutek ten jednak nie ma miejsca w przypadku drugiego z przytoczonych wyżej zachowań. W tym świetle nie może mieć więc zastosowania instytucja nadzwyczajnego obostrzenia kary z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. wobec zachowania przypisanego sprawcy w pkt 3 tiret drugi zaskarżonego wyroku. Natomiast Sąd I instancji, jak wskazuje skarżący, nie wskazał w sposób jednoznaczny, że zastosowany art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. odnosi się tylko do pierwszego z tych zachowań. Z uzasadnienia Sądu można wywieść, że instytucja ta została zostosowana do całego czynu ciągłego kwalifikowanego z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. Zgodnie z brzmieniem uzasadnienia wyroku Sądu I instancji: Tymi umyślnymi zachowaniami, zrealizowanymi w warunkach współsprawstwa w rozumieniu art. 9 § 1 k.k.s. (…) oraz krótkich odstępach czasu oskarżeni W. W. (1) oraz J. M. (1) działając nadto w porozumieniu z M. S. wyczerpali przy tym znamiona przestępstwa skarbowego z art. 54 § 1 k.k.s. , art. 63 § 2 k.k.s. i art. 86 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. przy zastosowaniu art. 2 § 2 k.k.s. (…) W odniesieniu zaś do realizacji znamion przestępstwa skarbowego z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. wskazać należy, iż (…) podatnikami akcyzy są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej , które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu, a tym dokonujące czynności ich importu. Tym samym oskarżeni zobowiązani byli ujawnić przedmiot i podstawę opodatkowania z tytułu importu tych wyrobów, od czego się uchylili, przy czym ich zaniechanie dotyczyło towarów wielkiej wartości oraz doprowadziło do uszczuplenia należności publicznoprawnej wielkiej wartości w rozumieniu art. 53 § 16 k.k.s. (…) ( str. 115-117 zaskarżonego wyroku). Zgodnie z przepisem art. 424. § 2. w uzasadnieniu wyroku sąd powinien przytoczyć okoliczności, które miał na względzie przy wymiarze kary, a zwłaszcza przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary, środków zabezpieczających oraz przy innych rozstrzygnięciach zawartych w wyroku. A zatem wyroku skazującym sąd powinien wypowiedzieć się co do okoliczności, które miał na uwadze, wymierzając karę, w tym zwłaszcza powodów zastosowanego nadzwyczajnego jej złagodzenia, ale dotyczy to także stosowanych środków karnych. Należy wyjaśnić przyczynę doboru rodzaju i rozmiaru orzeczonej kary lub zastosowanego środka karnego, zwłaszcza gdy jest on tylko fakultatywny, czyniąc to w aspekcie okoliczności, które prawo materialne nakazuje mieć na względzie przy sięganiu po te reakcje karne oraz dokonanych w tym zakresie w sprawie ustaleń faktycznych, zarówno odnośnie do samego czynu, jak i co do osoby oskarżonego. Sąd Apelacyjny podziela oczywiście stanowisko, zgodnie z którym w odniesieniu do wymiaru kary należy wziąć pod uwagę, że ustawa karna przewiduje określone dyrektywy i przesłanki stosowania różnych materialnoprawnych instytucji związanych z orzekaniem kar, jak np. nadzwyczajne złagodzenie, nadzwyczajne zaostrzenie kary czy warunkowe zawieszenie jej wykonania (por. np. art. 53, art. 60 § 1 i 3, art. 69 § 1–2 k.k. ). W uzasadnieniu wyroku sąd powinien zatem odnieść się do owych ustawowych dyrektyw i przesłanek na tle okoliczności konkretnej sprawy i wyjaśnić, dlaczego określone instytucje zastosował bądź ich nie zastosował (uchw. SN z 21.3.1975 r., VI KZP 39/74, OSNKW 1975, nr 6, poz. 70 z glosą M. Cieślaka, PiP 1975, z. 11, s. 167; wyr. SN z 7.1.1971 r., IV KR 233/70, OSNPG 1971, nr 6, poz. 78; wyr. SN z 19.1.1973 r., IV KR 323/72, OSNPG 1974, nr 7, poz. 91; wyr. SN z 9.5.1973 r., II KR 31/73, OSNPG 1973, nr 11, poz. 150) (Piotr Rogoziński, Komentarz do art.424 Kodeksu postępowania karnego (w:) Steinborn S. (red.), Grajewski J., Rogoziński P. Kodeks postępowania karnego. Komentarz do wybranych przepisów , LEX/el., 2016). Należy