IV P 1050/25

Sygn. akt IV P 1050/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2026 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia Maja Ambrożek Protokolant: Maciej Tomaszewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. we Wrocławiu sprawy z powództwa U. X. przeciwko (...) Oddział we U. o odprawę emerytalną I. zasądza na rzecz powoda U. X. od strony pozwanej (...) Oddział we U. kwotę 39.028,20 zł brutto (trzydzieści dziewięć tysięcy dwadzieścia osiem złotych i dwadzieścia groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 5 września 2025 r. do dnia zapłaty tytułem odprawy emerytalnej, II. zasądza od strony pozwanej (...) Oddział we U. na rzecz powoda U. X. kwotę 2.700 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, III. koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa, IV. wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 6.504,70 zł. sygn. akt IV P 1050/25 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 5 września 2025 r. (data stempla pocztowego, k. 14) powód U. X. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej (...) Oddział we U. kwoty 35.535,96 zł tytułem odprawy emerytalnej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 27 sierpnia 2024 r. do dnia zapłaty. Nadto powód domagał się zasądzenia na jego rzecz od strony pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje żądanie powód podał, że do 26 sierpnia 2024 r. był zatrudniony u strony pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. W okresie zatrudnienia powód posiadał już prawo do emerytury wojskowej, które nabył po zakończeniu zawodowej służby wojskowej we wrześniu 2001 r. Po rozwiązaniu stosunku pracy powód wystąpił do strony pozwanej o wypłatę odprawy emerytalnej. Pismem z dnia 6 czerwca 2025 r. pracodawca odmówił spełnienia świadczenia, wskazując, że pobieranie przez powoda emerytury wojskowej wyłącza prawo do odprawy emerytalnej. Powoływał się przy tym na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2021 r. sygn. III UZP 7/21. W ocenie powoda, powyższe stanowisko należy uznać za bezzasadne. W szczególności bez znaczenia dla nabycia prawa do emerytury jest długotrwała choroba powoda, na którą powoływała się strona pozwana. Dalej podał, że, wbrew twierdzeniom strony pozwanej, fakt wcześniejszego pobierania emerytury wojskowej nie wyłącza prawa do odprawy emerytalnej, jeżeli rozwiązanie stosunku pracy pozostaje w związku z przejściem na emeryturę, a stanowisko to potwierdza orzecznictwo Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. I PK 1/15, wyrok z dnia 8 grudnia 1993 r., sygn. I PRN 111/93). Związek taki w niniejszej sprawie zachodzi, albowiem rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w momencie, w którym powód faktycznie przeszedł na emeryturę, kończąc aktywność zawodową. Powód podkreślał, że strona pozwana błędnie powołuje się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2021 r. sygn. III UZP 7/21, albowiem dotyczy ona wyłącznie zasad łączenia emerytur mundurowych z emeryturami z systemu powszechnego - i nie ma żadnego zastosowania do odpraw emerytalnych wynikających ze stosunku pracy. Niezasadne zdaniem powoda jest także twierdzenie, że wypłata odprawy narażałaby dyrektora IPN na zarzut naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Wypłata świadczenia wynikającego wprost z przepisów prawa stanowi obowiązek pracodawcy, a odmowa jego spełnienia jest naruszeniem prawa. W końcu wskazał, że datą wymagalności roszczenia jest 27 sierpnia 2025 r., czyli dzień następujący po dniu zakończenia umowy o pracę u strony pozwanej. Kwota należnej powodowi odprawy stanowi zaś równowartość sześciomiesięcznego wynagrodzenia za pracę. W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) Oddział we U. , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o oddalenie powództwa w całości, a także zasądzenie na jej rzecz od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. W uzasadnieniu strona pozwana wskazała, że podtrzymuje udzieloną powodowi odpowiedź z dnia 6 czerwca 2025 r. i zaprezentowaną w niej argumentację. Podniosła, że z dokumentów złożonych przez powoda do akt osobowych wraz z podaniem o zatrudnienie wynika, że był emerytem wojskowym. Powód nie złożył stronie pozwanej innego dokumentu - ani po ustaniu stosunku pracy i wystąpieniu o wypłatę odprawy emerytalnej, ani w dacie składania pozwu w niniejszej sprawie. Ustanie stosunku pracy nastąpiło w wyniku wykorzystania przez powoda okresu zasiłkowego i braku prawnej możliwości uzyskania świadczenia rehabilitacyjnego. Z tych względów powód złożył podanie o rozwiązanie umowy o pracę na zasadzie porozumienia stron, do czego powód się przychylił. Strona pozwana zarzucała, że powód w pozwie enigmatycznie tylko wskazał, że po zakończeniu umowy o pracę wystąpił z wnioskiem o przyznanie emerytury, którą otrzymał jeszcze w tym samym roku, o czym w żaden sposób nie poinformował pozwanego. W ocenie strony pozwanej odprawa pieniężna wypłacana żołnierzowi po zwolnieniu ze służby wojskowej to inne świadczenie niż odprawa emerytalna ze stosunku pracy, jednakże prawo do odprawy emerytalnej