Sygn. akt XXV C 484/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2026 roku Sąd Okręgowy w Warszawie XXV Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Tomasz Gal Protokolant sekretarz sądowy Joanna Kuśmierz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2026 roku w Warszawie sprawy z powództwa H. R. i B. S. przeciwko Urzędowi Komisji Nadzoru Finansowego w W. o zapłatę orzeka: 1)
oddala powództwo, 2)
ustala, że strona pozwana wygrała niniejszy proces w całości, pozostawiając wyliczenie kosztów procesu referendarzowi sądowemu. Sygn. akt XXV C 484/25 UZASADNIENIE Powodowie H. R. (powód ad. 1) i B. S. (powód ad. 2) wystąpili przeciwko pozwanemu Urzędowi Komisji Nadzoru Finansowego: 1)
o zasądzenie od pozwanego na rzecz H. R. kwoty 250.000,00 zł wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty; 2)
o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda B. S. kwoty 100.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty. Powodowie wnieśli ponadto o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według spisu kosztów, przedłożonego najpóźniej na ostatniej rozprawie głównej, a w razie nie złożenia takiego spisu kosztów, według norm przepisanych. Formułując podstawę faktyczną powodowie wskazali, że powód ad. 1 nabył w dniu 30 sierpnia 2017 r. obligacje (...) S.A. za 250.000,00 zł, które nie zostały wykupione. Powód ad. 2 nabył w marcu 2018 r. obligacje (...) o wartości 100.000,00 zł, które nie zostały wykupione. Pozwany na odpowiednio wczesnym etapie nie wykrył nieprawidłowości w działalności (...) oraz w procesie oferowania i sprzedaży papierów wartościowych. Wskutek tego organ nadzoru nie zrealizował ustawowego celu, jakim jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania rynku finansowego. Powodowie na poparcie swoich zarzutów i twierdzeń powołali się na „ (...) ” – wydaną przez NIK. Nieprawidłowości spowodowały, że zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności uregulowanej w art. 417 k.c. (pozew – k. 3-49). Urząd Komisji Nadzoru Finansowegow W. wnosił o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powodów na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany podniósł zarzut braku legitymacji procesowej biernej po swojej stronie. Z ostrożności procesowej pozwany wnosił o oddalenie powództwa w całości, z uwagi na jego bezzasadność, niewykazanie twierdzeń podnoszonych w pozwie. Pozwany kwestionował przydatność w postępowaniu informacji o wynikach kontroli NIK wskazując, że nie ma ona charakteru dokumentu urzędowego, co do ocen i wniosków, do których doszła NIK w trakcie kontroli, a opinie i oceny prezentowane przez NIK w tym dokumencie były i są kwestionowane przez pozwanego. Powodowie według pozwanego nie wykazali przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej wynikających z art. 417 k.c. Powodowie nie uwzględnili także przy szacowaniu wysokości szkody, że postępowanie restrukturyzacyjne (...) S.A. zostało zakończone prawomocnym układem, zgodnie z którym (...) S.A. spełni świadczenia pieniężne z tytułu wykupu obligacji w wysokości 25%. Kwota dochodzonego odszkodowania powinna także ulec pomniejszeniu o zyski jakie powodowie czerpali z posiadanych obligacji (odpowiedź na pozew – k. 284-329). Strony podtrzymały stanowiska w dalszym toku postępowania. Na podstawie przedstawionego materiału dowodowego Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Nakładem Komisji Nadzoru Finansowego w grudniu 2009 roku została wydana w celach edukacyjnych publikacja autorstwa prof. dr hab. Krzysztofa Jajuga „Obligacje i akcje” (dowód: publikacja - k. 372-392). Spółka (...) S.A. powstała w 2012 roku. Przed dniem 15 czerwca 2016 r. należała do Grupy (...) SA. W dniu 15 czerwca 2016 r. 20.000.000 akcji spółki, stanowiących wówczas 100% kapitału zakładowego, zostało nabytych za kwotę 825.000.000 zł przez spółkę (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. (od lipca 2016 r. (...) sp. z o.o.). Była to spółka celowa, założona przez konsorcjum funduszy private equity , z czego fundusze zarządzane przez (...) posiadały na dzień zatwierdzenia prospektu emisyjnego obligacji (9 marca 2017 r.) łącznie 50,58% udziałów. W czerwcu 2017 r. dokonano transgranicznego połączenia spółki (...) Sp. z o.o. ze spółką (...) z siedzibą w A. , skutkiem czego spółka (...) stała się właścicielem 80.000.000 akcji (...) S.A., stanowiących 100% jej kapitału zakładowego (dowód: komunikat KNF z (...) – k. 331-333). Przedmiotem działalności Spółki było nabywanie pakietów wierzytelności i dochodzenie ich zapłaty na własny rachunek oraz zarządzanie zewnętrznymi portfelami wierzytelności w ramach zarządzania sekurytyzowanymi wierzytelnościami funduszy inwestycyjnych. Nabywane portfele wierzytelności pochodziły głównie z branży finansowej (nieterminowo spłacane kredyty i pożyczki) oraz branży telekomunikacyjnej i energetycznej (niepłacone rachunki za usługi). Wierzytelności były nabywane głównie za środki finansowe pozyskane przez Spółkę z emisji obligacji i wniesione do funduszu poprzez objęcie kolejnych emisji certyfikatów inwestycyjnych. (...) S.A. zarządzał portfelami wierzytelności ulokowanymi we własnych oraz w zewnętrznych funduszach sekurytyzacyjnych zarządzanych przez towarzystwa funduszy inwestycyjnych (dowód: raport NIK – k. 123-192). W dniu 16 sierpnia 2017 r. powód ad. 1 otrzymał od (...) Dom Maklerski Sp. z o.o. w W. propozycję nabycia obligacji serii (...) emitowanych przez (...) S.A. we W. . Dom maklerski pełnił funkcję oferującego na potrzeby oferty prywatnej obligacji. Załącznikami do propozycji nabycia obligacji były: Warunki Emisji; Opis czynników ryzyka; Uchwała Zarządu (...) z 11 sierpni 2017 r. w przedmiocie emisji obligacji serii (...) ; Uchwała nr (...) Rady Nadzorczej (...) S.A. z 27 kwietnia 2017 r. (dowód: wydruk wiadomości e-mail z 16 sierpnia 2017 r. – k. 58-58v; propozycja nabycia z 16 sierpnia 2017 r. – k. 59-62; warunki emisji – k. 62v-68v, k. 498-504; opis czynników ryzyka – k. 69-75v). Powód ad. 1 nabył 250 sztuk obligacji serii (...) spółki (...) S.A. we W. o wartości nominalnej 250.000,00 zł. Powód ad. 1 tytułem zapłaty za obligacje dokonał przelewów w kwotach 100.000,00 zł oraz 200.000,00 zł. Termin wykupu obligacji przypadał na dzień 27 lipca 2025 r. (dowód: wydruk wiadomości e-mail z 4 września 2017 r. – k. 76; wydruki potwierdzeń przelewów – k. 53-54; zaświadczenie depozytowe z 28 lipca 2022 r. – k. 55). W dniu 20 marca 2018 r. powód ad. 2 otrzymał od (...) S.A. we W. propozycję nabycia obligacji serii (...) , które nie będą oferowane w drodze oferty publicznej. Załącznikami do propozycji nabycia obligacji były Warunki Emisji, Formularz Zapisu na Obligacje, jednostkowe sprawozdanie finansowe, skonsolidowane sprawozdanie finansowe. W dniu 26 marca 2018 r. powód ad. 2 nabył dwie sztuki obligacji imiennych serii (...) o numerach od (...) do (...) o wartości nominalnej 50.000,00 zł każda. Termin wykupu obligacji przypadał na dzień 26 marca 2022 r. (dowód: propozycja nabycia obligacji z 20 marca 2018 r. – k. 80; oświadczenie z 19 marca 2018 r. – k. 81; warunki emisji – k. 82-104, k. 505-516; śródroczne skrócone, skonsolidowane sprawozdanie finansowe – k. 210-259v; odcinek zbiorowy obligacji imiennych – k. 105; arkusz wykupu obligacji – k. 106; arkusz kuponowy oprocentowania – k. 107-111; potwierdzenie odbioru obligacji z 26 marca 2018 r. – k. 112). W dniu 16 kwietnia 2018 r. z upoważnienia Komisji Nadzoru Finansowego skierowano do (...) w W. oraz (...) S.A. żądania zawieszenia obrotu wszystkimi instrumentami finansowymi wyemitowanymi przez (...) S.A. Zawieszenie było wynikiem przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnej o pozytywnym zaangażowaniu w rozmowy z (...) S.A. oraz (...) S.A. na temat udzielania spółce lub podmiotom z Grupy Kapitałowej Spółki, finansowania o charakterze kredytowo-inwestycyjnym. Prawdziwość tej informacji została następnie zdementowana przez wskazane podmioty. KNF uznała, że sposób informowania przez spółkę o rzekomo prowadzonych negocjacjach może przyczynić się do szkodliwej dla rynku dezinformacji, może wprowadzać w błąd uczestników rynku, co do rzeczywistej sytuacji spółki (dowód: komunikat KNF z 17 kwietnia 2018 r. – k. 330). W dniu 24 kwietnia 2018 r. KNF wydała komunikat w sprawie spółki (...) o środkach prawnych podjętych w celu przeciwdziałania naruszeniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi , ustawy o ofercie publicznej, ustawy o funduszach inwestycyjnych i Rozporządzenia MAR. Analogiczny komunikat w przedmiocie informacji o podejmowanych przez KNF środkach prawnych przeciwko (...) S.A. został wydany (...) r. (dowód: komunikat z (...) r. – k. 331-333v; komunikat z (...) r. – k. 334-335). W dniu 2 maja 2018 r. (...) S.A. złożyła w Sądzie Rejonowym we Wrocławiu-Fabrycznej wniosek o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego w formie przyspieszonego postępowania układowego. Postanowieniem z 6 czerwca 2019 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu zatwierdził układ przyjęty na zgromadzeniu wierzycieli przeprowadzonym w dniach 22 i 25 stycznia 2019 r. w przyspieszonym postępowaniu układowym (...) S.A. w restrukturyzacji w W. . Na podstawie postanowień układu, (...) S.A. zobowiązał się spłacić obligatariuszy w 25% wartości nominalnej obligacji w umówionych ratach (dowód: postanowienie o zatwierdzeniu układu – k. 367-372). Pismem z 11 grudnia 2018 r. powód ad. 2 złożył do (...) S.A. we W. żądanie wcześniejszego wykupu obligacji serii (...) numer (...) o łącznej wartości nominalnej 100.000,00 zł (dowód: pismo z 11 grudnia 2018 r. – k. 113). Urząd Komisji Nadzoru Finansowego w dniu (...) r. i (...) r. wydał komunikaty o złożeniu zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez podmioty pośredniczące w oferowaniu obligacji (...) S.A. i wpisie na listę ostrzeżeń publicznych (dowód: komunikat z (...) r. – k. 336-337; komunikat z (...) r. – k. 338-339). W dniu 9 grudnia 2019 r. Najwyższa Izba Kontroli opublikowała informację o wynikach kontroli „ (...) ”. NIK przeprowadziła kontrolę Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Biura Rzecznika Finansowego, Ministerstwa Finansów, Komisji Nadzoru Audytowego na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli pod względem legalności, rzetelności, gospodarności i celowości (dowód: raport NIK – k. 123-192). Najwyższa Izba Kontroli w treści rzeczonego raportu oceniła negatywnie skuteczność realizacji przez Komisję Nadzoru Finansowego celu nadzoru, określonego w art. 2 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym , jakim było zapewnienie prawidłowego funkcjonowania rynku finansowego, jego stabilności, bezpieczeństwa, przejrzystości i zaufania do niego oraz ochrony uczestników tego rynku. Komisja Nadzoru Finansowego i jej Urząd nie wykryły bowiem na odpowiednio wczesnym etapie nieprawidłowości w nadzorowanej działalności (...) S.A., a także w procesie oferowania i sprzedaży papierów wartościowych Spółki, chociaż posiadały kompetencje nadzorcze zarówno wobec (...) S.A., funduszy sekurytyzacyjnych, których wierzytelnościami zarządzała Spółka, towarzystw funduszy inwestycyjnych reprezentujących te fundusze, jak i innych niż (...) S.A. podmiotów oferujących i sprzedających papiery wartościowe Spółki. Zdaniem NIK, brak skuteczności organu nadzoru był spowodowany ograniczoną skalą działań nadzorczych w ramach posiadanych uprawnień. Jednak wykrycie zagrożeń dla bezpieczeństwa obrotu papierami wartościowymi Spółki utrudniało to, że organ nadzoru nie miał podstaw prawnych do kontroli działalności Spółki w pełnym zakresie. Według NIK nieprawidłowości polegały w szczególności na niezgodnej z prawem wycenie wartości funduszy zarządzanych przez (...) S.A., ujmowanych w skonsolidowanym sprawozdaniu grupy (...) S.A., transakcjach pakietami wierzytelności sztucznie podnoszących wartość Spółki, niewłaściwym ujęciu w bilansie Spółki wartości firmy windykacyjnej nabytej przez Spółkę, naruszeniu obowiązków informacyjnych spółki publicznej. UKNF do 2018 r. nie przeprowadził kontroli (...) S.A., nie nadzorował skutecznie towarzystw funduszy inwestycyjnych powierzających (...) S.A. czynności zarządzania wierzytelnościami funduszy sekurytyzacyjnych ani banków depozytariuszy odpowiedzialnych za kontrolę prawidłowości przepływów pieniężnych w funduszach. Kontrola ta była ograniczona do badania zgodności zarządzania wierzytelnościami funduszy sekurytyzacyjnych z przepisami prawa i regulacjami wewnętrznymi obowiązującymi w Spółce. KNF nie mogła badać modelu biznesowego Spółki ani jej działalności na własny rachunek poza formułą funduszy inwestycyjnych. Nadzór KNF oraz Giełdy Papierów Wartościowych S.A. w W. nad dopuszczeniem papierów wartościowych (...) S.A. do obrotu na rynkach regulowanych był, zgodnie z prawem, ograniczony do formalno-prawnej weryfikacji złożonych przez emitenta dokumentów i nie obejmował oceny ryzyka związanego z przyjętym modelem biznesowym, który w przypadku (...) S.A. był agresywny. KNF, zatwierdzając prospekt emisyjny, nie informowała o powyższym ograniczeniu w nadzorze. Informację taką podała natomiast GPW. Dopuszczenie przez Zarząd Giełdy Papierów Wartościowych (...) S.A. do obrotu giełdowego odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami. Do zadań Komisji Nadzoru Finansowego należał w szczególności nadzór nad zarządzaniem przez (...) S.A. sekurytyzowanymi wierzytelnościami funduszy sekurytyzacyjnych oraz wypełnianiem obowiązków ciążących na emitencie papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu publicznego. KNF była zobowiązana do nadzorowania funduszy inwestycyjnych zarządzanych przez (...) S.A., towarzystw funduszy inwestycyjnych reprezentujących te fundusze i banków pełniących wobec funduszy rolę depozytariuszy. Nadzorowi podlegały podmioty oferujące i sprzedające papiery wartościowe (...) S.A. zarówno w ofercie publicznej, jak i prywatnej, takie jak banki i domy maklerskie. Do obowiązków KNF należał także nadzór nad bankami. To banki były główną grupą podmiotów, która zbywała na rzecz (...) S.A. i zarządzanych przez nią funduszy portfele należności przeterminowanych. Zadaniem KNF było między innymi zapewnienie ochrony uczestników rynku finansowego. Na mocy przepisów ustawy o biegłych rewidentach Komisja Nadzoru Audytowego była zobowiązana do sprawowania nadzoru nad wykonywaniem obowiązków przez firmy audytorskie badające sprawozdania finansowe (...) S.A. i jej grupy kapitałowej. Obowiązek ten powstał z chwilą uzyskania przez (...) S.A. statusu jednostki zainteresowania publicznego. Miało to miejsce z dniem pierwszego dopuszczenia obligacji (...) S.A. do obrotu na rynku regulowanym, tj. w dniu 12 maja 2017 r. Za nadzór nad audytorami badającymi sprawozdania przed tą datą odpowiadał organ samorządu biegłych rewidentów – Krajowa Komisja Nadzoru. Najwyższa Izba Kontroli oceniła negatywnie, że Komisja Nadzoru Finansowego i jej Urząd nie wykryły na odpowiednio wczesnym etapie nieprawidłowości w działalności (...) S.A., polegających w szczególności na wykonywaniu operacji nabywania i odkupu pakietów wierzytelności w celu ukrycia ich rzeczywistej wyceny i wykreowania zawyżonych wyników finansowych Spółki i grupy kapitałowej (...) S.A. Miało to na celu niezasadne zbudowanie zaufania do Spółki. Zdaniem NIK, brak skuteczności organu nadzoru był spowodowany ograniczoną skalą działań nadzorczych Urzędu w ramach posiadanych uprawnień. W ciągu pięciu lat od wydania zezwolenia na zarządzanie sekurytyzowanymi wierzytelnościami funduszy sekurytyzacyjnych UKNF nie przeprowadził w (...) S.A. ani jednej kontroli w celu weryfikacji, czy posiada stabilną sytuację finansową i prawidłowo wykonuje zadania, na które KNF udzieliła zezwolenia. Zdaniem NIK rzetelnie przeprowadzone badania kontrolne pozwoliłyby na wykrycie nieprawidłowości w wycenach pakietów wierzytelności prowadzących do zawyżenia ich wartości i sztucznego wykreowania wyniku finansowego Spółki, tak jak to nastąpiło podczas kontroli w (...) S.A. w 2018 r. UKNF posiadał informacje wskazujące na wysoce agresywny model działania Spółki na rynku wierzytelności, co samo w sobie wiąże się z podwyższonym ryzykiem działalności, w tym wystąpienia nieprawidłowości. UKNF otrzymywał także inne sygnały uzasadniające – zdaniem NIK – podjęcie czynności inspekcyjnych. Już w opinii do sprawozdania finansowego za 2014 r. biegły rewident zwracał uwagę na niepewność danych finansowych dotyczących wyceny pakietów wierzytelności grupy kapitałowej (...) . Kolejne sygnały, objęte tajemnicą zawodową, pojawiały się w II i III kwartale 2017 roku. NIK zaprezentował stanowisko, iż powinny być one przesłanką do podjęcia działań nadzorczych w stosunku do (...) S.A., a w szczególności do podjęcia kontroli jej działalności już w III kwartale 2017 r. W jej wyniku powinny być podejmowane działania organu nadzoru, które powinny przełożyć się na zmniejszenie skali emisji obligacji i narażenia inwestorów na straty. W ocenie NIK, kontrola w (...) S.A była spóźniona. NIK zauważył jednocześnie, że organ nadzoru nie miał uprawnień do kontroli działalności Spółki w pełnym zakresie, co utrudniało wykrycie zagrożeń dla bezpieczeństwa obrotu papierami wartościowymi Spółki. Urząd nie mógł badać bezpieczeństwa działalności Spółki w innych obszarach niż zarządzanie funduszami sekurytyzacyjnymi. W szczególności nadzorowi KNF nie podlegało wypełnianie przez Spółkę obowiązków emitenta obligacji prywatnych, w tym ocena zdolności Spółki do wywiązywania się ze zobowiązań z tego tytułu. Organ nadzoru nie miał także uprawnień do przeprowadzenia kontroli w (...) S.A. jako emitenta papierów wartościowych w ofercie publicznej. Niemniej UKNF miał możliwość zidentyfikowania nieprawidłowości w działaniu (...) S.A., naruszających obowiązki informacyjne spółki publicznej, gdyby niezwłocznie dokonał pogłębionej analizy informacji zawartych w opublikowanym 23 października 2017 r. skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym grupy (...) za III kwartał 2017 r. w zakresie dotyczącym nabycia przez (...) S.A. akcji (...) S.A. Już po zaprzestaniu obsługi zobowiązań przez (...) S.A., w dniu 29 maja 2018 r. KNF poinformowała, że transakcja przeprowadzona w sierpniu 2017 r., na podstawie której (...) S.A. nabyła wymienione akcje za 209 mln zł, nie przyniesie Spółce przyszłych korzyści ekonomicznych i niezbędny jest odpis aktualizujący wartość firmy ujętej w skonsolidowanych aktywach. Spółka miała zatem realnie niższą wartość niż wynikało to z dokumentów publikowanych przy emisji papierów wartościowych. Od grudnia 2017 r. Urząd prowadził analizę sprawozdań finansowych (...) S.A. z zakresu wypełniania obowiązków informacyjnych przez (...) S.A. w związku z rosnącym zadłużeniem Spółki, a także w związku z zawiadomieniem sygnalisty z 19 grudnia 2017 r. Zawiadomienie dotyczyło między innymi dokonywania z roku na rok coraz większych inwestycji (...) S.A. w portfele wierzytelności, pozwalającego na zdobycie roli lidera z ponad 50% udziałem w rynku wierzytelności. Wskazywało na praktyki zniekształcania sprawozdań finansowych poprzez brak konsolidacji i brak niezależnego wyceniającego gwarantujące (...) S.A dobre wyniki krótkoterminowo oraz stwarzające problemy inwestorom pożyczkowym (...) S.A. w kolejnych 2–3 latach. Pierwszy sygnał dotyczący problemów z regulowaniem zobowiązań z tytułu emisji obligacji UKNF otrzymał w dniu 27 marca 2018 r. Urząd podjął działania objęte tajemnicą zawodową. UKNF do września 2018 r. nie dokonywał analizy rynku wierzytelności, w szczególności warunków zbywania przez poszczególne banki pakietów wierzytelności z utratą wartości, nabywanych między innymi przez fundusze zarządzane przez (...) S.A. UKNF w tym okresie nie dokonywał także analiz wpływu agresywnej polityki inwestycyjnej (...) S.A. na ceny aktywów na rynku wierzytelności. Informacje o transakcjach sprzedaży wierzytelności z utratą wartości nie były przekazywane z pionu nadzoru bankowego do innych pionów nadzoru, w szczególności do pionu nadzoru kapitałowego. Wskazuje to, na nieskuteczną integrację nadzoru. Niewykorzystywanie możliwości wynikających z nadzoru zintegrowanego stoi w sprzeczności z koncepcją leżącą u podstaw utworzenia Komisji Nadzoru Finansowego, sprawującej nadzór nad wszystkimi segmentami rynku finansowego. Zdaniem NIK, Urząd powinien mieć szczególnie na uwadze, że powyższe aktywa, na ogół bardzo niskiej jakości, mogą stanowić bazę do konstrukcji instrumentów finansowych o podwyższonym ryzyku. Miało to miejsce w przypadku obligacji (...) S.A. W efekcie niebezpieczeństwa związane z wierzytelnościami zagrożonymi zostały przeniesione z podmiotów profesjonalnie przygotowanych do zarządzania ryzykiem na nie-profesjonalnych uczestników rynku, którzy dodatkowo nie zostali rzetelnie poinformowani o możliwych skutkach przejęcia ryzyka. Do lutego 2018 r. KNF nie sprawowała także rzetelnego nadzoru nad towarzystwami funduszy inwestycyjnych zobowiązanymi do nadzorowania czynności podejmowanych przez (...) S.A. jako zarządzającego portfelami inwestycyjnymi funduszy sekurytyzacyjnych, za wyjątkiem jednego (...) . Po zakończeniu czynności kontrolnych w tym (...) Urząd nie zdecydował się na przeprowadzenie kontroli w innych (...) , których funduszami zarządzała (...) S.A. Działania organu nadzoru nie były na tyle skuteczne, aby podmioty te wyegzekwowały od (...) S.A. należyte wypełnianie powierzonej funkcji. Zgodnie z obowiązującymi przepisami Komisja, zatwierdzając prospekt emisyjny, ograniczyła się do weryfikacji kompletności tego dokumentu. Komisja nie zalecała emitentom zamieszczenia w prospekcie emisyjnym objaśnienia, co należy rozumieć przez sformułowanie, iż został on zatwierdzony przez KNF, tj. że nie oceniano modelu biznesowego emitenta, metod prowadzenia biznesu, sposobu jego finansowania, ani prawdziwości informacji zamieszczonych w prospekcie. Zdaniem NIK, nieprawidłowe i obniżające skuteczność ochrony nieprofesjonalnych uczestników rynku kapitałowego było akceptowanie przez UKNF wieloletniej praktyki firm inwestycyjnych oferujących między innymi obligacje korporacyjne, polegającej na przyjmowaniu i przekazywaniu do emitenta (lub sprzedającego instrument finansowy) zlecenia (zapisu na instrument finansowy) wyłącznie na postawie umowy zawartej z emitentem. Nie były zawierane umowy o świadczenie usług maklerskich z inwestorami i nie były wobec nich przeprowadzane testy adekwatności i odpowiedniości oferowanych instrumentów finansowych. Inwestor nie był zapoznawany się z ryzykami związanymi z inwestycją. Dopiero w lutym 2017 r. UKNF wystąpił do Ministra Finansów o zmianę przepisów w tym zakresie i nałożenie na firmy inwestycyjne obowiązków służących ochronie inwestorów. W dniu 19 grudnia 2017 r. do Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego wpłynęło zawiadomienie sygnalisty wskazujące na nieprawidłowości w działalności (...) S.A., w tym nieprawidłową wycenę pakietów wierzytelności, oraz wskazujące na zagrożenia dla wypłacalności Spółki w dłuższym okresie. Między innymi w reakcji na to zawiadomienie UKNF w lutym 2018 r. rozpoczął kontrolę w Spółce. W wyniku działań nadzorczych UKNF stwierdził, że osoby z kierownictwa Spółki przeprowadziły operacje prowadzące do uniknięcia konieczności wykonania wyceny bilansowej części pakietów wierzytelności zgodnie z przepisami Międzynarodowych Standardów Rachunkowości i ustawy o rachunkowości . (...) S.A. przeprowadzała przed końcem poszczególnych okresów sprawozdawczych operacje sprzedaży, których przedmiotem były portfele wierzytelności należące do jej grupy kapitałowej, z podmiotami niewchodzącymi w skład tej grupy. Miało to na celu wykazanie zysków z tych operacji w miejsce strat, które wynikłyby z wyceny bilansowej sprzedawanych portfeli wierzytelności. Urząd przedstawiał propozycje legislacyjne zmierzające do wzmocnienia rzeczywistej ochrony nieprofesjonalnych uczestników rynku kapitałowego, tym samym realizował swoje obligatoryjne ustawowe kompetencje i zadania w zakresie przygotowywania projektów aktów prawnych związanych z funkcjonowaniem rynku kapitałowego. Nieprawidłowości w działaniu (...) S.A. i podmiotów oferujących jej papiery wartościowe był przedmiotem analiz organów państwowych w celu zidentyfikowania słabości systemu ochrony nieprofesjonalnych uczestników rynku finansowego i podjęcia prac legislacyjnych eliminujących te słabości. W ich efekcie została uchwalona w szczególności ustawa z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku. Wprowadziła ona szereg rozwiązań podnoszących poziom ochrony inwestorów i zwiększających możliwości skutecznego działania organów broniących ich interesów. Według NIK jednym z kluczowych naruszeń, jakich dopuściła się spółka (...) S.A., było ignorowanie obowiązku publikowania rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w sprawozdaniach finansowych – w szczególności w zakresie ujawnienia analizy wymagalności zobowiązań i opisu zarządzania ryzykiem płynności. W 2017 r. Spółka przeprowadziła liczne prywatne emisje obligacji, co znacząco zwiększyło ryzyko płynnościowe i powinno zostać ujawnione, gdyż było konieczne do oceny m.in. poziomu ryzyka przez obligatariuszy. Niebagatelny wpływ na ocenę ryzyka płynności miało także nieujawnianie przez spółkę informacji dotyczących przyznawanego nabywcom obligacji prawa żądania wcześniejszego wykupu (opcji PUT) – w szczególności pod kątem terminów spodziewanych wypływów środków pieniężnych i ewentualnego braku dopasowania ich do terminów spodziewanych wpływów z posiadanych aktywów. Spółka naruszyła obowiązki informacyjne poprzez brak ujawnienia kompletnych i rzetelnych informacji istotnych dla możliwości realizacji zobowiązań finansowych. Spółka emitując kolejne serie obligacji była świadoma zachwiania równowagi pomiędzy terminami spływu należności oraz terminami wymagalności zobowiązań oraz tego, że warunkiem ich spłaty będą kolejne emisje obligacji i ich dojście do skutku. Co więcej, większość emisji stanowiły emisje prywatne, niepodlegające nadzorowi. Spółka nie podała informacji o opcjach PUT wbudowanych w te obligacje, nie podała także informacji dotyczących zobowiązań wynikających z umów o charakterze gwarancyjnym. Informacje te są istotne ze względu na potencjalną wartość zobowiązań lub możliwe terminy ich wystąpienia, a w konsekwencji także dla oceny możliwości realizacji już zaciągniętych zobowiązań. Raporty okresowe stanowią dla inwestorów istotne źródło informacji finansowych i niefinansowych. Terminowa i należyta publikacja tych informacji pozwala zachować równowagę informacyjną na rynku kapitałowym i stanowi o jego transparentności. KNF nie miała bieżących informacji o liczbie i zakresie emisji prywatnych papierów wartościowych. Z uwagi na brak regulacji KNF nie była informowana o zamiarze przeprowadzenia oferty prywatnej ani o przydziale papierów wartościowych w emisjach prywatnych. Podmiotów, które mogą emitować papiery wartościowe na rynku krajowym jest kilkaset tysięcy (dowód: raport NIK – k. 123-192). Po ujawnieniu problemów (...) S.A. z regulowaniem zobowiązań wobec obligatariuszy UKNF, w ramach prac powołanego przez Ministra Finansów - Urzędu Zespołu Roboczego Rady Rozwoju Rynku Finansowego ds. przeglądu regulacji rynku obligacji korporacyjnych, w piśmie z 14 sierpnia 2018 r. przedstawił propozycje legislacyjne mające na celu zwiększenie zakresu ochrony inwestorów aktywnych na rynku obligacji korporacyjnych, w tym poprzez zniesienie materialnej formy obligacji i powierzenie prowadzenia ich ewidencji podmiotom uprawnionym do prowadzenia rachunków papierów wartościowych. Efektem prac Zespołu było wprowadzenie do projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku, propozycji dematerializacji listów zastawnych, certyfikatów inwestycyjnych i obligacji w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych. Ustawa została uchwalona dnia 9 listopada 2018 r. (Dz. U. poz. 2243, ze zm.). Przepisy dotyczące obligatoryjnej dematerializacji między innymi obligacji korporacyjnych weszły w życie z dniem 1 lipca 2019 r. UKNF brał również udział w prowadzonych przez Ministerstwo Sprawiedliwości pracach nad projektem zmiany ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych , który zakładał obligatoryjne pozbawienie formy dokumentu wszystkich akcji spółek akcyjnych. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1798), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2021 r., zakłada m.in., że akcje nie mają formy dokumentu. W odniesieniu do firm inwestycyjnych od października 2009 r. obowiązywały przepisy zmienionej ustawy o obrocie instrumentami finansowymi stanowiące implementację dyrektywy MiFID I, które w sposób relatywnie szczegółowy normowały zagadnienia sposobu postępowania z klientami przed i po zawarciu umowy, w tym zakres przekazywanych informacji oraz zasad świadczenia usług. Stosowanie tych przepisów było przedmiotem weryfikacji w postępowaniach licencyjnych, czynnościach nadzorczych, jak również kontrolach prowadzonych wśród podmiotów wykonujących działalność maklerską lub działających na ich zlecenie. Celem promowania dobrych praktyk i ochrony klienta, w tym uniknięcia wprowadzania w błąd klienta, kwestie związane z postępowaniem podmiotów nadzorowanych wobec klientów w obszarze świadczenia usług maklerskich zostały ujęte w stanowiskach UKNF przekazanych do sektora w 2012 r., 2013 r. i 2016 r. W trakcie kontroli firm inwestycyjnych badano w szczególności postępowanie podmiotów nadzorowanych z klientami, przyjmowanie i przekazywanie zleceń, wykonywanie zleceń dla klientów, funkcjonowanie nadzoru wewnętrznego, sposób świadczenia usług maklerskich. W latach 2013–2017 przeprowadzono rocznie od 10 do 12 kontroli podmiotów rynku kapitałowego, tj. między innymi domów maklerskich, banków prowadzących działalność maklerską lub wykonujących czynności maklerskie, agentów firm inwestycyjnych. Do czasu ujawnienia problemów finansowych (...) S.A. do UKNF nie wpływały sygnały o nieprawidłowościach związanych ze sprzedażą przez banki lub firmy inwestycyjne obligacji (...) S.A., w tym w postaci skarg, które dotyczyłyby tej kwestii, czy też wskazań departamentu sprawującego bieżący nadzór analityczny jako tematu wymagającego zbadania w ramach inspekcji. W lutym 2017 r. UKNF wystąpił do Ministra Finansów o zmianę przepisów w tym zakresie i nałożenie na firmy inwestycyjne obowiązków służących ochronie inwestorów. W związku z pracami nad implementacją między innymi dyrektywy MiFID II, UKNF w lutym i czerwcu 2017 r. zgłosił dodatkowe propozycje zmian niewynikających z obowiązku implementacji dyrektywy MiFID II. Dotyczyły one w szczególności rozszerzenia definicji oferowania instrumentów finansowych oraz wprowadzenia usługi przyjmowania i przekazywania zleceń do tego procesu. Zmiany te weszły w życie w dniu 21 kwietnia 2018 r., tj. w dniu wejścia w życie nowelizacji ustawy o obrocie instrumentami finansowymi (dowód: raport NIK – k. 123-192). Komisja Nadzoru Finansowego w dniu 17 grudnia 2019 r. nałożyła na (...) SA w restrukturyzacji z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 500.000 zł za naruszenia w zakresie sporządzania śródrocznych raportów okresowych za 2017 r. oraz nieterminowe przekazanie 3 raportów okresowych za 2017 r. i I kwartał 2018 r. Stwierdzone naruszenia, jakich dopuściła się Spółka w zakresie wymienionych raportów, dotyczyły art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. [a] ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz obejmowały: 1)
zawyżenie wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny w: • skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał 2017 r., • kwartalnej informacji finansowej za I kwartał 2017 r., • skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2017 r., • skróconym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2017 r., • skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r., • skróconym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.; 2)
brak odrębnej prezentacji istotnych pozycji odmiennych pod względem rodzaju lub funkcji w przychodach w: • skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał 2017 r., • skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2017 r., • skróconym skonsolidowany sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.; 3)
niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w: • skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał 2017 r., • skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2017 r., • skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.; 4)
nieujawnienie informacji mogących w istotny sposób wpłynąć na ocenę sytuacji finansowej emitenta w: • raporcie półrocznym za I półrocze 2017 r., • raporcie kwartalnym za III kwartał 2017 r.; 5)
niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta w: • skonsolidowanym raporcie kwartalnym za I kwartał 2017 r., • skonsolidowanym raporcie półrocznym za I półrocze 2017 r., • raporcie półrocznym za I półrocze 2017 r., • skonsolidowanym raporcie kwartalnym za III kwartał 2017 r. oraz raporcie kwartalnym za III kwartał 2017 r.; 6)
brak oszacowania wartości odzyskiwalnej aktywów nabytych w wyniku nabycia spółki (...) SA, pomimo istnienia przesłanek utraty wartości, czego skutkiem było rozpoznanie wartości firmy z tytułu nabycia (...) SA oraz wartości niematerialnej w postaci wartości relacji z (...) SA w nieuzasadnionej wysokości w: • skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.; 7)
nieterminowe przekazanie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości: • skonsolidowanego raportu rocznego za 2017 r., • raportu rocznego za 2017 r., • skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2018 r. (dowód: komunikat KNF z (...) r. – k. 340-342). Powód ad. 2 w dniu 24 stycznia 2020 r. uzyskał klauzulę wykonalności, co do obowiązku zapłaty przez (...) S.A. kwoty 100.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi na warunkach i w terminach określonych w warunkach emisji (dowód: wniosek z 25 marca 2019 r. o nadanie klauzuli wykonalności aktowi notarialnemu – k. 117-120; postanowienie z 24 stycznia 2020 r.. II Co 3272/19 – k. 121-122). KNF decyzją z 30 października 2020 r. nałożył na (...) S.A. sankcję administracyjną w postaci cofnięcia zezwolenia na zarządzanie sekurytyzowanymi wierzytelnościami funduszu sekurytyzacyjnego za naruszenie art. 192a ustawy o funduszach inwestycyjnych poprzez prowadzenie działalności w zakresie zarządzania sekurytyzowanymi wierzytelnościami bez zachowania zasad uczciwego obrotu oraz w sposób nienależycie zabezpieczający interesy uczestników funduszy; wykonywanie działalności z przekroczeniem zakresu zezwolenia; naruszenie postanowień statutów funduszy; wykonywanie działalności z naruszeniem zasad uczciwego obrotu oraz interesu uczestników funduszu sekurytyzacyjnego (dowód: komunikat KNF z (...) r. – k. 343-347). Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z (...) r. uznał za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów działania (...) S.A. w W. podejmowane przy oferowaniu obligacji (...) S.A. polegające na: 1/ wprowadzaniu konsumentów w błąd w toku oferowania obligacji korporacyjnych (...) Spółka Akcyjna w restrukturyzacji z siedzibą w W. , poprzez rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji, co do bezpieczeństwa inwestycji i gwarancji zysku z tych obligacji, co mogło spowodować podjęcie przez konsumentów decyzji odnośnie do nabycia oferowanych obligacji, której inaczej by nie podjęli, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 5 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2070 ze zm.) i tym samym narusza art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; 2/ proponowaniu konsumentom, którzy związani byli z (...) S.A. z siedzibą w W. umową o lokatę bankową, nabycia obligacji korporacyjnych (...) Spółka Akcyjna w restrukturyzacji z siedzibą w W. , w sytuacji, w której warunki tych obligacji w zakresie ryzyka inwestycyjnego, nie odpowiadały potrzebom tych konsumentów Za powyższe naruszenia Prezes UOKiK nałożył na ten bank obowiązek usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów m.in. poprzez wypłaty wszystkim obligatariuszom, którzy nabyli obligacje (...) Spółka Akcyjna w restrukturyzacji z siedzibą w W. , w związku ze złożeniem im propozycji nabycia tych obligacji przez (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. , rekompensaty publicznej w zryczałtowanej i jednorazowej wysokości 20 000 zł, przy czym kwota rekompensaty nie może przewyższać wartości sumy wartości transakcji nabycia obligacji (...) Spółka Akcyjna w restrukturyzacji z siedzibą w W. dokonanych przez konsumenta za pośrednictwem (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. (dowód: decyzja z (...) r. – k. 418-464). KNF wydała decyzje administracyjne nakładające na członków zarządu (...) S.A. kary pieniężne za naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę w zakresie sporządzania skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2017 r., raportu półrocznego za I półrocze 2017 r., skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał 2017 r. oraz raportu kwartalnego za III kwartał 2017 r. (dowód: komunikaty KNF – k. 353-361). W wyniku wykonania układu, obligatariusze obligacji serii (...) otrzymali kwoty: w dniu 21 grudnia 2020 r. – po 10 zł na każdą obligację; w dniu 7 marca 2022 r. – po 17,50 zł i 3,50 zł na każdą obligację; w dniu 14 marca 2023 r. – po 14 zł na każdą obligację; w dniu 11 lipca 2023 r. – po 15 zł na każdą obligację; w dniu 11 marca 2024 r. – po 12,50 zł i po 2,75 zł na każdą obligację; w dniu 7 czerwca 2024 r. – po 11 zł na każdą obligację; w dniu 26 sierpnia 2024 r. po 13,75 zł na każdą obligację; w dniu 26 lutego 2025 r. po 27,50 zł na każdą obligację. W wyniku wykonania układu, obligatariusze obligacji serii (...) otrzymali kwoty: w dniu 21 grudnia 2020 r. po 1.000 zł; w dniu 4 marca 2022 r. po 2.100 zł, 1,750 zł, 350 zł; w dniu 7 marca 2023 r. kwotę 1.400,00 zł; w dniu 11 lipca 2023 r. kwotę 1.500 zł; w dniu 4 marca 2024 r. kwotę 1.525 zł, 1.250 zł, 275 zł; w dniu 6 czerwca 2024 r. kwotę 1.100 zł; w dniu 19 sierpnia 2024 r. kwotę 1.375 zł; w dniu 19 lutego 2025 r. kwotę 2.750 zł. (dowód: pismo nadzorcy wykonania układu z 10 marca 2025 r. – k. 523-537). Sąd dokonał następującej oceny dowodów: Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie dowodów z dokumentów prywatnych i urzędowych powołanych w treści uzasadnienia. Dowody z dokumentów złożone do akt postępowania a nie powołane w treści uzasadnienia (w szczególności wydruki z publikacji prasowych), Sąd uznał za irrelewantne dla rozstrzygnięcia. Sąd uznał za wiarygodne zeznania przesłuchanych świadków, przy czym jedynie w zakresie w jakim świadkowie ci zeznawali o faktach, a nie przedstawiali własne oceny i opinie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo podlegało oddaleniu w całości. W pierwszym rzędzie należy odnieść się do zarzutu pozwanego, wskazującego na brak legitymacji procesowej biernej Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego. W ocenie Sądu ten zarzut pozwanego jest chybiony. Przed dniem 1 stycznia 2019 r. tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku (Dz.U. z 2018 r. poz. 2243 z późn. zm.) Komisja Nadzoru Finansowego (dalej także jako „KNF”) stanowiła statio fisci Skarbu Państwa. Na mocy art. 24 ust. 1 powołanej ustawy zniesiono KNF oraz mocą art. 25 ust. 1 utworzono Urząd Komisji Nadzoru Finansowego oraz na mocy ust. 2 Komisję Nadzoru Finansowego. Na skutek wejścia w życie tejże ustawy utworzony został zatem Urząd Komisji Nadzoru Finansowego będący państwową osobą prawną ( art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym ), a jego organami zostały Komisja Nadzoru Finansowego i Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego ( art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym ). Powodowie dochodzili roszczeń w związku z działalnością Komisji Nadzoru Finansowego sprzed 1 stycznia 2019 r., a zatem obejmują okres, w którym KNF był jednostką organizacyjną Skarbu Państwa. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało zatem ustalenie, kto ponosi odpowiedzialności za działania KNF we wskazanym okresie. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku, wierzytelności i zobowiązania Skarbu Państwa reprezentowanego przez Komisję Nadzoru Finansowego, o której mowa w art. 24 ust. 1, stają się wierzytelnościami i zobowiązaniami Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, o którym mowa w art. 25 ust. 1. Z powyższego przepisu wynika zatem wprost przejście praw i obowiązków (ujętych w przepisie jako wierzytelności i zobowiązania) na rzecz Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego. Pozwany na potwierdzenie zasadności podnoszonego zarzutu braku legitymacji procesowej biernej UKNF, odwoływał się do art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym. Według tego przepisu w przypadku likwidacji państwowej jednostki budżetowej, w tym uzyskania przez nią osobowości prawnej lub przejęcia jej przez jednostkę samorządu terytorialnego, w sprawach związanych z jej działalnością Skarb Państwa reprezentuje kierownik jednostki, której zakres zadań obejmuje zadania zlikwidowanej jednostki, a w przypadku braku takiej jednostki - wojewoda właściwy ze względu na siedzibę zlikwidowanej jednostki. Przedstawiona przez pozwanego argumentacja opierała się na założeniu, że odpowiedzialność na podstawie art. 417 k.c. , który stanowi podstawę żądań powodów, to odpowiedzialność Skarbu Państwa, a nie państwowej osoby prawnej. Według pozwanego określenie „wierzytelności i zobowiązań” użyte w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku, nie obejmuje roszczeń z art. 417 k.c. Sąd nie podziela argumentacji pozwanego w tym zakresie. Dokonując wykładni art. 29 ust. 1 ww. ustawy, należy oprzeć się na wykładni systemowej. Zobowiązania są rodzajem stosunku cywilnoprawnego lub inaczej mówiąc jest to węzeł prawny łączący dłużnika i wierzyciela. Zobowiązania stanowią zatem część prawa cywilnego i uregulowane zostały w Kodeksie cywilnym , w którym poświęcono im Księgę Trzecią „Zobowiązania”. W Księdze tej uregulowane są zarówno zobowiązania powstałe na skutek czynów niedozwolonych jak i zobowiązania umowne, czy bezumowne. Podstawowy zbiór przepisów prawa cywilnego określający zasady prawa zobowiązań oraz zawierający definicję zobowiązania jednoznacznie zatem określa, że zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić ( art. 353 § 1 k.c. ) niezależnie od tego jakie zdarzenie prawne stanowi jego źródło. W przepisie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku, mowa jest natomiast o „zobowiązaniach”. Przepis nie precyzuje, aby sukcesja miała dotyczyć jedynie zobowiązań wynikających z czynów niedozwolonych, albo odwrotnie z odpowiedzialności kontraktowej. W takiej sytuacji zatem nie ulega wątpliwości Sądu, że przedmiotem przejęcia przez Urząd Komisji Nadzoru Finansowego są wszelkie zobowiązania zniesionej Komisji Nadzoru Finansowego, niezależnie od źródła ich powstania. Zestawiając normę wyrażoną w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. z przepisem art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym, należy dojść do przekonania, że powołany przepis art. 29 ust. 1 stanowi przepis szczególny w stosunku do przepisu art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. Wprowadzając przepisy ustawy z dnia 9 listopada 2018 roku, ustawodawca odmiennie uregulował kwestię przejścia praw i obowiązków likwidowanej państwowej jednostki budżetowej, wskazując, że za powstałe zobowiązania i wierzytelności odpowiedzialność ponosi Urząd Komisji Nadzoru Finansowego. Na mocy art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku, doszło zatem do sukcesji uniwersalnej. Urząd Komisji Nadzoru Finansowego przejął wszystkie wierzytelności i zobowiązania zniesionej KNF. Przepis ten stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym. W konsekwencji stwierdzić należy, że wojewoda właściwy ze względu na siedzibę zlikwidowanej jednostki reprezentuje Skarb Państwa jedynie w przypadku, gdy zobowiązania i wierzytelności nie zostały przejęte przez inny podmiot. Na kanwie niniejszego postępowania, sytuacja taka nie występuje ze względu na przedstawioną wykładnię art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku. UKNF posiada legitymację procesowa bierną. Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia, jest charakter prawny wystąpienia pokontrolnego NIK z (...) r. zatytułowanego „ (...) ” . Według powódki jest to dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 § 1 kpc . Należy podkreślić, że dokument urzędowy stanowi dowód tego, co w nim urzędowo zaświadczono ( art. 244 § 1 kpc ), tylko w granicach, w których o czymś zaświadcza i tylko w odniesieniu do stanowiącego treść tego zaświadczenia oświadczenia wiedzy wystawcy dokumentu. Moc dowodowa dokumentu urzędowego nie rozciąga się zatem na inne informacje ujęte w dokumencie, a nieobjęte oświadczeniem wiedzy wystawcy dokumentu (wyrok SA w Poznaniu z 7.4.2022 r., I AGa 219/21, Legalis) . Przepis art. 244 § 1 kpc reguluje formalną moc dowodową dokumentów urzędowych i nakazuje traktować jako udowodnioną treść dokumentu, nie rozstrzyga natomiast o znaczeniu dokumentu dla wyniku procesu, co jest przedmiotem oceny sądu według zasad określonych w art. 233 kpc (wyrok SN z 5.9.2008 r., I CSK 117/08, Legalis) . Moc dowodowa dokumentu urzędowego wynikająca z art. 244 § 1 , przy uwzględnieniu art. 252 kpc , polega na domniemaniu zgodności z prawdą oświadczenia uprawnionego organu, zawartego w pochodzącym od niego dokumencie. Istnieje zasadnicza różnica pomiędzy sporządzaniem dokumentów urzędowych przez organy administracyjne – muszą być one sporządzone w zakresie ich działania – a sporządzaniem dokumentów urzędowych przez podmioty określone w art. 244 § 2 kpc – mogą je one sporządzać jedynie w zakresie zleconych im przez ustawę spraw z dziedziny administracji publicznej, a nie – jak w pierwszym przypadku – w zakresie ich działania (wyrok SN z 17.5.2000 r., I CKN 724/98, Legalis) . Najwyższa Izba Kontroli jest naczelnym organem kontroli państwowej podległym Sejmowi ( art. 202 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z 23 grudnia 1994 r. o NIK) i kontroluje działalność organów administracji rządowej, Narodowego Banku Polskiego, państwowych osób prawnych i innych państwowych jednostek organizacyjnych z punktu widzenia legalności, gospodarności, celowości i rzetelności ( art. 203 Konstytucji RP i art. 2 ustawy o NIK). Poprzez sprawowanie kontroli należy rozumieć funkcję państwową odmienną od stanowienia prawa, jego wykonywania i sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Istota kontroli sprowadza się do ustalenia stanu rzeczy, który istnieje i porównania go ze stanem, jaki powinien istnieć w świetle obowiązującego prawa (art. 28 ustawy o NIK). Stwierdzone rozbieżności znajdują odzwierciedlenie w protokole kontroli, a uwagi i wnioski z kontroli znajdują się w wystąpieniu pokontrolnym (art. 53 ustawy o NIK). Najwyższa Izba Kontroli w przypadku ujawnienia czynów, za które ustawowo przewidziana jest odpowiedzialność, zawiadamia o tym właściwe organy (art. 63 ustawy o NIK), a te informują NIK o wynikach postępowania. Zatem, w odróżnieniu od podmiotów sprawujących obowiązki z zakresu administracji publicznej, Najwyższa Izba Kontroli nie dysponuje środkami przymusu, które mogłyby doprowadzić do realizacji wniosków zawartych w wystąpieniu pokontrolnym i nie ma umocowania do stosowania w tym celu środków władczych. Nie jest organem administracji publicznej, a z jej usytuowania w systemie organów państwa wynika, że stanowi ona oddzielny, zależny tylko od Sejmu, organ państwowy, powołany do sprawowania szeroko rozumianej kontroli, nie zaś organ powołany do administrowania (kierowania, zarządzania, zawiadywania). Nie można zaliczyć Najwyższej Izby Kontroli do grona organów administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 kpa . Działania kontrolne NIK nie stanowią działań administracji publicznej. Wystąpienie pokontrolne nie ma waloru orzeczenia administracyjnego, stanowi wytknięcie nieprawidłowości i wskazówkę dla kierownictwa kontrolowanej jednostki. Nie wynikają z niego bezpośrednie skutki dla podmiotu kontrolowanego w sferze uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Takich skutków nie wywołują również czynności podejmowane w toku postępowania kontrolnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13.12.2013 r., II GSK 2185/13). W powołanym świetle wystąpienie pokontrolne NIK z 9 grudnia 2019 r. należy traktować jako dokument urzędowy, wydany przez „inny organ państwowy” (w rozumieniu art. 244 § 1 kpc ) powołany do badania prawidłowości funkcjonowania organów administracji rządowej, Narodowego Banku Polskiego, państwowych osób prawnych i innych państwowych jednostek organizacyjnych. Przeprowadzone postępowanie kontrolne miało na celu ustalenie stanu faktycznego w zakresie działalności jednostek poddanych kontroli, rzetelne jego udokumentowanie i dokonanie oceny kontrolowanej działalności. Postępowanie kontrolne NIK, a co za tym idzie formułowane przez ten organ wnioski, ma charakter ocenny. NIK dokonuje nie tylko ustalenia określonego stanu faktycznego, ale także dokonuje wykładni prawa oraz oceny działalności kontrolowanych podmiotów. Z tego względu moc urzędowa wystąpienia pokontrolnego NIK jest według Sądu ograniczona w postępowaniu cywilnym. Może odnosić się jedynie do ustalonych przez NIK obiektywnych faktów ujętych w wystąpieniu pokontrolnym, nie obejmuje natomiast wykładni prawa oraz oceny działania kontrolowanych podmiotów (zob. na zasadzie analogii wyrok SN z 19.8.1999 r., I PKN 217/99) . Ta ocena zastrzeżona jest w konkretnych sprawach cywilnych wyłącznie dla sądów powszechnych, sprawujących wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej (zob. art. 173, art. 175 Konstytucji RP ). Zważywszy na twierdzenia powodów stanowiące podstawę faktyczną formułowanych roszczeń, nie ulega wątpliwości, że w przypadku pozwanego należy je rozpatrywać pod kątem normy prawnej zawartej w art. 417 kc. Pod pojęciem wykonywania władzy publicznej mieści się jednostronne władcze kształtowanie pozycji prawnej podmiotów prawa cywilnego. Pozwany zważywszy na przysługujące mu kompetencje ustawowe wykonuje władztwo publiczne w zakresie nadzoru państwa nad rynkiem finansowym. Rola pozwanego w systemie ochrony klienta na rynku finansowym polega przede wszystkim na oddziaływaniu, w tym władczym, na instytucje finansowe funkcjonujące na rynku oraz na reglamentacji dostępu do niego. Pozwany jest podmiotem działającym w interesie ogółu uczestników rynku finansowego jako regulator posiadający kompetencje do działań związanych z ich ochroną (zob. art. 1 ust. 2, art. 2, art. 3 ust. 2, art. 3c, art. 4 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym z dnia 21 lipca 2006 r. tj. z dnia 17 stycznia 2017 r. Dz.U. z 2017 r. poz. 196) . Zgodnie z treścią art. 417 § 1 kc za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Oznacza to, że przepis ten nie tylko statuuje zasadę odpowiedzialności za szkody wyrządzone przy realizacji czynności o charakterze władczym, ale także zawiera wszelkie elementy niezbędne dla rekonstrukcji normy prawnej określającej tę odpowiedzialność. Dlatego też zawiera on wszelkie przesłanki tej odpowiedzialności oraz ustala zakres podmiotowy stosunku obligacyjnego, który powstaje z mocy ustawy w momencie wyrządzenia szkody przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Przesłankami odpowiedzialności deliktowej przy wykonywaniu władzy publicznej są więc: szkoda, fakt jej wyrządzenia przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej, z której wystąpieniem ustawa łączy powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej po stronie określonych podmiotów oraz łączący te zdarzenia normalny (adekwatny) związek przyczynowy. Przy czym odpowiedzialność odszkodowawcza w tym przypadku powstaje wówczas, gdy dojdzie do kumulatywnego zaistnienia trzech wskazanych wyżej przesłanek. Dlatego też zgodnie z przyjętą i ugruntowaną linią orzecznictwa, w procesach odszkodowawczych w pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, oraz dokonanie oceny jego bezprawności i zawinienia sprawcy, następnie ustalenie, czy po stronie poszkodowanego wystąpiła szkoda i jakiego rodzaju. Dopiero bowiem ustalenie w procesie zaistnienia obu tych przesłanek warunkuje podjęcie działań zmierzających do wykazania, że zachodzi między nimi normalny związek przyczynowy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 20.09.2017 roku, I ACa 410/17) . Zgodnie z ogólnymi zasadami rozkładu ciężaru dowodu ( art. 6 kc ), przyznanie odszkodowania zależne jest od wykazania przez poszkodowanego wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej. Aktualnie w judykaturze przeważa pogląd, że przesłanką odpowiedzialności władz publicznych na podstawie art. 417 kc jest bezprawność w wąskim tego słowa znaczeniu, to znaczy rozumiana jako niezgodność z prawem (zob. wyrok SN z 7.11.2013 r., V CSK 519/12, Legalis; wyrok SA w Warszawie z 27.4.2016 r., I ACa 1024/15) . Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotowe powództwo przychyla się do tego stanowiska. Oznacza to, że odpowiedzialność odszkodowawcza Skarbu Państwa łączy się wyłącznie z takim działaniem lub zaniechaniem organów władzy publicznej, które są niezgodne z prawem. Nieprawidłowość w działaniu władzy publicznej może przybrać postać naruszeń konstytucyjnych praw i wolności, konstytucyjnych zasad funkcjonowania władzy publicznej, uchybień określonych w ustawach zwykłych, aktach wykonawczych. Odpowiedzialność odszkodowawcza Skarbu Państwa za zaniechanie istnieje tylko w sytuacji niepodjęcia działania, do którego organ administracji państwowej był zobowiązany na podstawie przepisu prawa, przewidującego na czym konkretnie powinno polegać zachowanie, aby do szkody nie doszło (zob. wyr. SN z 28.4.2005 r., III CK 367/04, Legalis; wyr. SN z 25.3.2011 r., IV CSK 407/10, Legalis) . W drodze wyjątku można dopuścić szerszą odpowiedzialność Skarbu Państwa za zaniechanie, w wypadku naruszenia powinności niezindywidualizowanej obowiązkiem działania, nałożonym przepisem prawa materialnego publicznego, jeżeli przemawiają za tym szczególne okoliczności sprawy, zastrzegając jednocześnie, że nie może to prowadzić do akceptacji odpowiedzialności absolutnej, nieograniczonej za skutki naruszeń bezpieczeństwa i porządku publicznego (wyr. SN z 9.8.2012 r., V CSK 153/11, Legalis; wyr. SN z 8.5.2014 r., V CSK 349/13, Legalis – SN orzekł, że zbyt pasywna, nieusprawiedliwiona postawa policji, podejmującej działania prowizoryczne, stanowi delikt w postaci zaniechania, który uzasadnia przypisanie Skarbowi Państwa co do zasady odpowiedzialności odszkodowawczej) . Pod pojęciem szkody, stanowiącej podstawową przesłankę odpowiedzialności odszkodowawczej, należy rozumieć powstałą wbrew woli poszkodowanego różnicę między jego obecnym stanem majątkowym, a takim stanem, jaki zaistniałby, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Wszelka szkoda, rozpatrywana jako uszczerbek o charakterze majątkowym, może mieć w świetle przepisów kodeksu cywilnego ( art. 361 §2 kc ) postać dwojaką. Może ona bowiem obejmować zarówno stratę, jakiej doznaje mienie poszkodowanego, wskutek czego poszkodowany staje się uboższy (damnum emergens czyli szkoda rzeczywista), jak również utratę korzyści, jakiej spodziewać mógł się poszkodowany, gdyby mu nie wyrządzono szkody, wskutek czego poszkodowany nie staje się bogatszy (lucrum cessans). Podstawę obliczenia wysokości szkody stanowić powinno uchwycenie różnicy między stanem majątku osoby poszkodowanej, który rzeczywiście istnieje po nastąpieniu zdarzenia wywołującego szkodę, a stanem majątku hipotetycznym, pomyślanym jako stan, który urzeczywistniłby się, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Stwierdzenie związku przyczynowego w rozumieniu art. 361 § 1 kc między określonym zdarzeniem a naruszeniem dóbr poszkodowanego wymaga przede wszystkim przeprowadzenia testu warunku sine qua non . Gdy jako przyczynę szkody rozpatruje się zaniechanie pewnego powinnego działania, test ten zakłada odpowiedź na pytanie, czy gdyby działanie to nastąpiło, poszkodowany nie doznałby uszczerbku w swych dobrach prawnie chronionych. Odpowiedź negatywna wyklucza odpowiedzialność odszkodowawczą ze względu na brak związku przyczynowego, a odpowiedź pozytywna przesądza o uznaniu tego zaniechania za przyczynę warunkującą naruszenie dóbr poszkodowanego i otwiera następny etap badań: czy naruszenie dóbr poszkodowanego stanowiło normalne następstwo tego zaniechania”. Chodzi o ustalenie, że dane zdarzenie należy do okoliczności ogólnie sprzyjających powstaniu badanego skutku. Przy dokonywaniu oceny normalności nie jest konieczne ustalenie, że każdorazowemu zaistnieniu danej przyczyny towarzyszy badany skutek ani stwierdzenie, iż jest to skutek typowy, zazwyczaj występujący, gdyż wystarczy przyjęcie, że zwiększa się prawdopodobieństwo jego wystąpienia. W konkretnych okolicznościach nawet wysoce prawdopodobny skutek nie musi wystąpić, będzie jednak normalnym następstwem, jeżeli zaistnieje, a stosunkowo rzadko występujące następstwo może zostać uznane za normalne. Podkreśla się szczególne problemy związane z określeniem związków kauzalnych w przypadkach zaniechań wskazując, że za normalne następstwa niepodjęcia określonych działań należy uznać te z nich, których wystąpienie każdorazowo zmniejsza albo wyłącza prawdopodobieństwo danego skutku (zob. m.in. wyrok SN z 19.6.2013 r., I CSK 392/12). Powodowie zarzucają pozwanemu zaniechanie działań nadzorczych w zakresie prowadzonej przez (...) S.A. we W. działalności gospodarczej na rynku finansowym. Według powodów gdyby pozwany w należyty sposób wywiązał się ze swoich obowiązków ustawowych, powodowie nie nabyliby obligacji i tym samym nie ponieśliby szkody majątkowej w wysokości określonej w pozwie. Punktem wyjścia dla oceny wywiedzionych przez powodów roszczeń, stanowią rozważania nakreślające ogólne cele i zadania stawiane przed KNF, w kontekście nadzoru nad rynkiem finansowym (w tym kapitałowym). Cele tego nadzoru i zadania stawiane przed KNF zostały określone przede wszystkim w dwóch uzupełniających się ustawach: o nadzorze nad rynkiem finansowym – NadzRynFinU oraz o nadzorze nad rynkiem kapitałowym – RynekKapNadzórU. Narzędzia w które została wyposażona KNF w ramach sprawowania nadzoru nad rynkiem finansowym, umiejscowione są natomiast w aktach prawnych regulujących wykonywanie poszczególnych rodzajów działalności nadzorowanej. Organ nadzoru jest zobowiązany do weryfikowania zachowań podmiotów nadzorowanych, a czynności tych podmiotów stanowiące naruszenia norm prawa materialnego, równoznaczne są z obowiązkiem zastosowania przyznanych mu instrumentów nadzoru. Przy stosowaniu środków nadzorczych KNF winna zważyć, czy cele nadzoru zostaną zrealizowane, a także na zasadę interesu publicznego oraz słusznych interesów podmiotów nadzorowanych. Cele nadzoru to wartości, do ochrony których zmierza aktywność organu nadzoru. Zadania KNF z kolei to ogólnie zakreślone kierunki działań, które mają służyć do osiągnięcia ustawowych celów nadzoru. Uzupełnieniem tego układu są konkretne instrumenty prawne, jakie przysługują KNF w obrocie prawnym. Instrumenty te określają odrębne ustawy. Według art. 2 pkt 4 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym z dnia 21 lipca 2006 r. (tj. z dnia 17 stycznia 2017 r. Dz.U. z 2017 r. poz. 196) nadzór nad rynkiem finansowym obejmuje nadzór nad rynkiem kapitałowym, sprawowany zgodnie z przepisami m.in. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 1636, 1948 i 1997 oraz z 2017 r. poz. 724), ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1639 oraz z 2017 r. poz. 452 i 724), ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 1896, 1948 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 724), ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym (Dz.U. z 2016 r. poz. 1289 oraz z 2017 r. poz. 724). Organem właściwym w sprawach nadzoru nad rynkiem finansowym (w tym m.in. rynkiem kapitałowym) jest Komisja Nadzoru Finansowego (zob. art. 3 ust. 2 oraz art. 4 ust. 1 NadzRynFinU oraz art. 3 RynekKapNadzórU). Nadzorowi Komisji podlegają podmioty prowadzące działalność na rynku kapitałowym na podstawie zezwoleń Komisji lub innego właściwego organu administracji, oraz inne podmioty - w zakresie, w jakim ciążą na nich określone w odrębnych przepisach obowiązki związane z uczestnictwem w tym rynku w tym m.in. firmy inwestycyjne w rozumieniu ustawy o obrocie instrumentami finansowymi ; emitenci dokonujący oferty publicznej papierów wartościowych w rozumieniu ustawy o ofercie publicznej lub emitenci, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym lub które są wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu, a także emitenci, którzy ubiegają się o dopuszczenie lub wprowadzenie ich papierów wartościowych do takiego obrotu; fundusze inwestycyjne (art. 5 RynekKapNadzórU). Zgodnie z art. 2 NadzRynFinU celem nadzoru nad rynkiem finansowym jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania tego rynku, jego stabilności, bezpieczeństwa oraz przejrzystości, zaufania do rynku finansowego, a także zapewnienie ochrony interesów uczestników tego rynku również poprzez rzetelną informację dotyczącą funkcjonowania rynku, przez realizację celów określonych m.in. w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym . W przepisie tym określono podstawowe wartości, do ochrony których powinna zmierzać KNF przy podejmowaniu przez siebie działań. Według art. 4 RynekKapNadzórU celem nadzoru jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania rynku kapitałowego, w szczególności bezpieczeństwa obrotu oraz ochrony inwestorów i innych jego uczestników, a także przestrzegania reguł uczciwego obrotu. Rzeczona norma prawna charakteryzuje rolę KNF w funkcjonowaniu rynku kapitałowego, wyróżnia fundamenty prawidłowego funkcjonowania tego rynku. Wzajemne relacja obu przytoczonych przepisów nie przyjmuje charakteru stosowania reguły kolizyjnej lex specialis derogat legi generali , lecz oznacza skonstruowanie normy bazującej na połączeniu treści przedmiotowych przepisów RynekKapNadzórU i NadzRynFinU. Cele nadzoru wynikające z RynekKapNadzórU i NadzRynFinU powinny być w każdym przypadku brane przez KNF pod uwagę przy stosowaniu środków nadzorczych w tych przypadkach, kiedy środki te stosuje się w ramach uznania administracyjnego. Organ nadzoru powinien zatem w danych okolicznościach nie tylko ustalić, czy zaszły okoliczności określone w hipotezie przepisu upoważniającego do zastosowania środka nadzorczego, lecz także czy zastosowanie tego środka służyć będzie realizacji celów nadzoru. Oczywiste jest przy tym, że wystarczy, jeżeli przy zastosowaniu takiego środka realizowany będzie choćby jeden cel nadzoru wynikający z art. 2 NadzRynFinU. Należy przy tym pamiętać, że podstawową dyrektywą przy działaniach nadzorczych jest związanie organu nadzoru zasadą legalizmu (praworządności). W szczególności nie jest możliwe podejmowanie działań władczych w oparciu jedynie o ustawowy zakres działania, a bez szczegółowego upoważnienia kompetencyjnego (art. 4 NadzRynFinU), zachodzi natomiast relacja odwrotna – skorzystanie z normy kompetencyjnej powinno być warunkowane jednoczesną realizacją jednego z celów nadzoru. Prawidłowość funkcjonowania rynku finansowego to przede wszystkim zgodność z normami wynikającymi z przepisów prawa. Taki wniosek wywodzić należy z konstytucyjnych zasad legalizmu działania organów władzy publicznej ( art. 7 Konstytucji RP ) oraz demokratycznego państwa prawa ( art. 2 Konstytucji RP ). KNF powinna zmierzać do eliminowania ryzyka wystąpienia nieprawidłowości na rynku finansowym, a zatem niezgodności z przepisami prawa (nie tylko cywilnego), ale również normami niekoniecznie mającymi zakorzenienie prawne, lecz np. zwyczajowe, etyczne czy ekonomiczne, które to normy są zakorzenione w prawie pozytywnym w postaci klauzul generalnych. Do klauzul tych należą m.in.: interes klientów banków (np. art. 37 PrBank), interes inwestorów (np. art. 18 ust. 1 pkt 1 OfertaPublU), interes ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia (np. art. 361 ust. 1 pkt 3 DziałUbezpReasU), interes uczestników funduszy inwestycyjnych (np. art. 23 ust. 2 FundInwU), interes członków funduszy emerytalnych (np. art. 15 ust. 2 pkt 2 FundEmU). Stabilność rynku finansowego jako cel nadzoru oznacza przede wszystkim zdolność finansową podmiotów działających na rynku finansowym do wykonywania swoich zobowiązań względem wierzycieli także w razie występowania faz spowolnienia czy nawet załamania gospodarczego (w skali makroekonomicznej) lub w razie indywidualnych problemów finansowych konkretnego podmiotu. Bezpieczeństwo rynku finansowego powinno być postrzegane przede wszystkim z punktu widzenia osób korzystających z usług finansowych (inwestycyjnych, bankowych, ubezpieczeniowych) lub powierzających swój kapitał podmiotom rynku finansowego w inny sposób (nabywanie papierów wartościowych). Na taką perspektywę wskazują bowiem cele określone w ustawach odrębnych, wskazujące na ochronę bezpieczeństwa środków zgromadzonych na rachunkach bankowych, interesów osób ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, członków funduszy emerytalnych, uczestników pracowniczych programów emerytalnych, osób otrzymujących emeryturę kapitałową czy też inwestorów. Przejrzystość rynku finansowego rozumieć należy jako jawność zjawisk zachodzących na rynku finansowym, w tym dotyczących jego podmiotów, oczywiście w granicach zakreślonych przez prawo. Wymóg przejrzystości powinien być wdrażany i egzekwowany z poszanowaniem uprawnień poszczególnych instytucji do zachowania w tajemnicy informacji o strategicznym znaczeniu bądź informacji prywatnych, dlatego wymagać przejrzystości można tylko wtedy, gdy przewidują to stosowne przepisy prawa materialnego. Zachowaniu przejrzystości rynku służą obowiązki podmiotów nadzorowanych przez KNF do publicznego ujawniania określonych danych (w szczególności w ramach sprawozdawczości finansowej), obowiązki informacyjne dostawców usług finansowych względem ich klientów (w fazie przedkontraktowej oraz podczas wykonywania umów), jak też informacyjna aktywność samego organu nadzoru. Dostęp do informacji uważa się za jeden z podstawowych instrumentów pozwalających na zapewnienie uczestnikom rynku finansowego, zwłaszcza tym nieprofesjonalnym, zrozumienia mechanizmów rynku finansowego i podejmowanie racjonalnych decyzji. Ochrona uczestników rynku finansowego stanowi punkt wyjścia przy wyznaczaniu kierunków konkretnych działań KNF. W tych przypadkach, w których przepisy kompetencyjne dają taką możliwość (zawierają w swych hipotezach odesłanie do przesłanki "interesu"), organ nadzoru może stosować instrumenty nadzorcze nie tylko wówczas, gdy dochodzi do naruszenia prawa, lecz także w przypadku nadużywania przez instytucję finansową "uprzywilejowanej pozycji" w sposób inny aniżeli naruszanie konkretnych norm prawnych. Jednocześnie interes uczestników rynku finansowego w przedstawionym tutaj rozumieniu warunkuje także sposób wykonywania zadań KNF innych niż nadzór sensu stricto (np. działalność edukacyjna, zaangażowanie w procesy legislacyjne). Zadania KNF określające kierunki działań, służące osiągnięciu ustawowych celów nadzoru nad całym rynkiem finansowym (w tym kapitałowym) określa art. 4 NadzRynFinU. Powtórzenie tych uregulowań na kanwie wyłącznie rynku kapitałowego zawiera art. 7 RynekKapNadzórU. Głównym zadaniem KNF jest sprawowanie nadzoru nad rynkiem finansowym . W ramach tego zadania KNF czyni użytek ze swoich instrumentów władczego oddziaływania na podmioty rynku finansowego. Wiąże się z możliwością, a niekiedy wręcz koniecznością wydawania rozstrzygnięć wpływających na sferę praw i obowiązków podmiotów nadzorowanych. Wydawane rozstrzygnięcia kształtują zachowania podmiotów tego rynku w sposób możliwy do prawnego wyegzekwowania. Do najważniejszych sposobów rzeczonego oddziaływania przez KNF zaliczyć należy szeroko pojmowaną działalność autoryzacyjną (w szczególności wydawanie zezwoleń dopuszczających do aktywności na rynku finansowym, ale również ocenianie zmian statutów podmiotów nadzorowanych, przekształceń ich struktury własnościowej, składów osobowych ich organów, przekształceń podmiotowych), monitorującą (obejmującą pozyskiwanie informacji o podmiotach nadzorowanych oraz analizę tych informacji) oraz korygującą (na którą składa się podejmowanie działań służących do eliminowania ryzyka wystąpienia nieprawidłowości lub do eliminowania tych nieprawidłowości, które już wystąpiły). W świetle dorobku judykatury podstawą władczej ingerencji organu administracji w sferę praw i obowiązków podmiotu znajdującego się poza aparatem administracji może być wyłącznie przepis prawa, który wprost upoważnia dany organ do dokonania ingerencji określonego rodzaju (zob. m.in. wyrok NSA z 17.11.1982 r., II SA 1474/82 , w którym NSA stwierdził, że "organ administracji (...), wydając decyzję, nie może ani nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne przepisy prawa" ). W piśmiennictwie stwierdza się stanowczo, że w przypadku KNF samodzielną podstawą do takiej ingerencji nie może być przepis prawa określający jedynie cele lub zadania organu nadzoru (zob. R. Jurga, w: L. Sobolewski (red.), Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, 1999, s. 340) . Podejmowanie działań służących prawidłowemu funkcjonowaniu rynku finansowego zobowiązuje KNF do stosowania wszelkich instrumentów – władczych i niewładczych – które służyć mają prawidłowemu funkcjonowaniu rynku finansowego. Przykładem instrumentów niewładczych może być kreowanie fakultatywnych dla rynku finansowego standardów jego funkcjonowania, wykraczających poza przepisy prawa (acz mogących w przyszłości przekształcić się w postulaty de lege ferenda), zmierzających do usprawnienia świadczenia usług finansowych i poprawy ich społecznego postrzegania. Do zadań KNF zaliczono również "udział w przygotowywaniu projektów aktów prawnych w zakresie nadzoru nad rynkiem finansowym" . Norma ta nabiera istotnego znaczenia w powiązaniu z § 38 ust. 2 uchwały Nr 190 RM z 29.10.2013 r. – Regulamin pracy Rady Ministrów (tj. M.P. z 2022 r. poz. 348 ze zm.). Zgodnie z tym ostatnim przepisem: "W przypadkach określonych w odrębnych przepisach projekt dokumentu rządowego przekazuje się do zaopiniowania podmiotom wskazanym w tych przepisach (…)". Artykuł 4 ust. 1 pkt 5 NadzRynFinU stanowi przykład "odrębnego przepisu", który implikuje konieczność uzgadniania z KNF projektów aktów prawnych dotyczących rynku finansowego. W zakresie rynku kapitałowego kompetencje KNF związane z jej udziałem w procesie legislacyjnym są bardziej rozbudowane. Zgodnie z art. 7 ust. 2 RynekKapNadzórU do zadań KNF "należy przygotowywanie projektów aktów prawnych związanych z funkcjonowaniem rynku kapitałowego", zaś art. 7 ust. 3 RynekKapNadzórU stanowi, że KNF "może występować do właściwych organów z wnioskami o wydanie lub zmianę przepisów wykonawczych przewidzianych przepisami ustaw". Ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym jest w tej materii bardziej ogólna i ogranicza rolę KNF w pozostałych sektorach rynku finansowego tylko do udziału w przygotowywaniu projektów aktów prawnych. Brakuje formalnych podstaw do samodzielnego przygotowywania w tym zakresie projektów aktów prawnych przez organ nadzoru, jak też inicjowania przezeń procesów legislacyjnych. Nie ma przeszkód, aby KNF podejmowała takie działania bez podstawy prawnej, niemniej zainteresowanie propozycjami KNF ze strony organów odpowiedzialnych za legislację jest wówczas warunkowane wyłącznie autorytetem organu nadzoru. Przechodząc do ustaw szczegółowych, konkretyzujących cele i zadania KNF należy wskazać, że zasady, tryb i warunki podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie obrotu papierami wartościowymi i innymi instrumentami finansowymi, prawa i obowiązki podmiotów uczestniczących w tym obrocie oraz wykonywanie nadzoru w tym zakresie określa ustawa o obrocie instrumentami finansowymi z dnia 29 lipca 2005 r. (ObrInstrFinU). Instrumentami finansowymi według powyższej ustawy są m.in. papiery wartościowe przez które z kolei należy rozumieć m.in. prawa do akcji oraz obligacje (zob. art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz art. 3 pkt 1 lit. [a] ObrInstrFinU). Instrumentami finansowymi są także inne niebędące papierami wartościowymi formy inwestowania, wymienione w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. [a]-[i] ObrInstrFinU. Zasady emisji, zmiany warunków emisji, zbywania, nabywania i wykupu obligacji określa ustawa o obligacjach (ObligU) z dnia 15 stycznia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 238). Zasady i warunki dokonywania oferty publicznej papierów wartościowych, prowadzenia subskrypcji lub sprzedaży tych papierów wartościowych oraz ubiegania się o dopuszczenie i wprowadzenie papierów wartościowych lub innych instrumentów finansowych do obrotu na rynku regulowanym; obowiązki emitentów papierów wartościowych i innych podmiotów uczestniczących w obrocie tymi papierami wartościowymi lub innymi instrumentami finansowymi; skutki uzyskania statusu spółki publicznej oraz szczególne prawa i obowiązki związane z posiadaniem i obrotem akcjami takich spółek – reguluje ustawa o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (OfertaPublU) z dnia 29 lipca 2005 r. (tj. z dnia 15 września 2016 r., Dz.U. z 2016 r. poz. 1639) . Zasady tworzenia i działania funduszy inwestycyjnych mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasady prowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności przez fundusze zagraniczne i spółki zarządzające określa ustawa o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (FundInwU) z dnia 27 maja 2004 r. (tj. z dnia 8 grudnia 2017 r., Dz.U. z 2018 r. poz. 56) . Ustawa określa również zasady działania podmiotów zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasady prowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności przez podmioty zarządzające alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi mające siedzibę w państwie członkowskim albo w państwie trzecim. Ofertą publiczną jest udostępnianie, co najmniej 150 osobom na terytorium jednego państwa członkowskiego lub nieoznaczonemu adresatowi, w dowolnej formie i w dowolny sposób, informacji o papierach wartościowych i warunkach ich nabycia, stanowiących wystarczającą podstawę do podjęcia decyzji o nabyciu tych papierów wartościowych (art. 3 ust. 1 OfertaPublU). Obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji, zwanego dalej "obligatariuszem", i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia (art. 4 ust. 1 ObligU). Emisja obligacji może nastąpić: 1/ w trybie oferty publicznej; 2/ przez proponowanie nabycia obligacji w inny sposób niż wskazany w pkt 1 (art. 33 ObligU). W drugim przypadku emitent udostępnia propozycję nabycia (art. 34 ust. 1 ObligU) Rynkiem regulowanym jest działający w sposób stały system obrotu instrumentami finansowymi dopuszczonymi do tego obrotu, zapewniający inwestorom powszechny i równy dostęp do informacji rynkowej w tym samym czasie przy kojarzeniu ofert nabycia i zbycia instrumentów finansowych, oraz jednakowe warunki nabywania i zbywania tych instrumentów, zorganizowany i podlegający nadzorowi właściwego organu na zasadach określonych w przepisach ustawy, jak również uznany przez państwo członkowskie za spełniający te warunki, i wskazany Komisji Europejskiej jako rynek regulowany (art. 14 ust. 1 ObrInstrFinU). Alternatywny system obrotu (ASO) to organizowany przez firmę inwestycyjną lub podmiot prowadzący rynek regulowany, poza rynkiem regulowanym, wielostronny system kojarzący oferty kupna i sprzedaży instrumentów finansowych w taki sposób, że do zawarcia transakcji dochodzi w ramach tego systemu, zgodnie z określonymi zasadami; nie stanowi alternatywnego systemu obrotu rynek organizowany przez Narodowy Bank Polski, jak również organy publiczne, którym powierzono zarządzanie długiem publicznym lub które uczestniczą w takim zarządzaniu, w tym lokując środki pochodzące z tego długu. Przez firmę inwestycyjną rozumie się dom maklerski, bank prowadzący działalność maklerską, zagraniczną firmę inwestycyjną prowadzącą działalność maklerską na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zagraniczną osobę prawną z siedzibą na terytorium państwa należącego do OECD lub WTO, prowadzącą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność maklerską (art. 3 pkt 33 ObrInstrFinU). Za inwestora uważa się osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, na rzecz której dom maklerski świadczy m.in. czynności przyjmowania i przekazywaniu zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych (art. 132 ust. 1 pkt 1 ObrInstrFinU). Ocena zarzutów formułowanych przez powodów w stosunku do pozwanego wymaga przedstawienia (w kontekście profilu działalności (...) S.A.) narzędzi prawnych przysługujących KNF do realizacji ww. celów oraz zadań. Do zadań KNF, należy m.in. sprawowanie nadzoru nad wykonywaniem przez podmioty nadzorowane, o których mowa w art. 5 pkt 7 RynekKapNadzórU obowiązków informacyjnych związanych z ich uczestnictwem w obrocie na rynku kapitałowym, w zakresie określonym przepisami prawa - zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Obowiązki informacyjne emitentów papierów wartościowych z rynku regulowanego, można podzielić na odnoszące się do momentu wprowadzania takowych instrumentów finansowych do obrotu (prospekt emisyjny), a także bieżące obowiązki informacyjne. Artykuł 22 OfertaPublU odnosi się do zawartości (treści) prospektu emisyjnego. Prospekt emisyjny jest podstawowym dokumentem, wykorzystywanym przy prowadzeniu oferty publicznej papierów wartościowych lub dopuszczenia papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym, zawierającym informacje dotyczące emitenta oraz oferowanych papierów wartościowych, które umożliwiają inwestorom dokonanie oceny sytuacji gospodarczej, finansowej i majątkowej emitenta oraz perspektyw jego rozwoju. Jest zatem podstawowym nośnikiem informacji dotyczących emitentów i oferowanych instrumentów finansowych, czyli podstawowym sposobem realizacji obowiązków informacyjnych (nośnikiem oświadczeń wiedzy i oświadczeń woli) (komentarz do Art. 22 OfertaPublU red. Wierzbowski 2014, wyd. 2/Kuźnicka). Prospekt emisyjny w przypadku oferty publicznej był zatwierdzany przez KNF, po spełnieniu wymagań opisanych w art. 21-40 OfertaPublU (tj. z dnia 15 września 2016 r., Dz.U. z 2016 r. poz. 1639) . Prospekt emisyjny powinien zawierać prawdziwe, rzetelne i kompletne informacje, przy uwzględnieniu rodzaju emitenta i papierów wartościowych mających być przedmiotem oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym, istotne dla oceny sytuacji gospodarczej, finansowej i majątkowej oraz perspektyw rozwoju emitenta oraz podmiotu udzielającego zabezpieczenia wierzytelności wynikających z papieru wartościowego (podmiot zabezpieczający) oraz dotyczące praw i obowiązków związanych z tymi papierami wartościowymi. Informacje zamieszczone w prospekcie emisyjnym powinny być przedstawione językiem zrozumiałym dla inwestorów oraz w sposób umożliwiający im ocenę sytuacji tych podmiotów (art. 22 ust. 1 OfertaPublU). KNF nie była podmiotem odpowiedzialnym za zgodność ze stanem faktycznym informacji zawartych w prospekcie emisyjnym (art. 22 ust. 4 OfertaPublU), w tym wynikających ze sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych (art. 26 ust. 1 OfertaPublU). KNF badała wyłącznie treść wniosku o zatwierdzenie prospektu emisyjnego (w tym dotyczących sprawozdań finansowych) pod katem formalnym. W przypadku dostrzeżonych braków formalnych lub wątpliwości, KNF mogła jedynie wezwać podmiot składający wniosek o zatwierdzenie prospektu emisyjnego do ich uzupełnienia lub przedstawienia dodatkowych informacji m.in. od firmy audytorskiej, która dokonała badań sprawozdań finansowych emitenta (zob. art. 32 OfertaPublU). W przypadku formalnie poprawnych dokumentów i danych, KNF nie miała podstawy prawnej do ich merytorycznego badania i weryfikowania (art. 32 OfertaPublU red. Wierzbowski 2014, wyd. 2/Kuźnicka/Marczuk) . Jeżeli wymagało tego bezpieczeństwo obrotu na rynku regulowanym lub interes inwestorów, spółka prowadząca rynek regulowany, na żądanie Komisji, wstrzymywała dopuszczenie do obrotu na tym rynku lub rozpoczęcie notowań wskazanymi przez Komisję papierami wartościowymi lub innymi instrumentami finansowymi, na okres nie dłuższy niż 10 dni (art. 20 ust. 1 ObrInstrFinU). Wskazana regulacja mogła być stosowana np. w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w prospekcie w okresie pomiędzy jego zatwierdzeniem a pierwszym notowaniem na GPW. Przedmiotem ochrony było bezpieczeństwo obrotu lub interes inwestorów. W przypadku naruszenia lub uzasadnionego podejrzenia naruszenia przepisów prawa w związku z ofertą publiczną (np. co do treści prospektu informacyjnego, akcji promocyjnej), KNF mogła podejmować działania zmierzające do ograniczenia zakresu potencjalnych nabywców papierów wartościowych lub nakazać wstrzymanie rozpoczęcia oferty publicznej, zakazać rozpoczęcia oferty publicznej, opublikować informację o niezgodnym z prawem działaniu (zob. art. 16-17 OfertaPublU). Gdy obrót określonymi papierami wartościowymi lub innymi instrumentami finansowymi był dokonywany w okolicznościach wskazujących na możliwość zagrożenia prawidłowego funkcjonowania rynku regulowanego lub bezpieczeństwa obrotu na tym rynku, lub naruszenia interesów inwestorów, Komisja mogła zażądać od spółki prowadzącej rynek regulowany zawieszenia obrotu tymi papierami lub instrumentami (art. 20 ust. 2 ObrInstrFinU). Środek ten mógł być stosowany po dopuszczeniu instrumentów finansowych do obrotu. Przedmiot ochrony był szerszy, gdyż obejmował nie tylko przypadki zagrożenia naruszenia interesów inwestorów oraz bezpieczeństwa obrotu, ale także okoliczności stwarzające zagrożenia prawidłowego funkcjonowania rynku regulowanego. Źródłem zagrożenia były działania lub zaniechania nie tylko emitentów lub wystawców instrumentów finansowych, ale każdego, kto swoim zachowaniem skierowanym do konkretnych instrumentów finansowych powodował zaistnienie stanu zagrożenia. Wstrzymanie lub zawieszenie obrotu określonymi instrumentami finansowymi pozwalało inwestorom na spokojne przeanalizowanie skutków inwestycji w instrumenty finansowe nierzetelnego emitenta jak i zapoznanie z tymi informacjami, które nie zostały podane na czas. Wykluczenie instrumentów z obrotu przywraca stan bezpieczeństwa obrotu. Na żądanie Komisji, spółka prowadząca rynek regulowany wykluczała z obrotu wskazane przez Komisję papiery wartościowe lub inne instrumenty finansowe, w przypadku gdy obrót nimi zagrażał w sposób istotny prawidłowemu funkcjonowaniu rynku regulowanego lub bezpieczeństwu obrotu na tym rynku, albo powodował naruszenie interesów inwestorów (art. 20 ust. 3 ObrInstrFinU). Bieżące obowiązki informacyjne emitentów polegały na przekazywaniu KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany i do publicznej wiadomości, przez emitentów papierów wartościowych, w odpowiedniej formie i trybie, informacji poufnych, a także informacji bieżących i okresowych (art. 56 OfertaPublU). Momentem inicjującym powstanie obowiązków informacyjnych emitentów było dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym papierów wartościowych wyemitowanych przez tych emitentów. Obowiązki te ciążyły na każdym emitencie przez cały okres, w którym papiery wartościowe przez niego wyemitowane były przedmiotem obrotu na rynku regulowanym i wygasały dopiero z chwilą wycofania (art. 91 OfertaPublU) lub wykluczenia (zob. art. 96 OfertaPublU) tych papierów z obrotu na rynku regulowanym. Rodzaj, zakres i formę informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych, dla których Rzeczpospolita Polska jest państwem macierzystym, dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu ObrInstrFinU, lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego oraz częstotliwość i terminy przekazywania tych informacji określało rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim z dnia 19 lutego 2009 r. (tj. z dnia 27 czerwca 2013 r., Dz.U. z 2014 r. poz. 133) . Według powyższego rozporządzenia, emitent był obowiązany do przekazywania raportów okresowych: kwartalnych, półrocznych, rocznych (§82 rozporządzenia). W myśl §3 rozporządzenia raporty bieżące i okresowe powinny zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny (ust. 1). W przypadku gdy specyfika zdarzenia, którego dotyczy dany raport bieżący lub okresowy, wymaga podania dodatkowych informacji gwarantujących jej prawdziwy, rzetelny i kompletny obraz, emitent był obowiązany do zamieszczenia tych informacji w raporcie bieżącym lub okresowym (ust. 2). Przekazywane przez emitenta raporty bieżące i okresowe miały być sporządzone w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową emitenta (ust. 3). Skrócone sprawozdania finansowe, kwartalne informacje finansowe i skrócone skonsolidowane sprawozdania finansowe, będące składnikami kwartalnych i półrocznych raportów oraz skonsolidowanych kwartalnych i półrocznych raportów, sporządzano zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości, mającymi zastosowanie przy sporządzaniu rocznego sprawozdania finansowego lub skonsolidowanego rocznego sprawozdania finansowego emitenta za rok obrotowy, którego dotyczą te śródroczne sprawozdania lub informacje finansowe (§86 ust. 1 rozporządzenia). Stosownie do art. 55c ust. 1 OfertaPublU emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym lub ubiegający się o takie dopuszczenie oraz emitent papierów wartościowych, które są wprowadzone do obrotu w alternatywnym systemie obrotu lub są przedmiotem ubiegania się o takie wprowadzenie, są obowiązani przekazywać do systemu gromadzenia informacji, prowadzonego zgodnie z art. 56 ust. 1a, wszystkie informacje przekazywane do publicznej wiadomości na podstawie przepisów rozdziału 3, rozdziału 4 oddziału 1 oraz rozporządzenia 596/2014. Powyższy przepis stanowi główny trzon krajowej regulacji dotyczącej obowiązków informacyjnych emitentów papierów wartościowych, związanych z faktem ciągłego znajdowania się wyemitowanych przez tych emitentów papierów wartościowych w obrocie na rynku regulowanym, a więc mogących być przedmiotem obrotu wtórnego (por. art. 3 pkt 7 ObrIFinU) na tym rynku. W ramach realizacji powyższych obowiązków informacyjnych, KNF mogła przede wszystkim na podstawie art. 68 OfertaPublU, wydawać zalecenia w stosunku do emitenta w celu zaprzestania naruszania obowiązków informacyjnych (wynikających z art. 55c, art. 56 OfertaPublU). Wydanie zalecenia służyło temu, aby emitent, poprzez odpowiednią korektę danego sprawozdania finansowego lub kolejnych sprawozdań finansowych, mógł możliwie szybko wyeliminować nieprawidłowości i zapewnić, by użytkownik sprawozdania finansowego miał dostęp do prawidłowych i pełnych informacji. Podczas analiz sprawozdań finansowych, jeśli występowały wątpliwości co do prawidłowości zastosowania wymogów MSSF lub podejrzenia odstępstw od ich stosowania, kierowano prośby o wyjaśnienia do emitenta (zarządu/rady nadzorczej) lub firmy audytorskiej, na podstawie art. 68 ust. 1 i 2 OfertaPublU. KNF mogła także w razie powzięcia wątpliwości co do prawidłowości, rzetelności lub kompletności informacji, o których mowa w art. 56 ust. 1, lub informacji poufnych lub prawidłowości prowadzenia ksiąg rachunkowych, zlecić firmie audytorskiej wykonanie czynności kontrolnych (art. 68 ust. 3 OfertaPublU) obejmujących czynności rewizji finansowej w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym oraz inne czynności wymienione w art. 47 ust. 2 tej ustawy. W przypadku uchylania się przez emitentów od wskazanych obowiązków informacyjnych, KNF mogła nakładać na nich sankcje administracyjne określone w Rozdziale 7 OfertaPublU (art. 96-97b). Komisja mogła m.in. wydać decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym, a w przypadku gdy papiery wartościowe emitenta były wprowadzone do obrotu w alternatywnym systemie obrotu - decyzję o wykluczeniu tych papierów wartościowych z obrotu w tym systemie, albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który jest nakładana kara, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie. Należy podkreślić, że w przypadku obligacji korporacyjnych do których zastosowanie znajduje ustawa o obligacjach z dnia 15 stycznia 2015 r., KNF w okresie objętym powództwem, nie posiadała bezpośrednich narzędzi nadzorczych pozwalających na kontrolę emitentów, na wzór wyżej przedstawionych rozwiązań zawartych w OfertaPublU lub ObrInstrFinU. W propozycji nabycia obligacji na rynku nieregulowanym zamieszcza się warunki emisji oraz informacje, które umożliwiają ocenę sytuacji finansowej emitenta. Emitent był obowiązany do udostępnienia w szczególności informacji dotyczących: 1) wartości zaciągniętych zobowiązań, z wyszczególnieniem zobowiązań przeterminowanych, ustalonej na ostatni dzień kwartału poprzedzający o nie więcej niż 4 miesiące udostępnienie propozycji nabycia; 2) perspektyw kształtowania zobowiązań emitenta do czasu całkowitego wykupu obligacji proponowanych do nabycia, a w przypadku obligacji wieczystych w ciągu 5 lat od daty ich emisji (art. 35 ust. 1 ObligU). Emitent prowadzący działalność dłużej niż rok był obowiązany udostępnić w propozycji nabycia sprawozdanie finansowe sporządzone na dzień bilansowy przypadający nie wcześniej niż 15 miesięcy przed datą udostępnienia propozycji nabycia wraz ze sprawozdaniem z badania. Emitent korzystający z możliwości połączenia sprawozdania finansowego za okres od rozpoczęcia działalności do końca przyjętego roku obrotowego ze sprawozdaniem finansowym za rok następny, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2013 r. poz. 330, z późn. zm.12), udostępniał pierwsze sprawozdanie finansowe wraz ze sprawozdaniem z badania ( art. 35 ust. 3 ObligU). W okresie od dokonania emisji obligacji do czasu całkowitego wykupu obligacji emitent udostępniał obligatariuszom roczne sprawozdania finansowe wraz ze sprawozdaniem z badania (art. 37 ust. 1 ObligU). Z powyższych uregulowań wynika, że ObligU nakładała co prawda na emitentów obowiązek udostępnienia w propozycji nabycia sprawozdania finansowego emitenta (art. 35 ust. 3 ObligU), a do momentu całkowitego wykupu obligacji udostępniania rocznego sprawozdania finansowego wraz ze sprawozdaniem z badania (art. 37 ust. 1 ObligU). Podmiotami uprawnionymi do uzyskania tych sprawozdań finansowych byli jednak wyłącznie obligatariusze. KNF nie posiadała narzędzi pozwalających na wydawanie zaleceń emitentom obligacji korporacyjnych lub sformułowania żądania złożenia wyjaśnień przez takiego emitenta tudzież żądania wstrzymania emisji obligacji korporacyjnych. Emitentów obligacji korporacyjnych, w zakresie obowiązków i zasad sporządzania sprawozdań finansowych wiązały jedynie przepisy ustawy o rachunkowości (zob. Rozdział 5 RachunkU), o ile oczywiście tak jak (...) S.A. byli tą ustawą związani (zob. art. 2 RachunkU). Według art. 53 RachunkU roczne sprawozdanie finansowe jednostki, podlegało zatwierdzeniu przez organ zatwierdzający, nie później niż 6 miesięcy od dnia bilansowego (ust. 1). Przed zatwierdzeniem roczne sprawozdanie finansowe jednostek, o których mowa w art. 64, podlegało badaniu zgodnie z wymogami przeprowadzania badań określonymi w: 1) art. 66-68; 2) ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz.U. poz. 1089) oraz 3) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, uchylającym decyzję Komisji 2005/909/WE (Dz.Urz. UE L 158 z 27.05.2014, str. 77 oraz Dz.Urz. UE L 170 z 11.06.2014, str. 66) - w przypadku jednostek zainteresowania publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy o biegłych rewidentach (ust. 1a). Organem zatwierdzającym (na mocy art. 3 ust. 1 pkt 7 RachunkU) był organ, który zgodnie z obowiązującymi jednostkę przepisami prawa, statutem, umową lub na mocy prawa własności był uprawniony do zatwierdzania sprawozdania finansowego jednostki. W myśl RachunkU organami zatwierdzającym w przypadku spółki akcyjnej – było zwyczajne walne zgromadzenie akcjonariuszy ( art. 395 § 2 ksh ). Badaniu przez biegłych rewidentów podlegały sprawozdania finansowe m.in. spółek akcyjnych (zob. art. 64, 66 oraz 69 RachunkU), które były następnie przesyłane do właściwego sądu rejestrowego w ciągu 15 dni od dnia zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego. W okresie objętym sporem ObligU zawierała jedynie przepisy karne stanowiące: 1)
Kto, przy emisji obligacji zgodnie z art. 33 pkt 2, podaje nieprawdziwe lub zataja prawdziwe dane, które mogą w istotny sposób wpłynąć na ocenę zdolności emitenta do wykonania zobowiązań wynikających z obligacji, podlega grzywnie do 5 000 000 zł i karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5 (art. 90 ust. 1 ObligU); 2)
Kto nie udostępnia sprawozdań, o których mowa w art. 25 ust. 4, lub sprawozdań finansowych, o których mowa w art. 35 ust. 3 oraz art. 37-39, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku (art. 91 ust. 1 ObligU). Sprawozdanie finansowe powinno być przygotowane nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia bilansowego, czyli od ostatniego dnia kończącego rok obrotowy (art. 52 RachunkU). Najczęściej w spółkach, w których rok obrotowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, dniem bilansowym jest 31 grudnia każdego roku. Przenosząc powyższe uregulowania na kanwę niniejszej sprawy, wskazać należy, że powodowie swoją argumentację odnoszącą się do odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego, budowali de facto nie w oparciu o twierdzenia odnoszące się do nadzoru nad emisją przez (...) S.A. spornych obligacji korporacyjnych, lecz nadzoru KNF związanego z wprowadzeniem do obrotu oraz obrotem papierów wartościowych w postaci emisji akcji wprowadzanych na rynek regulowany (GPW), na co słusznie zwracał uwagę pozwany w odpowiedzi na pozew. Zważywszy na przytoczone uregulowania prawne odnoszące się do emisji oraz obowiązków informacyjnych i nadzorczych w zakresie obligacji korporacyjnych, stwierdzić stanowczo należy, że pozwanemu nie sposób przypisać jakichkolwiek uchybień. Ówczesne realia prawne nie nakładały na emitentów obligacji korporacyjnych jakichkolwiek obowiązków informacyjnych i obowiązków z którymi skorelowane byłyby uprawnienia nadzorcze KNF. Pozwany nie posiadał także uprawnień w zakresie inicjatywy ustawodawczej, wobec czego nie sposób przypisać mu zaniechania legislacyjnego. Według powodów gdyby pozwany w prawidłowy sposób zrealizował swoje ustawowe obowiązki nadzorcze nad rynkiem finansowym w zakresie wprowadzania do obrotu na rynku regulowanym instrumentów finansowych (akcji) lub też odnoszących się do zarządu nad funduszami inwestycyjnymi, do emisji obligacji korporacyjnych w ogóle by nie doszło, ewentualnie powodowie nie nabyliby spornych obligacji, mając wiedzę o rzeczywistej kondycji finansowej (...) S.A. Nie ulega wątpliwości, że w związku z emisją papierów wartościowych na rynku regulowanym, KNF miała wpływ na zatwierdzenie prospektu emisyjnego oraz po wprowadzeniu przez emitenta papierów wartościowych na rynek regulowany, mogła na bieżąco kontrolować sprawozdania finansowe (...) S.A. Zważyć jednak należy, że w zakresie emisji papierów wartościowych na rynku regulowanym, KNF opierała się przede wszystkim na sprawozdaniach finansowych z opinią niezależnego biegłego rewidenta. Na etapie wprowadzania akcji do obrotu, uprawnienia KNF sprowadzały się do w istocie do zbadania prospektu emisyjnego pod kątem wymagań formalnych. Obowiązkiem KNF było także czuwanie nad sposobem rozpowszechniania informacji o ofercie nabycia akcji (w tym reklamy). KNF nie badała merytorycznie prospektu emisyjnego w tym sprawozdania finansowego, za którego treść (prawdziwość danych w nim zawartych) odpowiadał emitent. W sytuacji zatem, gdy informacje przekazywane przez emitenta spełniały wymagania formalne, KNF nie miał uzasadnionych podstaw do kontroli emitenta bądź stosowania innych środków nadzorczych wynikających z przytoczonych wyżej ustaw szczegółowych. Według rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych […] z 19 lutego 2009 r. termin publikacji raportu okresowego był uzależniony od jego rodzaju i wynosił 4 miesiące w przypadku raportów rocznych, 3 miesiące w przypadku raportów półrocznych i 60 dni w przypadku raportów kwartalnych. W każdym przypadku był on liczony od końca okresu sprawozdawczego (zob. § 101 oraz §82-92 ww. rozporządzenia). Przesłanki publikacji przez emitentów z rynku regulowanego raportów bieżących oraz ich treść, określają §5-81 a termin publikacji §100 powyższego rozporządzenia. Należy zwrócić przy tym uwagę, że nawet opierając się na przepisach powyższego rozporządzenia, możliwość podjęcia skutecznych działań nadzorczych przez KNF, uzależniona była głównie od rzetelności działań samego emitenta, który wprowadził papiery wartościowe na rynek regulowany (zob. w szczególności §3-5 oraz 6-32 i art. 83-92 ww. rozporządzenia). W sytuacji w której emitent podaje nieprawdziwe dane, postępuje w sposób nierzetelny, KNF aby wykryć nieprawidłowości, musiałaby przeprowadzić bezpośrednią kontrolę u emitenta, opierać się na dokumentacji źródłowej. Samoistne kontrole w przypadku braku obiektywnych oznak nieprawidłowości, uznać należy za w zasadzie niespotykane w obrocie ze względu na znaczną liczbę podmiotów oferujących papiery wartościowe na rynku regulowanym. Dlatego podmiotami wstępnie badającymi rzetelność sprawozdań finansowych i raportów okresowych, są biegli rewidenci. Jeżeli treść sprawozdania finansowego z punktu widzenia formalnego a także treść opinii biegłego rewidenta nie budzi zastrzeżeń (o ile nie występują inne niezależne i sprawdzone informacje o potencjalnych nieprawidłowościach), KNF nie ma uzasadnionych podstaw do podjęcia czynności kontrolnych i nadzorczych, wynikających z ww. ustawowych kompetencji. W powołanym świetle należy zauważyć, że pierwszy raport kwartalny po wprowadzeniu papierów wartościowych na rynek regulowany (...) S.A. miała obowiązek opublikować dopiero na przełomie lutego i marca 2018 r. (zakładając, że okres sprawozdawczy kończył się 31 grudnia a termin sporządzenia raportu kwartalnego wynosił 60 dni; (...) S.A. nie był przy tym funduszem wobec czego nie miał obowiązku publikować raportu za IV kwartał – zob. §101 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na decyzję powoda ad. 1 o kupnie spornych obligacji, gdyż zostały one przez niego nabyte 16 sierpnia 2017 r. Powód ad. 2 nabył natomiast obligację 20 marca 2018 r. Z obiektywnego punktu widzenia był to zbyt krótki okres, aby KNF mogło w ramach przyznanych ustawowych kompetencji podjąć skuteczne działania nadzorcze, mogące wpływać na decyzję powoda ad. 2. Należy także przyjąć założenie, że ewentualne uchybienia (...) S.A. w zakresie obowiązków informacyjnych odnoszących się do raportów bieżących, także mogły zostać wykryte dopiero w związku z badaniem okresowych sprawozdań finansowych, czyli najwcześniej na przełomie lutego i marca 2018 r. (o ile oczywiście emitent podawał prawdziwe i rzetelne dane a ocena sprawozdań przez biegłego rewidenta odpowiadała wymogom ustawowym oraz opierała się na prawdziwych danych i informacjach udostępnionych biegłemu rewidentowi przez emitenta). Powodowie podnosili twierdzenia wskazujące na szereg nieprawidłowości do których doszło podczas oferowania inwestorom będącym osobami fizycznymi, obligacji (...) S.A. Według powodów, gdyby pozwany w ramach czynności nadzorczych, szybciej zareagował na te nieprawidłowości, powodowie nie nabyliby spornych Obligacji. Z ustalonych na podstawie raportu NIK okoliczności faktycznych wynika, że do pozwanego, nie były kierowane skargi wskazujące na nieprawidłowości przy oferowaniu obligacji (...) S.A. Argumentacja powodów w tym zakresie nie znajduje potwierdzenia w zaoferowanym materiale dowodowym. Na potwierdzenie formułowanych roszczeń, powodowie odwoływali się do zadań kontrolnych KNF wynikających z ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi z dnia 27 maja 2004 r. (tj. z dnia 8 grudnia 2017 r., Dz.U. z 2018 r. poz. 56). Powodowie w ślad za oceną zawartą w raporcie NIK, zarzucali KNF, że od 2012 roku, nie przeprowadziła kontroli w (...) S.A. jako podmiocie zarządzającym sekurytyzowanymi wierzytelnościami funduszu sekurytyzacyjnego. Zgodnie z art. 192 zarządzanie sekurytyzowanymi wierzytelnościami funduszu sekurytyzacyjnego przez podmiot inny niż towarzystwo wymaga uzyskania przez ten podmiot zezwolenia Komisji (ust. 1). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany przekazywać Komisji, w terminie do dnia 15 lipca, dokumenty, o których mowa w ust. 4 pkt 4 (ostatnie sprawozdanie finansowe wraz ze sprawozdaniem z badania, a w przypadku braku takiego sprawozdania - inne dokumenty i informacje przedstawiające rzetelnie aktualną sytuację finansową wnioskodawcy), przedstawiające jego sytuację finansową na dzień 31 grudnia poprzedniego roku oraz oświadczenie o łącznej wysokości przychodów osiągniętych w poprzednim roku kalendarzowym z tytułu zarządzania sekurytyzowanymi wierzytelnościami funduszy sekurytyzacyjnych (ust. 9a). Na żądanie Komisji lub jej upoważnionego przedstawiciela podmiot, o którym mowa w art. 192 ust. 1, w celu sprawdzenia, czy jego działalność w zakresie zarządzania sekurytyzowanymi wierzytelnościami jest zgodna z prawem, statutem funduszu inwestycyjnego, umową zawartą z towarzystwem oraz z udzielonym zezwoleniem - mają obowiązek dostarczania informacji, dokumentów lub wyjaśnień niezbędnych do wykonywania efektywnego nadzoru (art. 225a ust. 1 pkt 5 FundInwU). Na podstawie upoważnienia wydanego przez Przewodniczącego Komisji osoba w nim wskazana ma prawo wstępu do pomieszczeń podmiotu, o którym mowa w art. 192 ust. 1 - w celu sprawdzenia, czy jego działalność w zakresie zarządzania sekurytyzowanymi wierzytelnościami jest zgodna z prawem, statutem funduszu inwestycyjnego, umową zawartą z towarzystwem oraz z udzielonym zezwoleniem (art. 226 ust. 1 pkt 7 FundInwU). Komisja może nakazać podmiotowi, o którym mowa w art. 192 ust. 1, który narusza przepisy prawa lub statutu funduszu sekurytyzacyjnego, nie wypełnia warunków określonych w zezwoleniu lub przekracza zakres zezwolenia, lub wykonuje działalność z naruszeniem zasad uczciwego obrotu lub z naruszeniem interesów uczestników funduszu sekurytyzacyjnego (art. 227a ust. 1 pkt 9 FundInwU). W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w art. 192 ust. 1, narusza przepisy prawa lub statutu funduszu sekurytyzacyjnego, nie wypełnia warunków określonych w zezwoleniu lub przekracza zakres zezwolenia, lub wykonuje działalność z naruszeniem zasad uczciwego obrotu lub z naruszeniem interesów uczestników funduszu sekurytyzacyjnego, Komisja może, w drodze decyzji: 1) cofnąć zezwolenie; 2) nałożyć karę pieniężną do wysokości 500 000 zł; 3) zastosować łącznie obie sankcje, o których mowa w pkt 1 i 2 (art. 234 FundInwU). Mając na uwadze obowiązujące w okresie objętym sporem regulacje prawne należy zauważyć, że o ile podmiot zarządzający funduszem, realizuje obowiązki w zakresie terminowego dostarczania sprawozdania finansowego wraz ze sprawozdaniem z badania, a treść tychże sprawozdań oraz opinii spełnia wymogi formalne, nie budzi zastrzeżeń, co do możliwości takiego podmiotu do prawidłowego zarządzania funduszem, to KNF nie ma podstaw do stosowania środków nadzorczych w ramach efektywnego nadzoru. Pozwanemu nie sposób postawić skutecznego zarzutu wskazującego, że KNF przez 12 lat działalności (...) S.A. jako zarządzającego funduszem, nie przeprowadziła kontroli w tym podmiocie. Przepisy prawa nie nakładały na KNF obowiązku okresowego badania podmiotów zarządzających funduszami. W ocenie Sądu narzędzia efektywnego nadzoru w które została wyposażona KNF, służą weryfikacji zdolności podmiotu do zarządzania funduszami, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w terminowości lub treści sprawozdań finansowych. W przypadku niewywiązywania się z obowiązków wynikających z art. 225a ust. 1 pkt 5, art. 226 ust. 1 pkt 7, art. 227a ust. 1 pkt 9, art. 234 FundInwU, innych naruszeń prawa lub statutu lub też nie wypełniania warunków określonych w zezwoleniu lub przekraczania zakresu zezwolenia, wykonywania działalność z naruszeniem zasad uczciwego obrotu lub z naruszeniem interesów uczestników funduszu sekurytyzacyjnego – KNF mogła zastosować w stosunku do zarządzającego sankcje określone w art. 234 FundInwU. Podsumowując należało uznać, że powodowie nie wykazali aby (...) S.A. jako zarządzający funduszem naruszył któryś z powyższych przepisów, a KNF mimo informacji o tym nie podjęła czynności kontrolnych, wyjaśniających wobec zarządzającego funduszem. Powodowie nie udowodnili także aby zachodziły w okresie poprzedzającym nabycie przez powodów Obligacji, przesłanki do zastosowania przez KNF sankcji w stosunku do (...) S.A. wymienionych w art. 234 FundInwU. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że zachowanie strony pozwanej było bezprawne. W rezultacie Sąd oddalił powództwo jako nieuzasadnione. Sąd orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 98 kpc , stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, który strona pozwana wygrała w całości. Na podstawie art. 108 par. 1 kpc Sąd pozostawił wyliczenie kosztów procesu referendarzowi sądowemu. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.Pełny tekst orzeczenia
XXV C 484/25
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.