saos:538632

UZASADNIENIE Powód A. B. wniósł pozew o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę z 10 listopada 2022 roku za bezskuteczne, ewentualnie o zasądzenie na rzecz powoda odszkodowania w wysokości 11.295 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego (...) w S. na rzecz powoda koszów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia za czas od uprawomocnienia się orzeczenia do dania zapłaty. W uzasadnieniu powód podał, iż od 1 czerwca 1994 roku jest zatrudniony na umowę o pracę na czas nieokreślony u pozwanej na stanowisku (...) . Wskazał, iż pismem z 10 listopada 2022 roku pozwany rozwiązał z nim umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. W uzasadnieniu wskazano, że jego działania polegające na posiadaniu blankietów przepustek uprawniających do wjazdu pojazdów mechanicznych na teren (...) oraz blankietów zezwoleń na pracę nie wynika z zakresu obowiązków powierzonych powodowi, a dodatkowo pracodawca działania te uznał za naruszając ustalony porządek pracy i spowodowały utratę zaufania pracodawcy do powoda. W ocenie powoda wypowiedzenie umowy o pracę jest nieuzasadnione, a wskazane przez pracodawcę przyczyny nie uzasadniają utraty zaufania do pracownika w stopniu uzasadniającym rozwiązanie umowy o pracę. W odpowiedzi na pozew pozwany (...) w S. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż przyczyną wypowiedzenia było nieuprawnione posiadanie i wykorzystywanie przez powoda narzędzi służbowych (blankietów przepustek i zezwoleń na pracę) oraz wynikająca z tego utrata zaufania pracodawcy do pracownika. Pozwany zaznaczył, że szczegółowy zakres obowiązków powoda jako inspektora (...) nie obejmował sprzedaży przepustek na wjazd na teren (...) ani wystawiania zezwoleń na pracę. Dodał, iż powód nie podpisał oświadczenia o odpowiedzialności materialnej, które jest wymagane dla pracowników zajmujących się operacjami finansowymi. Podkreślił, że posiadanie blankietów przez powoda było niezgodne z jego obowiązkami służbowymi, co naruszało ustalony porządek pracy i stwarzało ryzyko niekorzystnego rozporządzenia mieniem pracodawcy. Pozwany ponadto podkreślił, że utrata zaufania do powoda była uzasadniona obiektywnymi okolicznościami, w tym posiadaniem blankietów, które mogły być wykorzystane do nieuprawnionych działań oraz związkiem powoda z toczącym się postępowaniem karnym, które dotyczy jego działań w pracy. Zdaniem pozwanego utrata zaufania wynika z naruszenia obowiązków służbowych, co jest wystarczającą podstawą do wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony, zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego. Na rozprawie w dniu 10 października 2025 r. pełnomocnik powoda zmodyfikował powództwo wskazując, że powód domaga się od pozwanego odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę w kwocie 11 295 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 17 listopada 2022 r di dnia zapłaty. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: (...) w S. jest jednostką budżetową miasta S. , tj. samorządową jednostką sektora finansów publicznych. Bezsporne. Powód A. B. był zatrudniony w (...) w S. od 1 czerwca 1994 roku na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku (...) w (...) . Otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 3 765 zł brutto miesięcznie. Bezsporne , a nadto: - umowa o pracę wraz z dokumentami związanymi ze zmianą angażu, k. 8-30, 34-35, 41 oraz w części B akt osobowych powoda (k. 2, 9, 11, 12, 13, 15, 17, 20, 21, 22, 28, 32, 35, 37, 43, 50, 54, 56, 59, 61, 79) - porozumienie w sprawie zmiany warunków pracy i płacy, k. 36, - notatka z 1 lutego 2023 roku, k. 61, - lista płac, k. 62-64, - świadectwo pracy, k. 142-143, - przesłuchanie powoda, k. 88-90 i 99. A. B. był zobowiązany do znajomości i przestrzegania obowiązujących aktów prawnych oraz przepisów zewnętrznych i wewnętrznych w zakresie niezbędnym do właściwego wykonywania pracy na swoim stanowisku, znajomości i stosowania się do Regulaminu Pracy obowiązującego w (...) , w szczególności przestrzegania przepisów dotyczących dyscypliny pracy, bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP) oraz ochrony przeciwpożarowej (p. (...) ), współpracy z innymi działami (...) w zakresie swoich obowiązków, przestrzegania zasad zachowania tajemnicy państwowej i służbowej. wykonywania czynności służbowych z najlepszą wolą i starannością, zachowania schludności i estetyki w miejscu pracy, przyczyniania się swoją wiedzą fachową i kulturą do zachowania dobrego imienia Zakładu, przestrzegania zasad koleżeńskiej współpracy wobec współpracowników oraz dbania o powierzone mienie społeczne oraz zapobiegania wszelkim przejawom marnotrawstwa, niegospodarności i nadużyciom. Szczegółowe obowiązki powoda jako pracownika (...) obejmowały: 1. Nadzór nad zakładami (...) wykonującymi usługi (...) w zakresie:  przestrzegania przepisów o (...) zgodnie z ustawą o (...) ,  zabezpieczenia i ochrony drzewostanu oraz pasów zieleni niskiej na (...) (...) ,  przestrzegania wymaganej głębokości (...) . 2. Wyznaczanie miejsc do likwidacji z tytułu braku opłat za dzierżawę. 3. Nadzór nad zachowaniem odległości i zagospodarowaniem nowych (...) poprzez:  wytyczanie (...) ,  nadawanie numeracji według spisu z natury ( (...) ),  przestrzeganie zagospodarowania (...) zgodnie z planem, 4. Udzielanie klientom pełnych i rzetelnych informacji. 5. Prowadzenie i zakładanie ksiąg nowych (...) rodzinnych i pojedynczych. 6. Uzupełnianie wpisów w księgach (...) . 7. Nadzór nad przebiegiem i prawidłowością wykonania (...) . 8. Nadzór nad podmiotami gospodarczymi świadczącymi usługi na (...) w zakresie przestrzegania obowiązujących przepisów porządkowych, w tym:  wywożenia starych (...) i pozostałości kamiennych po renowacjach,  zachowania porządku po montażu i demontażu (...) . 9. Opracowanie i wdrożenie zasad udostępniania ksiąg (...) innym upoważnionym pracownikom (...) , korzystającym z ksiąg poza siedzibą wydziału. 10. Odpowiedzialność za wydawanie ksiąg osób (...) , określonych na podstawie zasad opracowanych w punkcie 9. A. B. ponosił odpowiedzialność służbową i dyscyplinarną za niewłaściwe wykonywanie obowiązków określonych w zakresie obowiązków, majątkową za powierzone składniki majątkowe (...) oraz karną i cywilną w przypadku spowodowania strat materialnych w (...) , wynikających z niewłaściwego wykonywania obowiązków służbowych. Obowiązki A. B. nie obejmowały sprzedaży przepustek na wjazd na teren (...) ani wystawiania zezwoleń na pracę, które były przypisane innym pracownikom (np. G. W. lub A. S. ) na wyznaczonym stanowisku. A. B. nie podpisywał oświadczenia o odpowiedzialności materialnej, wymaganego dla pracowników zajmujących się operacjami finansowymi. Dowód: - karta obowiązków, odpowiedzialności i uprawnień, k. 31-33, 37-40, - szczegółowy zakres obowiązków inspektora (...) , k. 59, - deklaracja odpowiedzialności materialnej, k. 60, - zeznania świadka M. M. , k. 91-93, - zeznania świadka M. D. , k. 93. Sprzedaż przepustek na wjazd na (...) odbywała się na wyznaczonym stanowisku w biurze obsługi interesanta. Przepustki mogły być jednorazowe (z kasy fiskalnej), wydawane na podstawie faktury (z większą liczbą blankietów) lub darmowe (np. dla (...) ). Wszystkie wymagały pieczątki (...) i podpisu osoby wystawiającej. Przepustka była ważna do momentu jej przedarcia przez ochronę. Blankiety przepustek były przechowywane w szafie w kartonach i nie były ponumerowane w czasie, gdy A. B. pracował w (...) . Zezwolenia na pracę były wydawane przez osobę na stanowisku przepustek (w tamtym okresie A. S. ) jako nieodpłatne blankiety. Zezwolenia rejestrowano w systemie, a A. B. nie miał uprawnień do ich wystawiania. Zawierały nazwę zakładu (...) , numer rejestracyjny pojazdu, rodzaj pracy, datę, pieczątkę i podpis. Przepustki dodatkowe (np. do faktur) nie były drukami ścisłego zarachowania i przechowywano je w kartonach, ale dostęp do nich miały tylko osoby z obsługi biura lub stanowiska przepustek. Na każdej zmianie ochrona (...) otrzymywała wzory przepustek oraz podpisy osób upoważnionych do ich wydawania. Dowód: - zeznania świadka M. M. , k. 91-93, - zeznania świadka E. K. , k. 98-99. W okresie pandemii (2020–2021), gdy sprzedaż przepustek była ograniczona, A. B. umożliwiał rodzinom wjazd na teren (...) w celu wyboru miejsca (...) . Jechał samochodem służbowym z przepustką pracowniczą, a pojazdy rodzin podążały za nim. Praktyka ta była uzgodniona z ochroną i kierowniczką M. M. . W wyjątkowych sytuacjach, np. przy (...) w soboty A. B. wystawiał bezpłatne zezwolenia na pracę, co uważał za zgodne z potrzebami pracodawcy i uzgodnione z przełożonymi. Dowód: - przesłuchanie powoda, k. 88-90 i 99, - zeznania świadka M. M. , k. 91-93, - przesłuchanie dyrektora pozwanego T. W. , k.90 i 99-100. A. B. korzystał z samochodu służbowego z przepustką i logo (...) , który był rozpoznawany przez ochronę (...) . Dzięki temu nie musiał okazywać przepustki przy wjeździe. Ochrona znała samochody służbowe i wpuszczała je bez konieczności okazywania przepustek. Dowód: zeznania świadka M. D. , k. 93. A. B. spędzał większość czasu w terenie, ale korzystał z pomieszczenia socjalnego w biurze, gdzie przechowywał swoje rzeczy w kontenerze biurkowym. Nie był on zamykany, a kluczyk zawsze pozostawał w zamku. W kontenerze A. B. przechowywał kalendarze i inne drobne rzeczy. A. B. korzystał z przystawki do biurka dzielonego z inną osobą, ale kamizelka i przedmioty w biurku (notatniki, zdjęcia, rzeczy osobiste) należały do A. B. . Dowód: - zeznania świadka E. K. , k. 98-99, - przesłuchanie powoda, k. 88-89 i 99. A. B. został zatrzymany 11 maja 2021 roku w związku z postawieniem mu zarzutów przez Prokuraturę (...) w S. . Tego samego dnia Policja w ramach prowadzonego śledztwa przeprowadziła przeszukanie w pomieszczeniach (...) w S. , w tym w miejscu pracy A. B. . W kamizelce A. B. znaleziono 17 blankietów przepustek na wjazd na teren (...) . W kontenerze biurkowym A. B. znaleziono 39 blankietów zezwoleń na pracę oraz 3 dodatkowe blankiety przepustek. Blankiety były opieczętowane i gotowe do użycia po wpisaniu podpisu lub numeru faktury. Dowód: - zeznania świadka M. M. , k. 91-93, - zeznania świadka M. D. , k. 93, - zeznania świadka E. K. , k. 98-99, - przesłuchanie powoda, k. 88-89 i 99, - przesłuchanie dyrektora pozwanego T. W. , k. 90 i 99-100. Prokuratura (...) w S. pismem z 14 maja 2021 roku poinformowała (...) w S. o przedstawieniu i ogłoszeniu A. B. zarzutów popełnienia czynów zabronionych kwalifikowanych z art. 228 § 1 k.k. oraz 286 § 1 k.k. w związku z art. 12 § 1 k.k. W związku z tym pismem 18 października 2021 r. A. B. otrzymał negatywną ocenę swojej pracy. Dowód: - pismo z 14 maja 2021 roku - akta osobowe powoda - ocena okresowa – k. 75 część B akt osobowych powoda. W dniu 16 listopada 2022 roku A. B. otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynął 28 lutego 2023 roku. Wskazaną przyczyną wypowiedzenia była utrata zaufania pracodawcy wynikająca z nieuprawnionego posiadania blankietów przepustek i zezwoleń na pracę. Nadto w uzasadnieniu wypowiedzenia wskazano, iż działania A. B. naruszały ustalony przez pracodawcę porządek pracy jak również stwarzały ryzyko doprowadzenia pracodawcy do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Przed wypowiedzeniem umowy o pracę A. B. (...) w S. o zamiarze jej wypowiedzenia zawiadomił (...) Związek Zawodowy (...) . Dowód: - rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem, k. 42 oraz w części C akt osobowych powoda, - zawiadomienie związku zawodowego – akta osobowe powoda, - przesłuchanie powoda, k. 88-90 i 99, - przesłuchanie dyrektora pozwanego T. W. , k. 90 i 99-100. Prokuratura (...) w S. w dniu 22 grudnia 2021 roku wniosła przeciwko A. B. akt oskarżenia o czyny z art. 228 § 1 k.k. , art. 228 § 1 i 4 k.k. , art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 12 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. Postępowanie sądowe nie zostało zakończone i toczy się w Sądzie (...) (...) w S. pod sygnaturą akt (...) . Dowód: akt oskarżenia, k. 116-136. Przez większość okresu zatrudnienia A. B. był oceniany jako kompetentny pracownik. Otrzymywał bardzo dobre oceny pracy i był regularnie nagradzany. Nie występowały konflikty z współpracownikami ani sytuacje, w których pracodawca zgłaszałby zastrzeżenia do jego pracy. Dowód: - zeznania świadka M. M. , k. 91-93, - przesłuchanie powoda, k. 88-90 i 99, - przesłuchanie dyrektora pozwanego T. W. , k. 90 i 99-100, -oceny okresowe i informacje o nagrodach w części B akt osobowych powoda. Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się nieuzasadnione. Zgodnie z treścią przepisu art. 45 § 1 Kodeksu pracy w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Z kolei na mocy art. 30 § 4 k.p. w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas określony lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Sąd uznał wypowiedzenie umowy o pracę powoda za zgodne z prawem, a jego przyczynę za konkretną, rzeczywistą i dostatecznie uzasadniającą zastosowany środek, co prowadziło do oddalenia powództwa. Pozwany pracodawca jako przesłankę wypowiedzenia przywołał utratę zaufania wynikająca z nieuprawnionego posiadania blankietów przepustek i zezwoleń na pracę. Nadto wskazano, iż działania powoda naruszały ustalony przez pracodawcę porządek pracy jak również stwarzały ryzyko doprowadzenia pracodawcy do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Podstawę wypowiedzenia może stanowić także obiektywnie uzasadniona utrata zaufania do pracownika, nawet jeżeli nie można przypisać mu winy umyślnej lub niedbalstwa. Poza tym należy podkreślić, że przyczyna wypowiedzenia nie musi mieć szczególnej wagi, czy nadzwyczajnej doniosłości, skoro wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania bezterminowego stosunku pracy (tak w wyroku SN z 4 grudnia 1997 r., I PKN 419/97, OSN 1998/20/598). Wypowiedzenie