6/II SA 2415/03

6/II SA 2415/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-08-24
orzeczenie prawomocne
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Gronowski Stanisław /przewodniczący sprawozdawca/
Kuba Andrzej
Śliwińska Grażyna
Symbol z opisem
6461 Wynalazki
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Administracyjne postępowanie
Podatkowe postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 49 poz. 508
art. 49 ust. 2, art. 245 ust. 1, art. 252, art. 316 ust. 4
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 138 par. 2
Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 października 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
Dz.U. 1993 nr 26 poz. 117
art. 37 ust. 1-2
Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wynalazczości.
Publikacja w u.z.o.
ONSAiWSA 2006 6 poz. 158
Tezy
Przepis art. 245 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej /Dz.U. 2001 nr 49 poz. 508 ze zm./ nie przewiduje możliwości uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zasadność skargi B.I. GmbH Niemcy i F.K. GmbH Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 14 kwietnia 2003 r. w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek i na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję oraz uzupełniającą ją decyzję z dnia 9 maja 2003 r., a także decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 27 kwietnia 2001 r. oraz zasądził od Urzędu Patentowego na rzecz B.I. GmbH Niemcy oraz na rzecz F.K. GmbH Niemcy po siedemset złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 16 września 1996 r. firma F.K. GmbH i firma B.I. GmbH, zwane dalej "zgłaszającymi", zgłosiły do opatentowania wynalazek pt.: "(...)". Zgłoszenie zostało dokonane w trybie Układu o współpracy patentowej, sporządzonego w Waszyngtonie w dnia 19 czerwca 1970 r. /Dz.U. 1991 nr 70 poz. 303/, zwanego dalej układem PCT (...).
Pismem z dnia 30 maja 2000 r. Urząd Patentowy poinformował pełnomocnika zgłaszających o przeszkodach dla opatentowania wynalazku (...). Stosownie do przepisu art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości /Dz.U. 1993 nr 26 poz. 117 ze zm./ wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest nowe rozwiązanie o charakterze technicznym, niewynikające w sposób oczywisty ze stanu techniki i mogące nadawać się do stosowania (...). Zgłoszone rozwiązania (...) nie mogą być opatentowane, ponieważ nie zostały określone przez zespół cech technicznych odpowiednich dla tej kategorii wynalazku /art. 10 i art. 26 ustawy o wynalazczości/. Informacje podane w zastrzeżeniach 13 i 17 nie mogą być opatentowane, ponieważ nie stanowią rozwiązania technicznego w rozumieniu art. 10 ustawy o wynalazczości. Zastrzeżenia te nie ujawniają konkretnych cech technicznych odnoszących się do technicznego oddziaływania na materię, lecz tylko wskazują na zastosowanie przeciwciała do określonych celów.
Ustosunkowując się do powyższych zastrzeżeń pełnomocnik zgłaszających pismem z dnia 29 września 2000 r. nie zgodził się z tym stanowiskiem (...).
Po przeanalizowaniu zmienionych zastrzeżeń patentowych oraz wyjaśnień zgłaszających, Urząd Patentowy pismem z dnia 18 października 2000 r. podtrzymał swoje stanowisko w przedmiocie braku podstaw dla opatentowania rozwiązań (...), nie zostały bowiem one dostatecznie ujawnione w świetle art. 26 ust. 1 ustawy o wynalazczości. Stosownie do tego przepisu zgłoszenia wynalazku w celu uzyskania patentu dokonuje się przez wniesienie do Urzędu Patentowego podania wraz z opisem wynalazku ujawniającym jego istotę, zastrzeżeniami patentowymi, skrótem opisu i - w razie potrzeby - rysunkami. Zgłoszone rozwiązania nie zostały jednoznacznie określone przez zespół cech technicznych odpowiednich dla tych kategorii wynalazku (...). Opis i zastrzeżenia powinny przedstawiać wynalazek dostatecznie jasno i kompletnie, aby był on do odtworzenia dla fachowca bez nadmiernego wysiłku (...). Zastrzeżenia dotyczące rozwiązania w kategorii sposobu diagnozowania powinny być ujawnione za pomocą konkretnych cech technicznych określających czynności i charakterystyczne parametry, a w kategorii sposobu wytwarzania za pomocą odpowiednich środków technicznych służących do otrzymania zastrzeganego czynnika.