przyznać rację skarżącemu, że Sąd I instancji nie wskazał jednoznacznie, że zastosowany art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. odnosi się wyłącznie do pierwszego z zachowań wymienionych w pkt 3 wyroku, a do drugiego, do którego przypisany został skutek w postaci narażenia na uszczuplenie – nie ma on zastosowania. Sąd Okręgowy nie wyjaśnił w sposób dostatecznie dokładny podstaw zaostrzenia kary. Jednakże ze względu na wystąpienie skutku w postaci uszczuplenia w pierwszym z wymienionych zachowań, należy uznać posłużenie się przez Sąd I instancji art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. za w pełni uzasadnione. 7. Obraza przepisu postępowania (dot. pkt 3 wyroku), tj. art. 424 § 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. , na skutek braku wyczerpującego przytoczenia i wyjaśnienia okoliczności, które Sąd I instancji miał na względzie przy wymiarze kary orzekanej w warunkach nadzwyczajnego obostrzenia kary. Naruszenie to miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem z treści zaskarżonego wyroku wynika, że instytucja nadzwyczajnego obostrzenia kary została zastosowana w zakresie, w którym nie zaktualizowały się przesłanki do jej zastosowania. Zarzut skarżącego okazał się niezasadny. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem uzasadnienie sporządzone w wadliwy sposób z uwagi na to, że ma miejsce po wydaniu wyroku, nie może mieć wpływu na treść orzeczenia. Sąd Apelacyjny podziela pogląd, zgodnie z którym pisemne motywy wyroku, jako akt następczy - sporządzony po wydaniu orzeczenia, nie mogą, co oczywiste, mieć wpływu na jego treść, dlatego o ile wyrok poddaje się kontroli odwoławczej, a tak jest w sprawie niniejszej, nie dochodzi do obrazy art. 424 k.p.k. w sposób mogący skutkować uchyleniem lub zmianą orzeczenia po myśli art. 438 pkt 2 k.p.k. (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11.08.2017 r., II AKa 210/17, LEX nr 2347819). Na uwzględnienie zasługuje także podobny pogląd - jednak dopuszczający od przedmiotowej zasady pewne odstępstwa - iż pisemne uzasadnienie wyroku jest dokumentem, który powstaje już po wydaniu rozstrzygnięcia i dlatego jedynie w wyjątkowych sytuacjach możliwy jest układ procesowy, w którym uchybienia w obrębie uzasadnienia mogą mieć wpływ na treść samego wyroku. Najczęściej chodzi o takie sytuacje, w których błędy powstałe przy ocenie dowodów bądź dokonywaniu ustaleń oraz formułowaniu rozstrzygnięcia przenikają dalej następczo do pisemnego uzasadnienia. (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 26 maja 2017 r., II AKa 121/17, LEX nr 2343406). Także w uchwale SN z 24.05.2012 r. (III CZP 77/11) uznano co prawda, że uzasadnienie powstaje w chwili narady nad orzeczeniem i może mieć ono wpływ na treść rozstrzygnięcia, jednak skarżący nie wskazał w apelacji, w jaki sposób w przedmiotowej sprawie uzasadnienie wyroku sporządzone przez Sąd I instancji miałoby mieć wpływ na treść samego wyroku. Nie sposób zatem odnieść się do tego zarzutu i tym samym należy uznać go za bezzasadny. 8. Błąd w ustaleniach faktycznych (dot. pkt 3 wyroku) polegający na nieprawidłowym ustaleniu wartości przedmiotu czynu zabronionego (kwalifikowanego kumulatywnie z art. 86 § 1 k.k.s. ), tj. nielegalnie wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty Europejskiej papierosów bez znaków akcyzy o łącznej wartości rynkowej 5.459.943,50 zł w sytuacji, gdy w przypadku przestępstw z Rozdziału 7 k.k.s. ( art. 85 i n . – tzw. przestępstwa celne) zgodnie z art. 53 § 17 k.k.s. „Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej…” oraz art. 53 § 33a k.k.s. wartością przedmiotu takich czynów zabronionych jest wartość celna towaru, a nie wartość rynkowa, co w konsekwencji powoduje, że ani w przypadku tiretu pierwszego, ani w przypadku tiretu drugiego wartość przedmiotu czynu nie stanowi wielkiej wartości. Zarzut skarżącego należy uznać za uzasadniony . Zgodnie z art. 53.