umowy o pracę stanowi normalny sposób rozwiązania umowy o pracę i jako takie nie wymaga stwierdzenia winy pracownika, a jedynie musi być ono uzasadnione (tak wyrok Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 1979 r., PRN 32/79, opubl. w LEX nr 14491). Brak oczekiwanej przez pracodawcę dbałości, staranności i uwagi w wykonywaniu obowiązków pracowniczych uzasadnia wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę (wyrok SN z 4 grudnia 1997 r., I PKN 419/97, OSNP 1998/20/598). Wynikający z treści art. 45 k.p. wymóg zasadności wypowiedzenia chroni pracownika przed arbitralnością pracodawcy. Dlatego przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę musi być konkretna i rzeczywista. Nie znaczy to, iż ma być szczególnej wagi, nadzwyczajnej doniosłości, wyjątkowego znaczenia. Te ostatnie są bowiem podstawą odstąpienia od umowy, a więc jej rozwiązania bez wypowiedzenia. Niewłaściwe wykonywanie obowiązków pracowniczych wynikające z braku oczekiwanej dbałości, staranności i uwagi w wykonywaniu czynności przypisanych zajmowanemu stanowisku (pewien rodzaj "nonszalancji pracowniczej") uzasadniają wypowiedzenie. Bez znaczenia dla oceny zasadności wypowiedzenia są przyczyny (źródła) nieprawidłowych zachowań pracownika. O zasadności wypowiedzenia decydują obiektywnie stwierdzone fakty nieprawidłowego wykonywania obowiązków pracowniczych. Zawinione naruszenie tychże obowiązków stanowi bowiem podstawę do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, czyli środka znacznie dalej idącego. Pozwany zasadnie posłużył się przesłanką „utraty zaufania”. Jest to często przytaczana przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę. Nie każdy przypadek utraty zaufania do pracownika może być jednak uznany za uzasadniający wypowiedzenie. Utrata zaufania musi mieć oparcie w przesłankach natury obiektywnej i racjonalnej. Nie może wynikać z samowoli, czy wyłącznie z subiektywnych uprzedzeń pracodawcy. Przesłanka ta uzasadnia wypowiedzenie umowy, jeżeli pracownikowi można postawić zarzut nadużycia zaufania pracodawcy, choćby w sposób niestanowiący naruszenia obowiązków pracowniczych. Jednakże nadużycie zaufania musi wiązać się z takim zachowaniem pracownika, które może być obiektywnie ocenione jako nieprawidłowe, także wtedy, gdy jest niezawinione, a w konkretnych okolicznościach utrata zaufania jest usprawiedliwiona, w tym znaczeniu, że od pracodawcy nie można wymagać, by nadal darzył pracownika niezbędnym zaufaniem (wyrok SN z 14 października 2004, I PK 697/03, OSNP 2005/11/159 oraz z 7 września 1999 r., I PKN 257/99,OSNP 2001/1/14). W zakresie posiadania przez powoda blankietów przepustek i zezwoleń jako naruszenia obowiązków służbowych w pierwszej kolejności należy wskazać na fakt, iż w maju 2021 roku podczas przeszukania w ramach prowadzonego postępowania Policja znalazła w kamizelce powoda 17 blankietów przepustek na wjazd na (...) oraz w jego niezamykanym kontenerze biurkowym 39 blankietów zezwoleń na pracę i 3 dodatkowe blankiety przepustek. Blankiety były opieczętowane i gotowe do użycia po wpisaniu podpisu lub numeru faktury. Z dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności z dokumentu określającego szczegółowy zakres obowiązków inspektora (...) oraz zeznań świadków M. M. , M. D. , E. K. wynika, że powód nie miał uprawnień do sprzedaży przepustek ani wystawiania zezwoleń na pracę. Te zadania były przypisane innym pracownikom (np. G. W. , A. S. ) na wyznaczonym stanowisku, z