W piśmie z dnia 16 lutego 2001 r. pełnomocnik zgłaszających nie zgodził się z powyższym stanowiskiem Urzędu Patentowego (...). Zgłaszający w pełni ujawnili wynalazek w opisie, który na równi z zastrzeżeniami patentowymi stanowi składową zgłoszenia patentowego, konieczną do uzyskania ochrony patentowej. Jeżeli zatem Urząd Patentowy uważa, że jakaś cecha techniczna, absolutnie konieczna do zrealizowania wynalazku, nie została ujawniona, to zgłaszający wprowadzą ją do zastrzeżeń, pod warunkiem wskazania, o jaką cechę chodzi /zamiast enigmatycznego stwierdzenia, że "nie zostały jednoznacznie określone przez zespół cech technicznych", etc./. W zastrzeżeniach przedmiot ochrony jest określony z konieczności w postaci skrótowej, którą rozwija część zgłoszenia zwana ujawnieniem (...).
Decyzją Urzędu Patentowego z dnia 27 kwietnia 2001 r. odmówiono udzielenia patentu na wynalazek pt. (...). Decyzja została wydana na podstawie art. 10 i art. 26 ust. 1 ustawy o wynalazczości. Urząd Patentowy powołał się na swoje pismo z 18 października 2000 r., w którym powiadomiono pełnomocnika zgłaszających, że zgłoszone rozwiązania (...) nie mogą być opatentowane, ponieważ nie zostały dostatecznie ujawnione przez zespół cech technicznych odpowiednich dla tych kategorii wynalazku (...).
Rozpoznając odwołanie zgłaszających w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy, Urząd Patentowy decyzją z dnia 14 kwietnia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części (...), a w pozostałych częściach decyzję uchylił. (...)
Pismami z dnia 29 kwietnia 2003 r. zgłaszający wnieśli dwa wnioski: o uzupełnienie decyzji z dnia 14 kwietnia 2003 r. oraz o wyjaśnienie wątpliwości co do treści tej decyzji. Rozpoznając wniosek o uzupełnienie decyzji, Urząd Patentowy decyzją z dnia 9 maja 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części (...). Jednocześnie uchylił zaskarżoną decyzję w pozostałej części (...) i stwierdził, że powody wskazane w decyzji nie stanowią przeszkody do udzielenia patentu. Rozpoznając zaś wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyżej wymienionej decyzji, postanowieniem z dnia 9 maja 2003 r. Urząd Patentowy podzielił stanowisko zgłaszających (...).
Na decyzję z dnia 14 kwietnia 2003 r., uzupełnioną decyzją dnia 9 maja 2003 r., zgłaszający wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: naruszenie art. 80 Kpa, gdyż przedstawiona ocena wynalazków, na które odmówiono udzielenia patentu, kłóci się z zasadami nauki i kanonu wiedzy specjalistycznej w tej dziedzinie, a także przez dowolną ocenę materiału dowodowego sprawy, nieznajdującą oparcia w stanie wiedzy; naruszenie art. 107 par. 3 Kpa przez niejasne i nieprecyzyjne sformułowanie rozstrzygnięcia oraz naruszenie art. 245 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej /Dz.U. 2001 nr 49 poz. 508 ze zm./ przez brak rozstrzygnięcia co do istoty sprawy w części uchylającej zaskarżoną decyzję. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 10 ustawy o wynalazczości przez wadliwą jego wykładnię w zakresie warunku nadawania się do stosowania.
Według skarżących, decyzja z dnia 27 kwietnia 2001 r. był przedwczesna. Zawiadomienie z dnia 18 października 2000 r. zawierało w kwestii braku dostatecznego ujawnienia wynalazku ogólny, niesprecyzowany zarzut, wobec którego również w sposób ogólny przedstawiono stanowisko. Zgłaszający wyrazili wolę dalszej dyskusji i odpowiednich poprawek po skonkretyzowaniu zarzutu. Wydając decyzję odmawiającą udzielenia patentu, bez wydania bardziej konkretnego zawiadomienia w kwestii sprecyzowania zakresu ochrony, Urząd Patentowy uniemożliwił zgłaszającym dostosowanie się do wymagań tego organu. Niezależnie od powyższego, zdaniem skarżących, złożone wyjaśnienia w dostateczny sposób ujawniały dla znawcy sposób realizacji wynalazku. Załączono także opisy badań powołujących się na obszerną literaturę, w świetle której specjalista, na podstawie informacji zamieszczonej w zgłoszeniu i dostępnej mu wiedzy, był w stanie wynalazek zrealizować. Decyzja z dnia 9 maja 2003 r., wydana po rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie decyzji z dnia 14 kwietnia 2003 r., aczkolwiek uzupełniała sentencję, odnosząc ją do wszystkich wynalazków według zgłoszenia, nie zawierała jednak rozstrzygnięcia co do istoty w części, w której decyzję poprzednią uchylała, jak wymaga przepis art. 245 ust. 1 Prawa własności przemysłowej. Za takie rozstrzygnięcie bowiem nie można uznać stwierdzenia, że powody wskazane w decyzji dotyczącej sposobów nie stanowią przeszkody do udzielenia patentu. W świetle art. 245 ust. 1 tej ustawy, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w Izbie Odwoławczej, Urząd Patentowy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją w całości lub w części i rozstrzyga co do istoty sprawy. Niezależnie od powyższego, wątpliwości co do zakresu ewentualnej ochrony patentowej nie wyjaśnia postanowienie z dnia 9 maja 2001 r. Podział zgłoszonych wynalazków na część, w odniesieniu do której decyzję uchylono, i na część, w odniesieniu do której decyzję utrzymano w mocy, w dalszym ciągu jest niejasny i nieuzasadniony, zwłaszcza gdy został dokonany w obrębie jednego zastrzeżenia niezależnego (...). Z postanowienia Urzędu Patentowego, które miało wyjaśnić tę właśnie niejasność decyzji, wynika brak właściwego zrozumienia istoty zagadnienia (...).
Zaskarżonej decyzji skarżący ponadto zarzucili postawienie im przez organ zarzutu dotyczącego braku zdolności patentowej rozwiązania zgłoszonego do ochrony z powodu niedokonania wynalazku.
Urząd Patentowy wniósł o oddalenie skargi. Przedstawione przez skarżących zarzuty, mające być podstawą do wystąpienia ze skargą, są bezzasadne. Nie została naruszona zasada swobodnej oceny dowodów. Z mocy ustawy - Prawo własności przemysłowej Urząd Patentowy może sam interpretować przepisy przy rozpatrywaniu konkretnej sprawy /art. 261 ust. 2 pkt 2/. (...) Nie wystąpił też brak rozstrzygnięcia co do istoty, jak również brak odpowiedniego uzasadnienia. Na etapie Izby Odwoławczej decyzję odmawiającą udzielenia patentu w części zgłoszenia utrzymano w mocy, natomiast decyzji udzielającej patentu w części nie można było wydać, ponieważ sprawa wymaga prowadzenia dalszego postępowania patentowego. Według Urzędu Patentowego, nie naruszył on art. 10 ustawy o wynalazczości przez wadliwą wykładnię warunku "nadawania się do stosowania", co jest interpretowane jako "niedostatecznie ujawniony" (...). Wprawdzie, według skarżących, na podstawie informacji zamieszczonych w zgłoszeniu oraz obszernej literatury światowej specjalista jest w stanie nowe cząsteczki /pochodne/ wytworzyć, jednakże zgłaszający takich pochodnych faktycznie nie wytworzyli (...). Zdaniem organu, nie jest możliwe uzyskanie ochrony na wytwór jako taki, czyli pochodne modyfikowane, które nie zostały faktycznie wytworzone (...).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie: ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/, ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/. Jednocześnie została uchylona ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, która obowiązywała w dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
W świetle art. 97 wyżej powołanych Przepisów wprowadzających sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie tej ustawy (...).
