saos:172845

Sąd Rejonowy w Zgierzu wydał wyrok nakazujący pozwanemu Ł. S. opróżnienie i oddanie w posiadanie powodowi A. F. budynku garażowo-warsztatowego, a także usunięcie z nieruchomości wszelkich ruchomości pozwanego. Powództwo w pozostałym zakresie zostało oddalone. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda zwrot kosztów procesu w części dotyczącej eksmisji, a od powoda na rzecz pozwanego zwrot kosztów w części dotyczącej roszczenia pieniężnego. Pozwany wniósł apelację, kwestionując nakaz eksmisji. Zarzucił, że sąd przyjął, iż powód jest właścicielem garażu jedynie na podstawie testamentu G. F., mimo braku zmian w księdze wieczystej po umowie kupna-sprzedaży, a także błędnie zinterpretował art. 245 § 2 Kodeksu cywilnego, uznając potrzebę formy aktu notarialnego dla oświadczenia woli. Pozwany podniósł, że G. F. ustnie oddała garaż w użytkowanie Z. S., który następnie przekazał je synowi, Ł. S. Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną. Podkreślił, że sposób jej sformułowania utrudnia rozpoznanie, ale wywodzi się z niej zarzut naruszenia art. 222 § 1 k.c. i art. 233 § 1 kpc. Sąd Okręgowy podzielił ustalenia Sądu Rejonowego, uznając je za prawidłowe. Prawo własności garażu przez powoda wynika z wpisu w księdze wieczystej, a domniemanie z art. 3 Ustawy o księgach wieczystych nie zostało obalone. Sąd wskazał, że oświadczenia właściciela wymagają formy aktu notarialnego (art. 245 § 2 k.c.), co jest ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (sygn. V CKN 30/00). Użytkowanie ma charakter osobisty i jest niezbywalne (art. 254 k.c.). Pozwany nie mógł skutecznie powoływać się na umowę z G. F. Sąd uznał również, że kwestia nakładów na garaż nie została przedstawiona w formie procesowej i nie została udowodniona. Usunięcie ruchomości z działki było realizacją uprawnień współwłaścicielskich powoda (art. 209 k.c.). W konsekwencji apelacja została oddalona na mocy art. 385 kpc.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający