saos:422152

UZASADNIENIE W CAŁOŚCI POSTANOWIENIA Z DNIA 19.08.2020 R. Decyzją z 20.02.2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Ł. przyznał W. Z. prawo do emerytury i jednocześnie odmówił ubezpieczonemu prawa do rekompensaty na podstawie art. 21 ustawy z dna 19.12.2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. Nr 237,poz. 1656 ze zm.). Wnioskodawca uznając powyższą decyzję za krzywdzącą złożył od niej odwołanie, wnosząc o zaliczenie do pracy wykonywanej w warunkach szczególnych okresu pracy od 1.08.1974 r. do 27.02.1982 r., i w efekcie zmianę kwestionowanej decyzji poprzez przyznanie prawa do rekompensaty. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z 13.05.2020 r. pełnomocnik wnioskodawcy w osobie adwokata poparł odwołanie wnosząc o zaliczenie okresu zatrudnienia w (...) Laboratorium (...) w Ł. od 1.08.1974 r. do 27.02.1982 r. jako pracy wykonywanej w warunkach szczególnych w rozumieniu ustawy emerytalnej, wyjaśniając, że odwołujący od 24.10.1974 r. do 2.11.1976 r. odbywał zasadniczą służbę wojskową i w ciągu 30 dni od jej zakończenia podjął pracę u pracodawcy, u którego był zatrudniony w dniu powołania do odbycia służby /k. 8-9/. W piśmie procesowym z 20.07.2020 r. organ rentowy oświadczył, że po analizie złożonych przez wnioskodawcę dokumentów do stażu pracy w warunkach szczególnych został zaliczony okres zatrudnienia w (...) Laboratorium (...) w Ł. od 2.11.1976 r. do 31.07.1977 r. oraz od 1.08.1977 r. do 1.02.1981 r. i w związku z tym 9.07.2020 r. została wydana decyzja przeliczająca emeryturę wnioskodawcy z uwzględnieniem kapitału początkowego wraz z rekompensatą /k. 39/. W dniu 6.08.2020 r. pełnomocnik wnioskodawcy złożył pismo procesowe, w którym oświadczył, że w związku z wydaniem nowej decyzji z dnia 9.07.2020 r. i przyznaniem wnioskodawcy prawa do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych, cofa odwołanie od zaskarżonej decyzji i wnosi o umorzenia postępowania w n/n sprawie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych /k. 43/ Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. Zgodnie z § 3 art. 203 k.p.c. w razie cofnięcia pozwu poza rozprawą przewodniczący odwołuje wyznaczoną rozprawę i o cofnięciu zawiadamia pozwanego, który może w terminie dwutygodniowym złożyć sądowi wniosek o przyznanie kosztów. Gdy skuteczność cofnięcia pozwu zależy od zgody pozwanego, niezłożenie przez niego oświadczenia w tym przedmiocie w powyższym terminie uważa się za wyrażenie zgody. Natomiast § 4 przywołanego przepisu stanowi, iż sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. Nadto art. 469 k.p.c. , wskazuje, że sąd uzna cofnięcie pozwu za niedopuszczalne także wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika lub ubezpieczonego. Z kolei zgodnie z dyspozycją art. 477 13 §1 k.p.c. zmiana przez organ rentowy zaskarżonej decyzji lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności zaskarżonego orzeczenia przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd - przez wydanie decyzji lub orzeczenia uwzględniającego w całości lub w części żądanie strony - powoduje umorzenie postępowania w całości lub w części. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 355 § 1 k.p.c. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że cofnięcie odwołania w niniejszej sprawie przez wnioskodawcę należy uznać za prawnie skuteczne, bowiem nie jest sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego, nie zmierza do obejścia prawa, a także nie narusza słusznego interesu ubezpieczonego. Cofnięcie pozwu (środka odwoławczego) należy do uprawnień powoda (odwołującego się) i jest wyrazem jego prawa do dysponowania przedmiotem procesu oraz przejawem odwołalności czynności procesowych. Z pisma procesowego pełnomocnika wnioskodawcy z 6.08.2020 r. wynika jednoznacznie, że cofa odwołanie od decyzji organu rentowego i wnosi o umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na to, że przed rozstrzygnięciem przedmiotowego sporu przez Sąd kolejną decyzją z 9.07.2020 r. organ rentowy przyznał wnioskodawcy prawo do rekompensaty, a zatem uwzględnił w całości żądanie odwołującego dochodzone w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 355 § 1 k.p.c. , umorzył postępowanie w sprawie, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Orzekając w punkcie 2 sentencji postanowienia, Sąd oparł się na art. 98 k.p.c. , stosując wyrażoną w nim zasadę odpowiedzialności za wynik postępowania, uznając, że odwołujący wygrał niniejszą sprawę w całości, albowiem cofnięcie odwołania nastąpiło na skutek wydania kolejnej decyzji z 9.07.2020 r., mocą której ZUS przyznał skarżącemu prawo do dochodzonej w niniejszym postępowaniu rekompensaty za pracę wykonywaną w warunkach szczególnych. W efekcie powyższego Sąd zasądził na rzecz odwołującego od ZUS-u zwrot kosztów zastępstwa procesowego, których wysokość ustalono w kwocie 180 zł zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm). A.P.