IV W 53/26

sygn. akt. IV W 53/26 RSOW – 149/26 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU  R ZECZYPOSPOLITEJ  P OLSKIEJ 22 kwietnia 2026r. Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie Wydział IV Karny przewodniczący – sędzia Bartosz Bytniewski-Judasz protokolant– Szymon Pokrywka po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 roku sprawy D. U. s. K. i D. ur. (...) w m. (...) obwinionego o to, że 1. 
        8 stycznia 2026 roku o godzinie 17:33 w K. kierując zespołem pojazdów (...) , nr rejestracji (...) wraz z naczepą (...) nr rejestracji (...) ul. (...) od ul. (...) w kierunku ul. (...) , na skrzyżowaniu z ul. (...) , nie zastosował się do znaku pionowego C-9 „nakaz jazdy z prawej strony znaku”, tj. o czyn z art. 92 § 1 k.w. 2. 
        w tym samym miejscu i czasie kierując zespołem pojazdów (...) , nr rejestracji (...) wraz z naczepą (...) nr rejestracji (...) , kontynuując jazdę pasem ruchu przeznaczonym dla ruchu pojazdów wykonujących odpłatny przewóz osób na regularnych liniach, z torowiskiem tramwajowym ul. (...) , w trakcie omijania autobusów nie udzielił pierwszeństwa przejazdu jadącemu z przeciwnego kierunku jazdy tramwajowi (...) nr boczny wagonu 821, czym stworzył zagrożenie w ruchu drogowym, tj. o czyn z art. 86 § 1 k.w. I. 
        Obwinionego D. U. uznaje za winnego czynu opisanego punkcie 1. II. 
        Obwinionego D. U. uznaje za winnego tego, że 8 stycznia 2026 roku ok. 17:33 w K. kierując zespołem pojazdów (...) , nr rejestracji (...) wraz z naczepą (...) nr rejestracji (...) po torowisku tramwajowym ul. (...) od (...) w kierunku ul. (...) , w trakcie omijania autobusów i zmiany pasa ruchu, nie zachował wymaganej szczególnej ostrożności nie udzielił pierwszeństwa przejazdu przynależnemu jadącemu z przeciwnego kierunku jazdy tramwajowi (...) nr boczny wagonu 821, czym stworzył zagrożenie w ruchu drogowym, tj. czynu z art. 86 § 1 k.w. III. 
        Na podstawie art. 86 § 1 i 3 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierza oskarżonemu grzywnę w kwocie 20.000 złotych oraz zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. IV. 
        Na podstawie art. 119 § 1 k.p.w. oraz art. 21 pkt 2a w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych obciąża obwinionego zryczałtowanymi kosztami postępowania w kwocie 120 złotych i opłatą w kwocie 2000 złotych. IV W 53/26 UZASADNIENIE 8. stycznia 2026 roku o godzinie 17:33 w K. kierując zespołem pojazdów (...) , nr rejestracji (...) wraz z naczepą (...) nr rejestracji (...) ul. (...) od ul. (...) w kierunku ul. (...) , na skrzyżowaniu z ul. (...) , obwiniony nie zastosował się do znaku pionowego C-9 „nakaz jazdy z prawej strony znaku”. Kontynuując jazdę pasem ruchu przeznaczonym tylko dla ruchu pojazdów wykonujących odpłatny przewóz osób na regularnych liniach, z torowiskiem tramwajowym ul. (...) , w trakcie omijania autobusów, które stały na przystanku i były w trakcie wymiany pasażerów, nie udzielił pierwszeństwa przejazdu jadącemu z przeciwnego kierunku jazdy i dobrze widocznemu dla niego tramwajowi (...) nr boczny wagonu 821, czym stworzył zagrożenie w ruchu drogowym. Kierująca tramwajem zmuszona była awaryjnie i intensywnie hamować, tramwaj wpadł w poślizg. Tylko dzięki hamowaniu tramwaju i przyśpieszeniu pojazdu prowadzonemu przez obwinionego o nie doszło do wypadku z udziałem znacznej liczby pasażerów tramwaju. Ww. wydarzenia wzbudziły oburzenie opinii publicznej. Dowody – protokoły, nagrania, wydruki k. 5-15, 23-26, 32-37, 42-45, 57, 73-75zeznania E. C. k. 47-48 Wymienione dowody to zespół pochodzących z obiektywnych źródeł informacji, których wymowa zgodna jest z regułami wiedzy, logiki, doświadczenia życiowego. Nic nie budzi wątpliwości co di ich wiarygodności. Obwiniony nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, deklarując złożenie wyjaśnień w sądzie, jednak na rozprawę nie stawił się. Obwiniony ma 61 lat, ma dom, samochód, zarabia ok. 5.400zł, nie ma nikogo na utrzymaniu. Na przestrzeni ostatnich 10 lat był ponad 20 razy karany za wykroczenia w ruchu drogowym, głownie przeciwko bezpieczeństwu. Nie był skazywany. Dowody – protokoły k. 51-52, dane k. 53-56, 69-71, 72 Oznakowanie pionowe było wyraźne i czytelne. Warunki zwyczajne jak na tę pore roku i doby. Nic nie uniemożliwiało obwinionemu zachowania bezpiecznego i zgodnego prawem, w szczególności stosowania się do zasad bezpieczeństwa oraz oznakowania. Nie ma wątpliwości co do tego, że w opisanym miejscu i czasie obowiązywał prawidłowo usytuowany znak C-9. Jego obowiązywanie zresztą jest logiczne i celowe, by udrożnić pas ruchu dla pojazdów komunikacji miejskiej. Obwiniony zignorował go celowo, dla wygody. Kontynuując jazdę, obwiniony nie zachował wymaganej przez art. 3 ust. 1 prd. ostrożności i unikania działań, mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu, nie zachowując też wymaganej przez art. 22 ust. 1 prd. szczególnej ostrożności – nie było zachowaniem ostrożnym w żadnej mierze zajmowanie pasa ruchu przynależnego nadjeżdżającemu z naprzeciwka tramwajowi ze skutkiem w postaci zmuszania go do awaryjnego hamowania, a także, na skutek zaniechania przestrzegania wspomnianych zasad, nie ustępując tramwajowi wymaganego przez art. 22 ust. 4 prd. pierwszeństwa. Były to bezpośrednie przyczyny wywołania wysokiego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zachowanie takie stanowi wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. Orzekając sankcję, sąd miał na uwadze jednoczesne skazywanie za dwa wykroczenia, ustawowe granice zagrożenia (grzywną do 30.000zł, zakazem prowadzenia pojazdów do lat 3), dużą wagę naruszonych zasad ostrożności, łatwość, z jaką obwiniony mógł zachować się poprawnie, całkowity brak skruchy i autorefleksji po jego stronie, wcześniejszą wielokrotną karalnością za wykroczenia w ruchu drogowym, w tym gł. za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu, bezskuteczność orzekanych wówczas grzywien. Sąd miał też na uwadze znaczne zagrożenie wywołane zwłaszcza dla osób znajdujących się w tramwaju, bliskość kolizji obu pojazdów z potencjałem do wywołania wręcz katastrofy w ruchu lądowym. Sąd uwzględnił dobrą sytuację materialną obwinionego, kwestie ogólnoprewencyjne i ogólnowychowawcze, zwłaszcza w obliczu rozgłosu, jaki zdarzenie wywołało w (...) . Z drugiej strony sąd wziął pod uwagę niekaralność obwinionego za przestępstwa i nie utrudnianie postępowania. Uznanie za winnego i ukaranie musiało skutkować obciążeniem obwinionego kosztami postępowania.