saos:518810

POSTANOWIENIE Poznań, dnia 19 kwietnia 2022 r. Sąd Apelacyjny w P. w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Grzegorz Nowak spr. Sędziowie: Henryk Komisarski Izabela Pospieska Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Zwierzchlewska po rozpoznaniu w sprawie: A. D. w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania Sądu Okręgowego w P. w sprawie (...) o wznowienie postępowania sądowego Sądu Rejonowego w G. ., w sprawie (...) , połączonej z żądaniem zasądzenia kwoty 5.000 zł; p o s t a n a w i a : 1. na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 75 z późn.zm.) skargę pozostawić bez rozpoznania, 2. na podstawie art. 637 k.p.k. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE Pismem z dnia (...) r. (wpłynęło do tutejszego Sądu Okręgowego w P. (...) r.) A. D. wniósł skargę w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki dot. postępowania o wznowienie postępowania prowadzonego przez Sąd Okręgowy w P. [XVII Ko 166/20] dotyczącego postępowania Sądu Rejonowego w G. . [II K 419/19]. Na marginesie postępowanie w przedmiocie wznowienia tego postępowania zakończyło się przez Sądem Okręgowym w P. wydaniem wyroku (...) r. i uchylono wyrok Sądu Rejonowego w G. . Z (...) ] i przekazał sprawę A. D. temu sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Skarga nie podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tj. Dz.U.2018.75 z późn.zm.), skargę o stwierdzenie, iż w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Wynika stąd, iż zainicjowanej wniesieniem skargi ocenie podlega sprawność aktualnie toczącego się postępowania, nie zaś postępowania, które zostało już prawomocnie zakończone. Skarga wniesiona w odniesieniu do sprawy prawomocnie zakończonej jest skargą niedopuszczalną z mocy ustawy, co rodzi określone konsekwencje. Zgodzić się należy z poglądem, że granicę czasową do wniesienia skargi na przewlekłość postepowania stanowi prawomocne zakończenie sprawy ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 17.09.2015r., (...) 3/15 ). W orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem „rozstrzygnięcia sprawy” w rozumieniu art. 2 ustawy z 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki należy rozumieć jej prawomocne zakończenie, ponieważ przedmiotem postępowania wywołanego skargą na przewlekłość jest badanie, czy doszło do naruszenia przysługującego skarżącemu prawa do sądu przez przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia. Czynności takie jak sporządzenie uzasadnienia i doręczenie odpisu wyroku Sądu drugiej instancji wraz z uzasadnieniem są czynnościami podejmowanymi po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie. Analogiczne stanowisko zawarte jest m.in. w postanowieniach Sądu Najwyższego z (...) . Pogląd taki znalazł się również w judykatach z dnia (...) w sprawie I (...) (...) , czy też z dnia (...) . w sprawie I (...) (...) . Przedmiotem skargi na przewlekłość postępowania nie jest bowiem „sprawa” w rozumieniu art. 2 ustawy czy art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W postępowaniu wznowieniowym, które w sprawach karnych może w pewnych sytuacjach być wszczęte również z urzędu, nie bada się zasadniczego dla sprawy przedmiotu. Postępowanie to zmierza do analizy przesłanek, które mogą bądź nie powodować wzruszenie wydanego już prawomocnego orzeczenia sądowego, na którym ciąży domniemanie prawidłowości, w drodze nadzwyczajnego środka, jakim jest instytucja wznowienia postępowania. Orzecznictwo europejskie jest od dawna konsekwentne w poglądzie, że gwarancje z art. 6 Konwencji nie mają zastosowania do postępowań, w których dąży się do wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym wyrokiem ( vide: m.in. decyzje Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia (...) nr (...) , z dnia (...) nr (...) ). Wyrażony wyżej pogląd znalazł aprobatę w polskiej doktrynie prawa ( vide: m.in. C. K. - Skarga na przewlekłość postępowania karnego a Europejska Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, R. 2011, str. 63 ). W efekcie taka skarga A. S. musi pozostać bez rozpoznania, albowiem nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu, ani nie podlega odrzuceniu. Tym samym, postępowanie o wznowienie postępowania sądowego prawomocnie zakończonego, nie podlega rozpoznaniu w trybie ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 75 z późn.zm.). Ponadto tutejszy Sąd Apelacyjny podziela pogląd, zgodnie z którym brak możliwości merytorycznego rozpoznania skargi uzasadnia jednocześnie brak obciążania ciężarami fiskalnymi skarżącego w razie odrzucenia skargi, bowiem również w przypadku pozostawienia skargi bez rozpoznania ze względu na jej niedopuszczalność z mocy ustawy ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9.10.2013r., sygn. KSP 8/13 ), co stanowiło podstawę rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 postanowienia. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie. I. P. G. N. H. K. Pouczenie Niniejsze postanowienie jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu