VII Ka 884/25

Sygn. akt VII Ka 884/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2026 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Leszek Wojgienica Protokolant: st. sekr. sąd. Marzena Wach, st. sekr. sąd. Jolanta Jankowska po rozpoznaniu w dniach 15 stycznia 2026 roku, 19 lutego 2026 roku i 30 marca 2026 roku sprawy X. D. , syna S. , urodzonego (...) w J. , obwinionego o wykroczenie z art. 92 § 1 kw, na skutek apelacji obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim z dnia 24 września 2025 roku, w sprawie II W 83/25 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. obciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesięciu) zł; III. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w wyroku poprzez zastąpienie daty czynu „26.06.2024 r.” datą „20.06.2024 r.”. Sygn. akt VII Ka 884/25 UZASADNIENIE X. D. został obwiniony o to, że w dniu 26 czerwca 2024 r. około godziny 10:35 na ul. (...) w m. Ł. , gm. Ł. , powiat A. , województwo (...) , kierując pojazdem marki M. o numerach rejestracyjnych (...) nie zastosował się do znaku D-19’ postój taksówek, tj. o czyn z art. 92 § 1 kw. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim z dnia 24 września 2025 r. wydanym w sprawie II W 83/25: I. obwinionego X. D. uznano za winnego zarzucanego mu czynu i za to z mocy art. 92 § 1 kw skazano go, zaś na podstawie art. 92 § 1 kw w zw. z art. 36 § 1 kw wymierzono mu karę nagany. II. na podstawie art. 121 § 1 kpw w zw. z art. 624 § 1 kpk zwolniono obwinionego w całości od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania na rzecz Skarbu Państwa. Apelację od wskazanego wyroku złożył obwiniony, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. rażącą obrazę prawa materialnego, tj. art. 92 § 1 kw polegającą na przyjęciu, że obwiniony nie zastosował się do znaku drogowego, podczas gdy dla bytu tego wykroczenia konieczne jest ustalenie, że znak ten został ustawiony przez podmiot uprawniony oraz z zachowaniem przewidzianej przez prawo procedury, mianowicie – Burmistrz Ł. pomimo dwukrotnego wzywania przez Sąd nie przedstawił dokumentacji potwierdzającej, iż znaki D-19 „postój taksówek” oraz D-20 „koniec postoju taksówek” zainstalowane zostały zgodnie z procedurami (vide: wyrok SN z 17.03.2016r., sygn. V KK 34/15, wskazujący na legalność znaku jako warunek odpowiedzialności za wykroczenie określone w art. 92 § 1 kw oraz wyrok SO w Olsztynie z 18.12.2018 r., sygn. VII Ka 1064/18); 2. rażącą obrazę prawa materialnego, tj. art. 1 § 1 kw w zw. z art. 42 ust. 1 Konstytucji RP , poprzez naruszenie zasady nullum crimen sine lege certa w wyniku przypisania obwinionemu odpowiedzialności za czyn, który nie został jednoznacznie określony jako zabroniony w obowiązującym stanie prawnym; 3. rażącą obrazę prawa materialnego, tj. art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającej z art. 2 Konstytucji , w szczególności w świetle wyroku TK z 25.11.2010 r., sygn. K 27/09; 4. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to art. 4 i 7 kpk w zw. z art. 8 kpw , poprzez: - brak obiektywizmu przejawiający się w pomijaniu i nieuwzględnieniu dowodów oraz okoliczności korzystnych dla obwinionego przemawiających za uniewinnieniem oraz uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść obwinionego; - dowolną, sprzeczną z zebranym materiałem dowodowym, pobieżną i wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszającą zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, a w konsekwencji pominięcie istotnych okoliczności dotyczących legalności oznakowania oraz jego zgodności z aktualnym stanem prawnym. Mając na uwadze podniesione zarzuty obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie od zarzucanego mu wykroczenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja obwinionego nie odniosła oczekiwanego rezultatu. W art. 92 k.w. ustanowiono odpowiedzialność m.in. za niestosowanie się do znaków lub sygnałów drogowych. Przedmiotem ochrony tego przepisu jest porządek i bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że nie stanowi wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. niepodporządkowanie się dyrektywie płynącej ze znaku drogowego ustawionego przez podmiot nieuprawniony, bez zachowania obowiązującej procedury. Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. jest bowiem legalny charakter tego znaku (tak R. A. Stefański: Wykroczenia drogowe. Komentarz, Kraków 2005, s. 397, teza 23 do art. 92; wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 kwietnia 2008 r., III KK 445/07, LEX nr 393935; z dnia 14 czerwca 2013 r., IV KK 140/13, LEX nr 1328043; z dnia 24 kwietnia 2013 r., IV KK 99/13, LEX nr 1319269). Obwiniony tę właśnie legalność ustawienia znaków zakwestionował, co skutkowało koniecznością przeanalizowania zagadnienia legalności ustawienia znaków oznaczających początek i koniec postoju taksówek. Autor apelacji starał się przekonać, że dokumentacja dostarczona sądowi pierwszej instancji nie była pełna i stąd wywodził niemożności jednoznacznego ustalenia, czy znak, do którego miał się nie zastosować był legalny, czy też nie. Warto równocześnie zauważyć, że sąd a quo rozstrzygał kwestię możliwości zatrzymania się obwinionego kierowanym przez niego pojazdem mechanicznym w konkretnym miejscu nie w związku z naruszeniem zakazu wynikającego ze znaku B-36 (zakaz zatrzymywania się), jakkolwiek ten znak również w tym miejscu obowiązywał. Sąd odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy o projekt organizacji ruchu zatwierdzony w dniu 9 września 2011 roku, albowiem to z tego projektu wynika zezwolenie na ustawienie znaków oznaczających postój taksówek przy (...) (...) . W istocie, kiedy dostarczono ten projekt okazało się, że przeniesienie znaków oznaczających postój taksówek miało charakter czasowy, albowiem projekt ten został nazwany „projektem czasowej zmiany organizacji ruchu”, a przewidywany czas jego obowiązywania został określony do 31 października 2011 roku. To właśnie w tym zakresie nowych okoliczności należało udzielić odpowiedzi na pytanie, czy późniejszy projekt zmiany organizacji ruchu z kwietnia 2016 roku należy ocenić jako projekt legalizujący znaki postoju taxi, które de facto nie powinny obowiązywać od 1 listopada 2011 roku do kwietnia 2016 roku, albowiem w tym czasie projekt czasowej zmiany organizacji ruchu nie obowiązywał. Zdaniem sądu odwoławczego, zważając na zakres dokonywanych uzgodnień i objęcie nimi całego zakresu oznakowania znakami drogowymi za legalny należy uznać projekt organizacji ruchu -stały – „wprowadzający oznakowanie pionowe związane z funkcjonowaniem postoju taksówek przy ulicy (...) w Ł. ” , który wyraźnie i jednoznacznie określa cel, zakres, obiekt i adres oznakowania pionowego, w tym tego, do którego nie dostosował się obwiniony. Niedostosowanie się do postawionego legalnie znaku drogowego powoduje potencjalną odpowiedzialność za wykroczenie z art. 92 § 1 kw. Nie rozwijając kwestii zdatności do ponoszenia odpowiedzialności za czyny karalne należy odrzucić zarzuty apelacji oznaczone numerami II. I III., albowiem nie mają one żadnego związku z kwestionowanym przez obwinionego stanem faktycznym. Nie dość na tym, właśnie zakwestionowanie faktów powoduje, że zarzuty obrazy prawa materialnego ocenić należało jako bezzasadne w stopniu oczywistym. W tym miejscu należy przypomnieć, iż o ile Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 października 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach (Dz.U. z 2022 r., poz. 2377) wprowadziło zmiany w zakresie ustawienia przedmiotowych znaków, to zgodnie z § 2 tego rozporządzenia znaki drogowe niespełniające warunków określonych m.in. w pkt 5.2.19 (D-19 – postój taksówek) czy 5.2.20 (D-20 – koniec postoju taksówek) załącznika nr 1 do rozporządzenia zmieniającego w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach, w § 1 w brzmieniu nadanym tym rozporządzeniem mogą pozostać w organizacji ruchu na drogach do czasu ich eksploatacyjnego zużycia. Wymaga również podkreślenia, iż znaki drogowe D-19 oraz D-20 zlokalizowane na ul. (...) w m. Ł. umieszczone są w istocie na drodze publicznej – ulicy gminnej (...) położonej w granicach administracyjnych miasta Ł. . W związku z powyższym należy zauważyć, iż zarządcą wymienionej drogi stosownie do dyspozycji art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2025.889 t.j. ze zm.) jest in concreto Burmistrz Ł. , zaś organem zarządzającym ruchem (na drogach gminnych) w myśl art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2024.1251 t.j. ze zm.) jest Starosta (...) . Należy zauważyć, iż stosownie do przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. 