Kontrolując zaskarżoną decyzję, uznano, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia 27 kwietnia 2001 r. naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej /Dz.U. 2001 nr 49 poz. 508 ze zm./ wyraża w art. 315 ust. 3 zasadę, w myśl której zdolność patentową wynalazku zgłoszonego do ochrony przed wejściem w życie tej ustawy /22 sierpnia 2001 r./ ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. Ma więc w niniejszej sprawie zastosowanie w tym względzie powołana ustawa z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości /Dz.U. 1993 nr 26 poz. 117 ze zm./. Jednakże do zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych, nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r., stosuje się przepis jej art. 37 ust. 2. Zgodnie z art. 37 ust. 1 tej ustawy, do czasu wydania decyzji w sprawie udzielenia patentu zgłaszający może, z zastrzeżeniem ust. 2, wprowadzać uzupełnienia i poprawki do zgłoszenia, które jednak nie mogą wykraczać poza to, co zostało ujawnione jako przedmiot rozwiązania w opisie wynalazku w dniu dokonania zgłoszenia. W świetle zaś ust. 2 powołanego artykułu zmiana zastrzeżeń patentowych w sposób rozszerzający pierwotny zakres żądanej ochrony może być dokonana tylko do czasu ogłoszenia o zgłoszeniu i z zachowaniem ograniczenia określonego w ust. 1. Natomiast stosownie do art. 316 ust. 4 Prawa własności przemysłowej postępowanie związane ze zgłoszeniem wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego i topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym toczy się od dnia wejścia w życie tej ustawy według jej przepisów.
W pierwszej kolejności zachodzi potrzeba ustosunkowania się do zarzutu skargi dotyczącego uzasadnienia przez organ odmowy udzielenia patentu z powodu niedokonania wynalazku, który to powód przedstawiono zgłaszającym dopiero w ostatecznej decyzji Urzędu Patentowego, bez dania im możliwości ustosunkowania się do tego zarzutu we wcześniejszym etapie postępowania patentowego. Zarzut niedokonania wynalazku jest niewątpliwie najdalej idący dla uzasadnienia odmowy udzielenia patentu. Wbrew stanowisku Urzędu Patentowego w tej kwestii wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, negującemu prawdziwość wspomnianego wyżej zarzutu, organ ten w żadnym z pism wzywających zgłaszających do wypowiedzenia się co do przeszkód uniemożliwiających udzielenie patentu nie postawił tak daleko idącego zarzutu. Zdaniem Sądu, jakościowo innymi zarzutami są niewystarczające ujawnienie i niejasne zastrzeżenia patentowe wynalazku, a inny jest zarzut, że wynalazku w ogóle nie ma. W świetle art. 46 ust. 2 Prawa własności przemysłowej, który zgodnie z art. 316 ust. 4 tej ustawy miał zastosowanie do Urzędu Patentowego wydającego zaskarżone decyzje, organ ten miał obowiązek wyznaczenia pełnomocnikowi zgłaszających termin na zajęcie stanowiska w kwestii przeszkód uniemożliwiających udzielenie patentu. W odniesieniu do zarzutu braku wynalazku, który był jednym z powodów wydania zaskarżonej decyzji, Urząd Patentowy nie wyznaczył zgłaszającym terminu na ustosunkowanie się.