§ 17 jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, jako wartość przedmiotu czynu zabronionego przyjmuje się jego wartość rynkową , ustaloną według przeciętnej ceny rynkowej na terytorium R. , a w razie braku tych danych - na podstawie oszacowania. O wartości rozstrzyga czas popełnienia czynu zabronionego, a gdy nie można go ustalić - czas jego ujawnienia, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jednakże zgodnie z § 33a art. 53, jeżeli przedmiotem czynu zabronionego określonego w rozdziale 7 kodeksu jest towar wprowadzany na obszar celny Wspólnoty, przez wartość przedmiotu czynu zabronionego rozumie się wartość celną towaru. W literaturze kwestia ta także nie wzbudza wątpliwości, gdyż definicją wartości przedmiotu czynu zabronionego stypizowanego w rozdziale 7 (dotyczącym przestępstw i wkroczeń celnych), wprowadzanego na obszar celny Wspólnoty (obecnie U. ) jest wartość celna towaru. Wartością celną towaru z kolei jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii (art. 70 ust. 1 UKC z modyfikacjami w przepisach następnych ( K. P., Ł. G., R. T., Kodeks karny skarbowy . Komentarz , (...) , 2017). Sąd Okręgowy natomiast jako wartość przedmiotu czynu zabronionego wskazał wartość rynkową papierosów będących przedmiotem przemytu (pkt 3 tiret pierwszy zaskarżonego wyroku) oraz próby przemytu (pkt 3 tiret drugi zaskarżonego wyroku). W kwalifikacji prawnej przypisanego czynu powołany został m.in. art. 86 § 1 k.k.s. , który zamieszczony jest w rozdziale 7 Kodeksu karnego skarbowego , zatem wartość przedmiotu czynu zabronionego kwalifikowanego z tego przepisu, powinna zostać określona na podstawie jego wartości celnej. Przypisany oskarżonemu czyn jest jednak kwalifikowany także z art. 63 § 2 k.k.s. i z art. 54 § 1 k.k.s. , do których zastosowanie znajduje wartość rynkowa przedmiotu czynu zabronionego. Zdaniem obrońcy oskarżonego wyrażonym w apelacji nie ma to jednak znaczenia ze względu na fakt, że czyny te zostały przypisane oskarżonemu z zastosowaniem art. 6 k.k.s. (jednoczynowa koncepcja czynu zabronionego kumulatywnie kwalifikowanego), a ponadto w sprawie występuje jeden i ten sam „towar wprowadzany na obszar celny Wspólnoty”. W przedmiotowej kwestii zastosowanie powinna znaleźć wartość celna przedmiotu czynu zabronionego. W konsekwencji w żadnym z zachowań przypisanych oskarżonemu wartość przedmiotu czynu zabronionego nie stanowi wielkiej wartości i za słuszne należy przyjąć wartości wskazane przez skarżącego (str. 27 apelacji). 9. Błąd w ustaleniach faktycznych (dot. pkt 3 tiret pierwszy wyroku) polegający na przypisaniu oskarżonemu uszczuplenia należności publicznoprawnych w postaci podatku akcyzowego w kwocie 2.560.000,00 zł oraz podatku VAT w kwocie 713.132,00 zł w sytuacji, gdy wysokość tych kwot jest znacznie zawyżona. Naruszenia punktów 8. i 9. miały wpływ na treść wyroku, albowiem Sąd wymierzając karę obligatoryjnie uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu biorąc pod uwagę m.in. wysokość uszczuplonej należności publicznoprawnej, jak również uwzględnia m.in. rozmiar ujemnych następstw czynu oraz stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego – zatem ww. zawyżone kwoty miały negatywny wpływ na wymiar kary dla oskarżonego. Zarzut podniesiony w apelacji przez obrońcę oskarżonego W. okazał się zasadny . Skarżący wskazał, że Sąd I instancji przyjął zawyżoną wartość uszczuplonych należności publicznoprawnych – podatku akcyzowego i podatku VAT. Sąd Okręgowy oparł się na informacjach przedstawionych w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z (...) r. i do załączonych do niego protokołów wyliczeń. Na protokół wyliczeń dokonanych według stanu prawnego obowiązującego w (...) (k. 6936) powołał się wprost w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (strona 4). W treści dokumentu sporządzający przedstawił cenę