2017.784 t.j. ze zm.) starosta jako organ zarządzający ruchem zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu (§ 3 ust. 1 pkt 3). Jak wynika z akt sprawy projekt zmiany organizacji ruchu – stały – z kwietnia 2016 roku został zatwierdzony przez właściwy organ. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż brak było podstaw do twierdzenia, że znaki D-19 oraz D-20 zostały zainstalowane na ul. (...) w m. Ł. w sposób nielegalny, a nadto, że wobec nowelizacji przepisów bezprawnie nie dokonano ich modyfikacji. W związku z powyższym nie sposób dopatrzyć się również naruszenia zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, skoro czyn przypisany obwinionemu w sposób oczywisty wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kw, zaś sam znak, do którego nie zastosował się obwiniony ma charakter legalny. W ocenie Sądu odwoławczego jako chybiony jawi się również zarzut dotyczący braku obiektywizmu, który zdaniem obwinionego miał polegać na pominięciu i nieuwzględnieniu dowodów oraz okoliczności korzystnych dla obwinionego przemawiających za jego uniewinnieniem, albowiem w realiach przedmiotowej sprawy nie sposób dopatrzeć się tego rodzaju dowodów. Należy zauważyć, iż materiał dowodowy w postaci: zeznań świadka, wyjaśnień obwinionego, dokumentacji fotograficznej, nagrania wideo, dokumentacji uzyskanej z Urzędu Miejskiego w Ł. , w tym: projektu zmiany organizacji ruchu (stałego) z kwietnia 2016 r. oraz projektu zmiany organizacji ruchu (czasowego) z sierpnia 2011 r. (zatwierdzonego we wrześniu 2011 r.) pozostają we wzajemnej koincydencji i w sposób oczywisty przesądzają o sprawstwie i winie obwinionego, jednocześnie nie ujawniając żadnych okoliczności, które mogłyby przesądzić o uniewinnieniu obwinionego. Niewątpliwie obwiniony zignorował znak drogowy wskazany w zarzucie, ale i również ten sygnalizujący obowiązek zakazu zatrzymywania się, pod tarczą którego zamontowano przecież znak D-19. Wymaga podkreślenia, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 kpk , jeśli tylko: a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, b) stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego[tu obwinionego], c) jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. W konsekwencji powyższych rozważań stwierdzić należy, że nie sposób dopatrzyć się uchybień natury procesowej wskazywanych przez apelującego, które miały pojawić się na etapie dokonywanej przez Sąd meriti oceny dowodów. Zarzut obrazy art. 7 kpk może być skuteczny tylko wówczas, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszył powyższe zasady, czego skarżący, w realiach niniejszej sprawy jednak nie wykazał, ograniczając się jedynie do podnoszenia, iż znaki D-19 „postój taksówek” oraz D-20 „koniec postoju taksówek” zainstalowane zostały wbrew obowiązującym procedurom. Dlatego też, nie podzielając zarzutów środka odwoławczego, a nadto nie dostrzegając powodów do reformacji orzeczenia z urzędu, zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, prostując jedynie oczywistą omyłkę pisarską w nim zawartą, poprzez zmianę daty czynu przypisanego obwinionemu, tj. z dnia 26 czerwca 2024 r. na dzień 20 czerwca 2024 r. Taka zmiana była możliwa, albowiem całe postępowanie dotyczyło konkretnego zdarzenia historycznego, które miało miejsce w dniu 20 czerwca 2024 roku. Wskazanie błędnej daty czynu należało zatem traktować jako wynik oczywistej omyłki pisarskiej. Na podstawie art.636 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpw i art. 118 § 1 i 2 kpw w zw. z § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U.2017.2467 tj. ze zm.) obwinionego X. D. obciążono zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł.