saos:462397

UZASADNIENIE Pismem z dnia 3 lutego 2022 roku (data prezentaty Biura Podawczego) Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o ustanowienie kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu K. J. . W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. prowadzi postępowanie w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na terenie działki nr (...) w miejscowości N. gmina O. i w toku prowadzonego postępowania organ ustalił, iż w obszarze oddziaływania obiektu znajduje się m.in. działka nr (...) , która stanowi współwłasność H. J. i K. J. . Z akt ww. księgi wieczystej wynika, iż H. J. zmarł (...) r., a jego spadkobiercami na podstawie ustawy są żona K. J. zamieszkała N. A. (...) T. (...) , która nie figuruje w bazie PESEL oraz syn G. J. , który zgodnie z uzyskaną z bazy PESEL informacją zmarł (...) r. Wskazano, że brak ustanowienia kuratora w ww. postępowaniu administracyjnym uniemożliwia prowadzenie postępowania w sprawie ( k. 1 wniosek ) Sąd ustalił i zważył, co następuje: Ustanowienie kuratora następuje na podstawie art. 184 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego , zgodnie z którym dla ochrony praw osoby, która z powodu nieobecności nie może prowadzić swoich spraw, a nie ma pełnomocnika, ustanawia się kuratora. W tym miejscu wskazać należy, że za osobę nieobecną uznaje się osobę przebywającą poza miejscem zamieszkania, której miejsce pobytu nie jest znane oraz osobę, która nie ma miejsca zamieszkania. Zgodnie z art. 184 § 2 k.r.o. kurator powinien przede wszystkim postarać się o ustalenie miejsca pobytu osoby nieobecnej i zawiadomić ją o stanie jej spraw. W przepisie chodzi zatem o podjęcie czynności faktycznych w celu ustalenia miejsca pobytu nieobecnego. Art. 184 § 3 k.r.o. stanowi z kolei, że nie ustanawia się kuratora dla ochrony praw osoby, jeżeli istnieją przesłanki uznania jej za zmarłą. Osoba zaginiona może być uznana za zmarłą, jeżeli upłynęło 10 lat od końca roku kalendarzowego, w którym według istniejących wiadomości jeszcze żyła, jednakże gdyby w chwili uznania za zmarłego zaginiony ukończył lat 70 wystarcza upływ lat pięciu ( art. 29 Kodeksu cywilnego ). Z treści uzasadnienia wniosku wynika, że nieobecna K. J. mieszkała pod adresem N. A. 10, (...) T. (...) . Wobec powyższego jej miejsce zamieszkania było znane organowi. Jednocześnie organ nie wykazał (np. za pomocą kierowanej korespondencji pod ten adres) czy podejmował kontakt z nieobecną uczestniczką i czy przyniosło to jakiekolwiek ustalenia. Nie jest też znane czy w przeciągu 10 ostatnich lat K. J. żyła i czy nie zachodzą już przesłanki do uznania ją za osobę zmarłą. Jednocześnie z powodu braku możliwości ustalenia daty urodzenia K. J. (braku jej numeru PESEL oraz braku danych umożliwiających Sądowi ustalenie jej nr PESEL) nie można w żaden sposób oszacować obecnego wieku K. J. , a zatem na ile prawdopodobne jest, że uczestniczka postępowania jeszcze żyje. W przypadku zaś, gdyby nieobecna nie mieszkała pod wskazanym adresem brak jakichkolwiek danych osobowych, innych niż imię i nazwisko, sprawia, że podstawowe zadanie ciążące na kuratorze dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, jakim są starania, zmierzające do ustalenia miejsca pobytu tej osoby i zawiadomienie jej o toczącym się postępowaniu, staje się niewykonalne. W takiej sytuacji w ocenie Sądu Rejonowego wniosek o ustanowienie kuratora dla osoby nieobecnej należało oddalić. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 520 Kodeksu postępowania cywilnego . (...)