saos:426883

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 października 2020 r. Sąd Rejonowy Poznań - Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Robert Grześ Protokolant: prakt. sąd. Adrianna Rybka w obecności oskarżyciela – st. sierż. Tomasza Roszyka po rozpoznaniu na rozprawie w postepowaniu zwyczajnym sprawy p-ko: D. H. (1) z domu W. , córce C. i K. z domu K. , urodzonej w dniu (...) w O. obwinionej o to, że: w dniu 17 czerwca 2019 roku około godziny 14:30 w Z. na ul. (...) na terenie parkingu sklepu (...) kierując pojazdem marki C. o nr rej. (...) , nie zachowała ostrożności w trakcie manewru omijania, w wyniku czego dokonała uszkodzenia pojazdu marki H. o nr rej. (...) , tj. za wykroczenie z art. 98 k.w. w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.) orzeka: 1. obwinioną D. H. (2) uniewinnia od popełnienia zarzucanego czynu, tj. wykroczenia określonego w art. 98 kw; 2. na podstawie art. 118 § 2 kw, kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. /-/ sędzia Robert Grześ UZASADNIENIE W sprawie obwinionej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 17 czerwca 2019 r., ok. godz. 14.30 na parkingu sklepu (...) w Z. przy ul. (...) obwiniona D. H. (2) , kierując samochodem marki C. o nr rej. (...) , wyjeżdżała z miejsca postojowego. W czasie wykonywania manewru omijania prowadzony przez nią pojazd miał kontakt z zaparkowanym na sąsiednim miejscu samochodem marki H. o nr rej. (...) , jednakże mimo tego kontaktu obwiniona nie dokonała żadnych uszkodzeń. Znajdująca się w pojeździe B. S. wysiadła z niego i krzycząc wezwała D. H. (2) do zatrzymania się. Obwiniona zawróciła samochód i dokonała oględzin obu zderzaków. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: - częściowo wyjaśnień obwinionej (k. 19-20), - częściowo zeznań świadka B. S. (k. 54-55), - nagrania z kamery zamontowanej na sklepie (...) (k. 17), - częściowo opinii biegłego W. K. (k. 77-83). Sąd uznał wyjaśnienia obwinionej D. H. (2) za wiarygodne w części. Bezspornym pozostawało, że samochód obwinionej zaparkowany był w pobliżu pojazdu pokrzywdzonej B. S. . Nie jest spornym również to, że analizowany manewr omijania dokonywany był w bliskiej odległości od samochodu H. , jak również to, że po przeprowadzeniu manewru obwiniona zawróciła swój pojazd i dokonała oględzin obu zderzaków. Jednakże z wyjaśnień D. H. (2) wynika, że do kontaktu między pojazdami nie doszło, a obwiniona poprzez przesunięcie palcem po zderzaku samochodu H. usunęła ślad po kontakcie samochodów. Okoliczność usunięcia śladu kontaktu pojazdów potwierdził zresztą sama pokrzywdzona. Z tego powodu, w tym zakresie depozycje oskarżycielki uznać należy za niewiarygodne i niezgodne z częścią pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Jedynym logicznym wyjaśnieniem reakcji B. S. , tj. natychmiastowego opuszczenia swojego miejsca i próby zatrzymania D. H. (2) , jest właśnie to, że, pozostając w pojeździe H. , odczuła kontakt zderzaków obu zderzaków. A jeżeli faktycznie został po tym ślad to był na tyle nieznaczny, że faktycznie dał się usunął przy pomocy przesunięcia po nim palcem. Również za wiarygodne w przeważającej części Sąd uznał zeznania B. S. . Jednakże jej relacje w kontekście uszkodzenia zderzaka samochodu marki H. są niezgodne nie tylko z wyjaśnieniami obwinionej, ale przede wszystkim z treścią opinii biegłego W. K. . Co więcej, jej depozycje w tym zakresie - skoro nie była ona bezpośrednim naocznym świadkiem zetknięcia obu zderzaków, a jedynie odczuła ich skutek – muszą ustąpić wnioskom opinii sporządzonej w oparciu o wiadomości specjalne, tj. że uszkodzenia tylnego zderzaka samochodu marki H. nie mogły powstać wskutek kontaktu ze zderzakiem samochodu marki C. . Co do samej opinii biegłego W. K. , podkreślenia wymaga, że biegły z całą stanowczością stwierdził brak szkody powstałej na skutek analizowanego manewru. Jednakże pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, tj. zeznania świadka, wyjaśnienia obwinionej oraz nagranie z kamery sklepu na płycie CD nakazują przyjąć, że kontakt między oboma samochodami mógł jednak mieć miejsce. Niemniej opinia ta pozwoliła w sposób jednoznaczny wykluczyć, by źródłem uszkodzeń zderzaka był przedmiotowy manewr omijania. Nagranie z kamery sklepu zapisane na płycie CD Sąd ocenił jako wiarygodne i w pełni przydatne dla rozstrzygnięcia. Strony nie kwestionowały jego prawdziwości, a Sąd nie miał podstaw by czynić to z urzędu. Sąd zważył co następuje: Obwiniona stanęła pod zarzutem tego, że w dniu 17 czerwca 2019 r. roku około godz. 14.30 w Z. , przy ul. (...) na terenie parkingu sklepu (...) , kierując pojazdem marki C. o nr rej. (...) , nie zachowała ostrożności w trakcie manewru omijania, w wyniku czego dokonała uszkodzenia pojazdu marki H. o nr rej. (...) , tj. popełnienia wykroczenia z art. 98 k.w. w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. Z 2018 r. poz. 1990 ze zm.). Zgodnie z art. 98 k.w., kto, prowadząc pojazd poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu, nie zachowuje należytej ostrożności, czym zagraża bezpieczeństwu innej osoby, podlega karze grzywny albo karze nagany. Z kolei w myśl art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym , kierujący pojazdem jest obowiązany przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu lub przeszkody, a w razie potrzeby zmniejszyć prędkość; omijanie pojazdu sygnalizującego zamiar skręcenia w lewo może odbywać się tylko z jego prawej strony. Należy również podkreślić, iż przedmiotowe wykroczenie jest wykroczeniem skutkowym. Jego byt uzależniony jest od materialnego następstwa, jakim jest sprowadzenie niebezpieczeństwa dla innej osoby. W ocenie Sądu, zebrane w sprawie dowody wskazują na to, iż obwiniona, wykonując manewr omijania, wprawdzie doprowadziła do kontaktu zderzaków obu pojazdów, jednakże w żaden sposób nie wypełniła znamienia skutku analizowanej regulacji. Właśnie ze względu na zmniejszenie prędkości i bardzo ostrożne kierowanie samochodu w kierunku wyjazdu z parkingu nie tylko nie zagroziła bezpieczeństwu innych osób, ale nawet nie dokonała żadnych uszkodzeń samochodu marki H. . Konkludując, D. H. (2) nie wyczerpała znamion zarzuconego jej wykroczenia i należało ją uniewinnić. O kosztach, Sąd orzekł w pkt. 2, mając na uwadze zasadę ponoszenia kosztów przez oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego w przypadku wydania wyroku uniewinniającego. /-/ sędzia Robert Grześ