Zgodzić się również należy z zarzutem skargi w kwestii naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 245 ust. 1 omawianej ustawy, określającego rodzaje rozstrzygnięć Urzędu Patentowego po rozpatrzeniu sprawy w Izbie Odwoławczej. Jak już wskazano, stosownie do art. 245 ust. 1, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w Izbie Odwoławczej, Urząd Patentowy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją w całości lub w części i rozstrzyga co do istoty sprawy. W świetle art. 252 w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ze względu więc na uregulowanie w art. 245 ust. 1 zakresu rozstrzygnięć Urzędu Patentowego, przepis ten, stosownie do art. 252 tej ustawy, wyłącza w tym zakresie stosowanie przepisu art. 138 Kpa. W szczególności w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Patentowego nie ma zastosowania art. 138 par. 2 Kpa, który określa przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji o charakterze kasacyjnym, a więc uchylającej zaskarżoną decyzję i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
W ostatecznej decyzji z dnia 9 maja 2003 r. Urząd Patentowy wydał w istocie decyzję o charakterze kasacyjnym w części (...), polecając ekspertowi w postępowaniu w pierwszej instancji przeprowadzenie ponownego postępowania dowodowego ukierunkowanego na ustalenie, czy w omawianym zakresie są podstawy do udzielenia zgłaszającym patentu. Natomiast w świetle art. 245 ust. 1 omawianej ustawy, uchylając zaskarżoną decyzję w całości lub w części, Urząd Patentowy mógł jedynie w tym zakresie rozstrzygnąć sprawę co do istoty, a więc wydać rozstrzygnięcie o charakterze reformatoryjnym. Pomijając decyzje umarzające postępowanie z powodu niewykonania przez zgłaszającego postanowień w przedmiocie braków zgłoszenia /art. 42 ust. 1 i art. 46 ust. 1 Prawa własności przemysłowej/, rozstrzygnięcie co do istoty sprawy polega zasadniczo albo na udzieleniu patentu /art. 52 tej ustawy/, albo na odmowie jego udzielenia /art. 49 ust. 1/. Za rozstrzygnięcie co do istoty sprawy nie może być uznane stwierdzenie dokonane w decyzji z dnia 9 maja 2003 r., że nie stanowi przeszkody do udzielenia patentu uchylenie decyzji pierwszej instancji w części, (...) Urząd Patentowy bowiem nie orzekł, czy w powyższym zakresie udziela patentu. Udzielenie zaś patentu wiąże się z określeniem zakresu ochrony, a więc wymaga odniesienia się organu do kwestii zastrzeżeń patentowych. W rezultacie zaskarżona decyzja, w części dotyczącej uchylenia wcześniejszej decyzji Urzędu Patentowego z dnia 27 kwietnia 2001 r., przekazująca w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania do postępowania w pierwszej instancji, ma charakter rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym, niedopuszczalnego na gruncie art. 245 ust. 1 Prawa własności przemysłowej.
Jako argument dla uchylenia decyzji pierwszej instancji i przekazania sprawy ekspertowi w celu prowadzenia ponownego postępowania w przedmiocie udzielenia spornego patentu nie może służyć ocena organu odwoławczego, że w dniu wydawania decyzji ostatecznej sprawa nie była jeszcze dostatecznie wyjaśniona i przygotowana do rozstrzygnięcia co do istoty. Jeżeli taka sytuacja wystąpiła, nie należało sprawy kierować na posiedzenie Izby Odwoławczej Urzędu Patentowego, a tym bardziej wydawać ostatecznej decyzji w tej sprawie. (...) Wszelkie mankamenty postępowania w pierwszej instancji, które uniemożliwiają rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, dostrzeżone na etapie trybu ponownego rozpatrzenia sprawy, muszą być już usunięte wyłącznie na tym etapie postępowania, a więc bez możliwości przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ekspertowi w postępowaniu w pierwszej instancji (...).
Reasumując, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w trybie art. 245 ust. 1 analizowanej ustawy Urząd Patentowy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzygnąć w tym zakresie co do istoty sprawy. Uchylając zaskarżoną decyzję, Urząd Patentowy nie może przekazać sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji dla przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Wszelkie mankamenty postępowania, które uniemożliwiają rozstrzygnięcie sprawy co do istoty decyzją ostateczną, powinny być usunięte na etapie postępowania w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy.
Nie można też akceptować argumentacji Urzędu Patentowego, że skoro w świetle art. 261 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy należy do jego zadań orzekanie w sprawach udzielania patentów na wynalazki, nie ma tym samym podstaw do stawiania mu zarzutu naruszenia przepisów postępowania, w tym m.in. dotyczących kwestii oceny dowodów. Organ nie wziął pod uwagę art. 252 Prawa własności przemysłowej, który w sprawach nieuregulowanych odsyła do odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Urząd Patentowy zatem jest związany rygorami procedury administracyjnej, która określa jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Organ ten musi m.in. przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej /art. 7 Kpa/, a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Musi w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy /art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa/ oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 par. 3 Kpa. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 i art. 77 par. 1Kpa, a także art. 49 ust. 1 i art. 245 ust. 1 Prawa własności przemysłowej.
Ze względu na zasadność zarzutów skargi zaskarżone decyzje drugiej instancji oraz decyzja z dnia 27 kwietnia 2001 r. podlegają uchyleniu stosownie do przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 tej ustawy.