VI Ka 1315/25

Warszawa, dnia 20 kwietnia 2026 r. Sygn. akt VI Ka 1315/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Michał Bukiewicz protokolant: protokolant sądowy Aneta Dygas po rozpoznaniu dnia 20 kwietnia 2026 r. sprawy V. D. , syna L. i V. , ur. (...) w H. obwinionego o czyn z art. 66b § 2 pkt 2b k.w. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 7 sierpnia 2025 r. sygn. akt V W 358/24 1. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: a. w punkcie I na podstawie art. 39 § 1 k.w. odstępuje od wymierzenia obwinionemu kary, b. uchyla rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II; 2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 3. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 złotych tytułem opłaty za obie instancje i kwotę 150 złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych. Sygn. akt VI Ka 1315/25 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja wniesiona przez obrońcę obwinionego nie zasługiwała na uwzględnienie w zakresie w jakim skarżący domagał się uniewinnienia od popełnienia zarzucanego obwinionemu czynu. Prowadziła jedynie do dokonania korekty wyroku w zakresie kształtowania sankcji za przypisane mu wykroczenie. Na wstępie stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd Rejonowy meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. (mającym zastosowanie w sprawach o wykroczenia na mocy art. 8 k.p.w. ). Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest zasadniczo logiczne, pozbawione błędu, nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. (mającym zastosowanie w sprawach o wykroczenia na mocy art. 8 k.p.w. ) i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń w zakresie winy obwinionego . Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt III KK 20/16). W związku z art. 34 k.p.s. w. pozostaje art. 410 k.p.k. (w zw. z art. 82 § 1 k.p.s. w.), który stanowi, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Podstawa faktyczna wyroku nie może być przez sąd przyjęta dowolnie, lecz musi być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych ujawnionych podczas przewodu sądowego w konkretnej sprawie, czyli na tym co było przedmiotem postępowania dowodowego na rozprawie (zob. wyrok SN z 18.12.2002 r., II KK 297/02, Legalis). Przechodząc do zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy podkreśla, że okazały się one jedynie w części trafne . Rozpatrując zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy wskazać należy, iż Sąd Rejonowy rozstrzygając sprawę, za podstawę orzeczenia nie przyjął całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, a przedmiotem jego rozważań nie były wszystkie dowody i wynikające z nich fakty, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności za zarzucane obwinionemu wykroczenie. Doszło do naruszenia art. 34 k.p.w. , a więc sytuacji gdy organ orzekający pominie przy dokonywaniu ustaleń istotne okoliczności wynikające z określonego wiarygodnego dowodu lub dokona ustaleń w oparciu o dowód, który nie został ujawniony w toku rozprawy. W ocenie kontroli instancyjnej, uchybienia w zakresie nienależytego uwzględnienia zachowania pokrzywdzonej K. D. i okoliczności skierowania do niej korespondencji mailowej przez obwinionego nie mogły jednak prowadzić do wydania wyroku uniewinniającego a jedynie zmiany wyroku jak w sentencji. W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy dysponował odpowiednio szerokim spektrum dowodów, które były wystarczające (po ich prawidłowym ocenieniu przez sąd) dla poczynienia trafnych i niewątpliwych ustaleń faktycznych poza tymi , iż obwiniony w dniu wskazanym w zarzucie nie zastosowawszy się do wydanego przez sąd zakazu kontaktowania się K. D. , kontakt z nią podjął po wysłaniu mu przez nią w tym samym dniu korespondencji mailowej, zawierającej zarzuty i uwagi wobec jego postepowania wobec dzieci . Zachowanie obwinionego zostało właściwie ocenione przez sąd rejonowy jako , mające zgodnie z zamiarem obwinionego naruszać zakaz kontaktowania się z K. D. . Nie mieściło się w żaden sposób w realizacji prawa do niezbędnego zabezpieczenia interesu małoletnich dzieci i podjęcia celowego , koniecznego kontaktu z matką dziecka, służącego ochronie tego interesu . Obwiniony nie działał w żadnej anormalnej sytuacji motywacyjnej , mógł w pełni dostosować się do dyspozycji normy prawnej art. 66 b par 2 pkt 2 b kw. Zważyć należy, że w toku postępowania cywilnego , gdzie orzeczono obowiązujący go zakaz korzystał z pomocy pełnomocnika a zatem miał wystarczający czas na ewentualny kontakt z adwokatem i konsultację dopuszczalności kontaktu w odpowiedzi na korespondencję mailowa K. D. . Obrona formułując zarzut błędnych ustaleń faktycznych nie wskazuje dlaczego obwinionemu nie sposób przypisać naruszenia zakazu kontaktowania się, realizacji znamion zarzucanego wykroczenia. W szczególności nie wskazuje czy zachowanie obwinionego nie nosi cech działania zawinionego czy też społecznie szkodliwego( art. 1 par 1 i 2 kw) . Nie wskazuje też na działanie obwinionego w ramach kontratypu . Świadczy to o ułomności zarzutów i argumentacji sprowadzającej się do eksponowania jedynie prowokacyjnego zachowania pokrzywdzonej i samego faktu konfliktu. W świetle powyższego, ustalone działanie obwinionego jakkolwiek będące przypisanym wykroczeniem należało potraktować jako działanie o szczególnym charakterze i w okolicznościach o jakich mowa w art. 39 par 1 kw. Nie godziło w sposób szczególny w dobro pokrzywdzonej, która wiedząc i obowiązywaniu zakazu nałożonego na obwinionego skierowała do niego korespondencje mailową, zawierającą uwagi i zarzuty do jego postępowania w zakresie kontaktu z dziećmi , licząc się z możliwością odpowiedzi . Co więcej jego zachowanie nie mogło budzić niepokoju u pokrzywdzonej a przez tego rodzaju następstwami miały chronić je nałożone przez uprawnione organy zakazy kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonej a obowiązujące obwinionego . W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, że zachodzi wypadek zasługujący na szczególne uwzględnienie i zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zastosował wobec obwinionego instytucję odstąpienia od wymierzenia kary, utrzymując wyrok w mocy w zakresie przypisania mu czynu będącego wykroczeniem. Sąd Okręgowy zasądził od obwinionego od opłatę w wys. 30 zł za obie instancje i pozostałe koszty sądowe w wys. 150 zł uznając, iż obwiniony jest zdolny do ich ponoszenia zważywszy na sytuacje majątkową i możliwości zarobkowe. Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.