detaliczną papierosów (w kwocie 3.200.000 zł, którą Sąd I instancji przyjął w wyroku jako wartość rynkową) oraz następujący sposób wyliczenia: - wartości poszczególnych należności publicznoprawnych związanych z tymi papierosami (podatek VAT, podatek akcyzowy, wartość celna) – „ (...) - wysokość uszczuplonych należności celnych i podatkowych (cło, podatek akcyzowy, podatek VAT) – „ (...) Do opisu czynu Sąd Okręgowy przyjął kwoty podane w wyliczeniach zawartych w „ (...) , w którym kwoty podatku akcyzowego i podatku VAT są wyższe, niż w „ (...) Zgodnie z art. 73 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym stawki akcyzy na wyroby tytoniowe wynoszą dla papierosów - 120 zł za każde 1.000 sztuk i 50 % maksymalnej ceny detalicznej (stawka zastosowana w „ (...) Natomiast zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego stawki akcyzy określone w art. 73 ust. 3 pkt 1—3 ustawy dla wyrobów tytoniowych sprzedawanych w kraju, dostarczanych wewnątrzwspólnotowo, nabywanych wewnątrzwspólnotowo oraz importowanych obniża się dla papierosów — do wysokości 91,00 zł za każde 1000 sztuk i 37,92 % maksymalnej ceny detalicznej, z zastrzeżeniem ust. 2a (stawka zastosowana w (...) ) Sąd Najwyższy wskazał, że w przypadku niedopełnienia obowiązków celnych organ celny powinien zastosować stawkę zerową podatku, zatem taką, która nie ma charakteru preferencyjnego ani sankcyjnego: Taką konsekwencją prawną jest odmowa preferencyjnego traktowania przywiezionych towarów i zastosowanie przez organ celny stawki innej niż preferencyjna (zerowa). Powstały wtedy (i dopiero wtedy) dług celny wynika jednak z zastosowania sankcji za niedopełnienie lub nienależyte dopełnienie obowiązków celnych związanych z przywozem towaru, nie istnieje zaś wcześniej, w chwili niedopełnienia obowiązku przedstawienia (zgłoszenia) towaru, co z przyczyn wskazanych wyżej, jest warunkiem zrealizowania znamion przestępstwa przemytu celnego określonych w art. 86 § 1 k.k.s. (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2005 r., III KK 134/04, OSNKW 2005/7-8/68, Wokanda 2005/12/19, Biul.SN 2005/7/21). Powszechnie obowiązującą stawką akcyzy dla papierosów w czasie popełnienia czynu była ta, na którą wskazuje Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego , czyli do wysokości 91,00 zł za każde 1000 sztuk i 37,92 % maksymalnej ceny detalicznej. Zatem za słuszną wartość podatku akcyzowego i podatku VAT (która jest zależna od akcyzy) należy uznać tę, która została ustalona w „ (...) ” Protokołu wyliczenia uszczuplenia należności celnych i podatkowych z dnia (...) r. (k. 6936 akt). W świetle powyższych ustaleń trzeba stwierdzić, że uszczuplone należności – podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług (...) są niższe, niż te, które zostały przyjęte przez Sąd I instancji i będą wynosiły: -w przypadku podatku akcyzowego – 1.941.440,00 zł, zamiast 2.560.000,00 zł - w przypadku podatku VAT – 577.049,00 zł, zamiast 713.132,00 zł W konsekwencji Sąd Apelacyjny wyrok w zaskarżonej części zmienił w ten sposób, że (dot. zarzutów pkt 8 i 9): a) Z opisu czynów przypisanych oskarżonym w pkt 3 tiret pierwszy i 11 tiret pierwszy wyroku sformułowanie „o wartości rynkowej 3.200.000 zł, co stanowiło wielką wartość, bez ich zgłoszenia do kontroli i odprawy celnej, czym uszczuplił należność publicznoprawną w łącznej kwocie 3.522.212 złotych, w tym należność z tytułu cła w kwocie 249.080 złotych, podatku akcyzowego wielkiej wartości w kwocie 2.560.000 złotych i podatku VAT w kwocie 713.132 złotych” zastępuje wyrażeniem „o wartości celnej 432.431,00 zł, bez ich zgłoszenia do kontroli i odprawy celnej, czym uszczuplił należność publicznoprawną w łącznej kwocie 2.767.569 złotych, w tym należność z tytułu cła w kwocie 249.080 złotych, podatku akcyzowego wielkiej wartości w kwocie 1.941.440 złotych i podatku VAT w kwocie 577.049 złotych”; b)

[... tekst skrócony ...]