saos:172395

Powód domagał się od pozwanego towarzystwa ubezpieczeniowego zasądzenia kwoty 10.577 zł z ustawowymi odsetkami z tytułu naprawienia szkody poniesionej w wyniku wypadku komunikacyjnego. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia wyrokiem z 24 czerwca 2014 roku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 10.557 zł z odsetkami oraz 528 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Pozwany wniósł apelację, kwestionując zasądzenie kwoty 2.910,60 zł oraz rozstrzygnięcie o kosztach. Zarzucił naruszenie art. 361 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego przez przyjęcie adekwatnego związku przyczynowo-skutkowego między wypadkiem a utratą dochodu powoda w okresie od 8 do 28 marca 2013 roku, mimo posiadania przez powoda tymczasowej rejestracji pojazdu i ważnej licencji. Zarzucił również naruszenie art. 232 kpc, twierdząc, że powód nie udowodnił niemożności prowadzenia działalności w tym okresie. Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację, uznał ją za bezzasadną. Sąd Okręgowy aprobowal i przyjął za własne ustalenia i ocenę prawną Sądu Rejonowego. Zarzut naruszenia art. 232 kpc uznano za bezzasadny, wskazując, że powód sprostał wymogowi wskazywania dowodów. Strona przeciwna nie kwestionowała okresu niewykonywania pracy, lecz konieczność niemożności jej wykonywania. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego co do wykładni art. 361 § 1 i 2 kc, uznając istnienie normalnego związku przyczynowo-skutkowego między kolizją a utratą dochodów i wydatkami na przystosowanie pojazdu. Ustalono, że powód nie mógł zarobkować do 28 marca 2013 roku, a podjąć pracę mógł nazajutrz. Sąd podkreślił, że nie można wymagać od powoda podejmowania działań wystawiających go na ryzyko ukarania lub utraty licencji, a strona pozwana jako profesjonalista powinna podjąć działania ograniczające szkodę. Sąd Okręgowy oddalił apelację na mocy art. 385 kpc.

Zagadnienia prawne (2)