dostępem do rejestru zezwoleń. Ponadto powód nie podpisał oświadczenia o odpowiedzialności materialnej, wymaganego dla pracowników zajmujących się operacjami finansowymi, co dodatkowo potwierdza, że nie miał on prawa dysponować blankietami. Powód podnosił, że blankiety były ogólnodostępne w biurze (przechowywane w kartonach), a kontener był niezamykany, co mogłoby sugerować, że zostały podłożone lub wzięte przez innych. Dodatkowo powód podnosił, iż nie używał ich w sposób nieuprawniony i nie czerpał korzyści. W ocenie Sądu już samo posiadanie blankietów, niezależnie od ich dostępności w biurze, stanowiło naruszenie obowiązków służbowych, ponieważ powód nie miał uprawnień do ich przechowywania. Zeznania świadków potwierdzają, że blankiety były dostępne tylko dla upoważnionych pracowników biura obsługi interesantów (BOI) lub stanowiska przepustek. Ponadto fakt, iż kontener był niezamykany, nie zwalnia powoda z odpowiedzialności, ponieważ przechowywał w nim swoje rzeczy (kalendarze, notatki), a blankiety jednoznacznie powiązano z jego osobą (zostały znalezione również w jego kamizelce). Należy wskazać, iż brak dowodów na wykorzystanie blankietów (np. sprzedaż) nie jest konieczny do uznania naruszenia obowiązków pracowniczych przez powoda, ponieważ samo ich posiadanie stwarzało ryzyko niekontrolowanego użycia, co już mogło podważyć zaufanie pracodawcy (por. wyrok SN z 19.02.2009 r., II PK 156/08). Nie bez znaczenia jest to, że (...) jako jednostka budżetowa miał szczególny obowiązek zapewnienia dyscypliny finansów publicznych, co dodatkowo uzasadnia krytyczną ocenę działań powoda. Nie ulega więc wątpliwości, iż posiadanie blankietów przepustek i zezwoleń przez powoda, bez uprawnień, było konkretnym i rzeczywistym naruszeniem, które mogło prowadzić do nieuprawnionego wjazdu na teren (...) lub wydawania zezwoleń, co naruszało interesy pozwanego. Zeznania dyrektora pozwanego wskazują, że wydarzenia z maja 2021 roku, a więc zatrzymanie i ujawnienie u powoda przedmiotowych blankietów, podważyły zdolność powoda do prawidłowego wykonywania obowiązków. Dodatkowym argumentem uzasadniającym utratę zaufania przez pozwanego jest wszczęcie wobec powoda postępowania karnego. Choć brak prawomocnego wyroku uniemożliwia uznanie winy powoda, sam fakt postawienia zarzutów i przeszukania uzasadniał powzięcie wątpliwości co do uczciwości powoda ze strony pracodawcy. Zgodnie z orzecznictwem SN, pracodawca nie musi czekać na zakończenie postępowania karnego, jeśli okoliczności wskazują na naruszenie obowiązków pracownika. Zasadność przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę, polegającej na utracie zaufania pracodawcy w związku z wszczęciem wobec pracownika postępowania karnego, powinna być oceniana na podstawie okoliczności znanych w dacie dokonania wypowiedzenia, zaś zdarzenie późniejsze, w tym umorzenie postępowania karnego lub uniewinnienie zwolnionego pracownika, nie przesądzają o niezasadności wypowiedzenia (zob. wyrok SN z 22.01.2008 r., I PK 197/07, OSNP 2009, nr 5-6, poz. 65). Powód podnosił, że przez 28 lat pracy nie otrzymał uwag co do jego pracy, co miało wykluczać utratę zaufania. Wskazać należy jednak, że nawet nienaganna dotychczasowa praca nie wyklucza wypowiedzenia, jeśli aktualne okoliczności podważają zaufanie do pracownika. Zebrany materiał dowodowy, w tym zeznania świadków potwierdzają pozytywną ocenę pracy powoda jednakże wydarzenia z maja 2021 roku były na tyle istotne, że mogły zmienić postrzeganie jego wiarygodności przez pracodawcę. Przeszukanie miejsca pracy powoda i jego zatrzymanie przez Policję wiązało się wprost między innymi z podejrzeniem czerpania przez niego korzyści z umożliwianiem wstępu na teren (...) osób z zewnątrz. Powód podnosił, że w okresie pandemii umożliwiał rodzinom wjazd na (...) bez przepustek, jadąc samochodem służbowym, za którym podążały pojazdy rodzin. Twierdził, że było to uzgodnione z M. M. i ochroną. Zeznania M. M. potwierdzają, że takie praktyki miały miejsce w czasie ograniczeń pandemicznych. Zdaniem Sądu, nawet jeśli działania powoda były uzgodnione, to nie były one częścią jego obowiązków. Jednocześnie wskazać należy, iż powyższe działania nie były bezpośrednio wskazywane jako przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę. Powód przyznał, że w wyjątkowych sytuacjach (np. (...) w soboty) wystawiał bezpłatne zezwolenia na pracę, uważając to za zgodne z potrzebami pracy. Jednakże zeznania świadków M. M. oraz E. K. wskazują, że wystawianie zezwoleń było zadaniem jednej upoważnionej osoby, a powód nie miał dostępu do rejestru zezwoleń. Tak więc wystawianie zezwoleń, nawet nieodpłatnie, wykraczało poza kompetencje powoda i mogło prowadzić do niekontrolowanych działań, co dodatkowo uzasadnia utratę zaufania przez pozwanego. Powód twierdził, że wypowiedzenie w trakcie toczącego się postępowania karnego było przedwczesne i miało charakter karny. Jednocześnie z uzasadnienia pozwu da się wyprowadzić wniosek, iż powód w dokonanym wypowiedzeniu upatrywał naruszenia zasad współżycia społecznego. Zgodnie z art. 8 k.p. nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Nadużycie prawa podlega ocenie w kontekście okoliczności konkretnej sprawy. W ocenie Sądu wypowiedzenie oparte na utracie zaufania, wynikające z naruszenia obowiązków, nie stanowi nadużycia prawa prze pracodawcę, zwłaszcza w przypadku jednostki budżetowej zobowiązanej do ochrony mienia publicznego. Zdaniem Sądu pracodawca ma prawo działać prewencyjnie, jeśli okoliczności wskazują na ryzyko dalszych naruszeń. Jednocześnie powód nie wykazał, że wypowiedzenie miało charakter wyłącznie represyjny lub było nieproporcjonalne do okoliczności sprawy. W ocenie Sądu (...) w S. działał w interesie ochrony swoich interesów, co niewątpliwe mieści się w granicach prawa. Odnosząc się nadto do zarzutów powoda, iż nie ma dowodów na sprzedaż lub nieuprawnione wykorzystanie blankietów oraz fakt, że postępowanie karne nie zakończyło się prawomocnym wyrokiem wskazać należy, iż dla uzasadnienia wypowiedzenia nie jest konieczne wykazanie konkretnych szkód czy nadużyć, jeśli naruszenie obowiązków podważa zaufanie pracodawcy. Zdaniem Sądu posiadanie blankietów, wbrew zakresowi obowiązków, było samo w sobie naganne, ponieważ stwarzało ryzyko nieuprawnionego użycia. Posiadanie blankietów przez powoda stwarzało ryzyko nieuprawnionego wjazdu na teren (...) , co mogło prowadzić do naruszenia porządku, niezgodnego z przepisami użytkowania terenu, a także do strat finansowych (...) z tytułu braku opłat za przepustki. Dodatkowo, niekontrolowane wydawanie zezwoleń mogło utrudniać identyfikację podmiotów działających na (...) . Konkludując, posiadanie blankietów przepustek i zezwoleń przez powoda, wbrew zakresowi obowiązków, stanowiło konkretne i rzeczywiste naruszenie tych obowiązków, uzasadniające utratę zaufania pracodawcy. Jednocześnie wpuszczanie osób bez przepustek w okresie pandemii oraz wystawianie zezwoleń na pracę w soboty, nawet za zgodą przełożonych, nie było częścią obowiązków powoda. Wypowiedzenie powodowi umowy o pracę nie naruszało art. 8 k.p. ponieważ było oparte na obiektywnych przesłankach i miało na celu ochronę interesów pozwanego. Stąd w świetle art. 45 § 1 k.p. wypowiedzenie było uzasadnione i zgodne z prawem. Powód nie wykazał okoliczności przeciwnych, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza stanowisko pozwanego. Mając na względzie powyższe wypowiedzenie umowy o pracę było zgodne z art. 30 § 4 k.p. , ponieważ wskazana przyczyna – utrata zaufania – była konkretna, rzeczywista i oparta na obiektywnych przesłankach, takich jak nieuprawnione posiadanie blankietów. Naruszenie obowiązków służbowych, potwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym, uzasadniało decyzję pozwanego, niezależnie od braku dowodów na konkretne nadużycia. Wypowiedzenie nie naruszało zasad współżycia społecznego, a działania powoda w okresie pandemii i przy (...) nie były wystarczające do podważenia zasadności decyzji pracodawcy. W konsekwencji powództwo o zasądzenie odszkodowania podlegało oddaleniu w całości. Stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o całokształt materiału dowodowego przedstawionego przez strony albowiem żadna ze stron nie kwestionowała jego prawdziwości, zaś sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności dyskwalifikujących przedstawione dowody. Swoje ustalenia faktyczne sąd oparł również na osobowych źródłach dowodowych w tym przede wszystkim na dowodzie z przesłuchania powoda oraz dyrektora pozwanej jak również zeznań świadków. Zeznania świadka M. M. są wysoce wiarygodne, ponieważ była ona bezpośrednią przełożoną powoda i miała szczegółową wiedzę o procedurach u pozwanej. Jej zeznania są spójne z pozostałym materiałem dowodowym w postaci dokumentów, w tym tych określających zakres obowiązków powoda oraz zeznaniami innych świadków. Zeznania te potwierdzają brak uprawnień powoda do posiadania blankietów i ich znalezienie w jego rzeczach. Jako wiarygodne należy ocenić również zeznania świadka M. D. . Pracował on w tym samym wydziale co powód i również znał obowiązujące procedury. Jego zeznania pozostają spójne z pozostałym materiałem dowodowym potwierdzając brak uprawnień powoda i ścisłe procedury wydawania blankietów. Wiarygodne są również zeznania E. K. , które pozostają spójne z zeznaniami M. M. i M. D. , potwierdzając brak uprawnień powoda do posiadania przedmiotowych blankietów. Podsumowując zeznania świadków są wiarygodne, ponieważ pochodzą od osób bezpośrednio związanych z miejscem pracy powoda i znających procedury pozwanego pracodawcy. Zeznania powoda należy uznać za wiarygodne w zakresie przyznania się do posiadania blankietów i opisu praktyk pandemicznych zaś w pozostałym zakresie nie znajdują one potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu oparto na treści art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Koszty te ograniczyły się do poniesionych tytułem zastępstwa procesowego. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego wynika z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i wynosi 360 zł i w takiej wysokości sąd zasądził zwrot kosztów zastępstwa procesowego od powoda na rzecz pozwanego. Niezależnie od wyboru przez pracownika pomiędzy roszczeniem o przywrócenie do pracy a odszkodowaniem, sąd stosuje jednolitą stawkę kosztów zastępstwa. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) 15 grudnia 2025 r.