283/81
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości określił obowiązek sądów krajowych, których orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu, do występowania z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, wskazując na wyjątki od tej zasady.
Sprawa dotyczyła wykładni art. 177 akapit trzeci traktatu EWG, który nakłada na sądy krajowe ostatniej instancji obowiązek zwracania się do Trybunału z pytaniami prejudycjalnymi. Sąd kasacyjny we Włoszech pytał, czy ten obowiązek jest bezwzględny, czy też dopuszcza ocenę zasadności pytania. Trybunał wyjaśnił, że obowiązek ten istnieje, chyba że pytanie jest nieistotne, zostało już rozstrzygnięte przez Trybunał, lub wykładnia prawa wspólnotowego jest absolutnie oczywista.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez włoski Sąd Kasacyjny w związku ze sporem dotyczącym opłat sanitarnych za importowaną wełnę. Sąd pytał o zakres obowiązku zwracania się do Trybunału Sprawiedliwości przez sądy krajowe, których orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu, zgodnie z art. 177 akapit trzeci traktatu EWG. Trybunał przypomniał, że celem tego przepisu jest zapewnienie jednolitej wykładni prawa wspólnotowego i zapobieganie rozbieżnościom w orzecznictwie. Wyjaśnił, że obowiązek ten nie jest absolutny i może być wyłączony w trzech sytuacjach: gdy pytanie jest nieistotne dla rozstrzygnięcia sporu, gdy dana kwestia była już przedmiotem wykładni Trybunału, lub gdy prawidłowe stosowanie prawa wspólnotowego jest tak oczywiste, że nie pozostawia miejsca na racjonalne wątpliwości. Trybunał podkreślił jednak, że ocena tej oczywistości musi uwzględniać specyfikę prawa wspólnotowego, w tym wielość wersji językowych i odmienną terminologię prawną, a także ryzyko rozbieżności w orzecznictwie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu, jest zobowiązany do przedłożenia pytania prejudycjalnego, chyba że pytanie jest nieistotne, zostało już rozstrzygnięte przez Trybunał, lub wykładnia prawa wspólnotowego jest absolutnie oczywista.
Uzasadnienie
Trybunał wyjaśnił, że celem art. 177 akapit trzeci jest zapewnienie jednolitej wykładni prawa UE. Obowiązek ten nie jest jednak absolutny i może być wyłączony w określonych sytuacjach, aby uniknąć zbędnych postępowań. Ocena oczywistości wykładni musi uwzględniać specyfikę prawa wspólnotowego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Cilfit Srl | spolka | skarżący |
| Lanificio di Gavardo SpA | spolka | skarżący |
| Ministero della Sanità | organ_krajowy | pozwany |
Przepisy (2)
Główne
TWEG art. 177
Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą
art. 177 akapit trzeci należy interpretować w ten sposób, że sąd, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, jest zobowiązany – w przypadku gdy powstaje przed nim pytanie dotyczące prawa wspólnotowego – do spełnienia swojego obowiązku przedłożenia pytania, chyba że stwierdził on, że podniesione pytanie nie jest istotne dla sprawy lub że dany przepis prawa wspólnotowego stanowił już przedmiot wykładni przez Trybunał, lub że prawidłowe stosowanie prawa wspólnotowego jest tak oczywiste, że nie pozostawia ono miejsca na jakiekolwiek racjonalne wątpliwości; istnienie takiej ewentualności należy oceniać z uwzględnieniem cech charakterystycznych prawa wspólnotowego i szczególnych trudności, jakie sprawia jego wykładnia, oraz niebezpieczeństwa rozbieżności w orzecznictwie wewnątrz Wspólnoty.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 827/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do traktatu art. 2 § 2
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obowiązek sądu ostatniej instancji do przedłożenia pytania prejudycjalnego nie jest bezwzględny i może być wyłączony, gdy wykładnia prawa UE jest oczywista lub została już dokonana przez Trybunał.
Odrzucone argumenty
Sąd ostatniej instancji jest bezwzględnie zobowiązany do przedłożenia każdego pytania prejudycjalnego, bez możliwości jego oceny.
Godne uwagi sformułowania
prawidłowe stosowanie prawa wspólnotowego może być tak oczywiste, że nie pozostawia ono miejsca na jakiekolwiek racjonalne wątpliwości niebezpieczeństwo rozbieżności w orzecznictwie wewnątrz Wspólnoty
Skład orzekający
J. Mertens de Wilmars
prezes
G. Bosco
prezes izby
A. Touffait
prezes izby
O. Due
prezes izby
P. Pescatore
sędzia
Mackenzie Stuart
sędzia
A. O’Keeffe
sędzia
T. Koopmans
sędzia
U. Everling
sędzia
A. Chloros
sędzia
F. Grévisse
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie granic obowiązku sądów krajowych ostatniej instancji do występowania z pytaniami prejudycjalnymi; interpretacja art. 177 TFUE."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji sądów krajowych, których orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu. Ocena 'oczywistości' wykładni jest subiektywna i wymaga ostrożności.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
To fundamentalne orzeczenie dla procedury prejudycjalnej, wyjaśniające kluczowe zasady współpracy sądów krajowych z TSUE. Jest to wiedza niezbędna dla każdego prawnika zajmującego się prawem UE.
“Kiedy sąd ostatniej instancji może zignorować TSUE? Wykładnia kluczowego przepisu o pytaniach prejudycjalnych.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.