z zatrudnienia cywilnego powstaje, gdy pracownik nabył prawo do emerytury i rozwiązał stosunek pracy w związku z przejściem na emeryturę. Dalej podnosiła, że enigmatyczna informacja powoda o przyznaniu emerytury, nie podając jej źródła, w świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2021 r. sygn. III UZP 7/21, może wskazywać na dokonanie wyboru przez powoda świadczenia. Możliwość pobierania dwóch świadczeń (wojskowego i cywilnego z ZUS) dotyczy głownie osób, które zostały powołane do zawodowej służby wojskowej po raz pierwszy po 1 stycznia 1999 r. Tymczasem z dokumentów złożonych przez powoda wynika, że powód do wojska wstąpił przed 1 stycznia 1999 r. Choć Sąd Najwyższy dopuścił możliwość pobierania dwóch świadczeń, jeśli okresy cywilne nie zostały uwzględnione przy obliczaniu emerytury wojskowej, to wiedzy o powyższym strona pozwana nie posiada. Podkreślała, że, wobec tego, że jako jednostka budżetowa jest zobowiązana do wykonywania budżetu zgodnie z przepisami prawa, nie posiada uprawnień do samodzielnego ustalenia i wypłaty należności w tym nieudokumentowanych. Podała nadto, że pozwany zaniżył wartość przedmiotu sporu, albowiem hipotetyczna wartość należnej mu odprawy wynosi 39.028,20 zł brutto. W końcu zarzuciła, że nie powinny obciążać jej odsetki ustawowe za opóźnienie, gdyż nie można jej przypisać złej woli ani winy. Na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. powód zmodyfikował żądanie pozwu w ten sposób, że wniósł o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej kwoty 39.028,20 zł tytułem odprawy emerytalnej zgodnie z wyliczeniami strony pozwanej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu, tj. od dnia 5 września 2025 r. do dnia zapłaty. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód U. X. urodził się (...) W okresie od 25 września 1978 r. do 31 stycznia 2001 r. pełnił czynną służbę wojskową. Dowód: - zaświadczenie Wojskowej Komendy Uzupełnień we U. z dnia 13 marca 2001 r. – w aktach osobowych powoda; - przesłuchanie powoda U. X. na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r., protokół skrócony, k. 56-57v. Od dnia 1 lutego 2001 r. powód posiada uprawnienia do wojskowej emerytury na podstawie ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin . Od 2001 r. powód pobierał emeryturę częściową, a od 2014 r. – emeryturę pełną. Po zwolnieniu ze służby wojskowej powód otrzymał odprawę w związku z zakończeniem służby, nie otrzymał jednak wówczas odprawy emerytalnej. Dowód: - zaświadczenie Wojskowego Biura Emerytalnego we U. z dnia 25 kwietnia 2001 r. o uprawnieniu do wojskowego zaopatrzenia emerytalnego, k. 27; - przesłuchanie powoda U. X. na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r., protokół skrócony, k. 56-57v. Powód był zatrudniony u strony pozwanej od 3 września 2001 r., przy czym do dnia 25 kwietnia 2002 r. na podstawie umowy na czas określony, a od dnia 26 kwietnia 2002 r. na podstawie umowy na czas nieokreślony. Ostatnio, tj. od 1 kwietnia 2020 r. powód był zatrudniony u strony pozwanej na stanowisku inspektora pełniącego czynności starszego wartownika w Oddziale (...) Oddział we U. . Od dnia 1 stycznia 2024 r. powodowi przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze według VIII kategorii zaszeregowania w kwocie 4.486,00 zł oraz dodatek specjalny w wysokości 25% wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 1.125,50 zł. Dowód: - umowa o pracę na czas określony z dnia 30 sierpnia 2001 r. – w aktach osobowych powoda; - pismo Dyrektora Generalnego Instytutu Pamięci Narodowej z dnia 18 kwietnia 2002 r. – w aktach osobowych powoda; - pismo Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej z dnia 23 kwietnia 2020 r. – w aktach osobowych powoda; - pismo Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej z dnia 23 marca 2024 r. – w aktach osobowych powoda. W dniu 16 lipca 2024 r. powód zwrócił się do strony pozwanej o rozwiązanie umowy o pracę zawartej w dniu 30 sierpnia 2001 r. na mocy porozumienia stron z dniem 26 sierpnia 2024 r. W treści ww. pisma powód wskazał, że z uwagi na stan zdrowia aktualnie przebywa na zwolnieniu lekarskim do dnia 26 sierpnia 2024 r., a ponieważ pobiera emeryturę wojskową nie przysługuje mu świadczenie rehabilitacyjne z ZUS. Na powyższe pracodawca wyraził zgodę, w związku z czym stosunek pracy powoda ze stroną pozwaną rozwiązał się w dniu 26 sierpnia 2024 r. Dowód: - pismo powoda z dnia 16 kwietnia 2024 r. – w aktach osobowych powoda; - świadectwo pracy, k. 8-9. Decyzją z dnia 3 lutego 2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we U. od dnia 1 grudnia 2024 r. przyznał powodowi emeryturę na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Dowód: - decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we U. z dnia 3 lutego 2025 r. znak: (...) , k. 45. Pismem z dnia 4 czerwca 2025 r. powód wezwał stronę pozwaną do wypłaty odprawy emerytalnej na podstawie art. 28 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 27 sierpnia 2024 r. do dnia zapłaty - w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem skierowania sprawy na drogę sądową. Ww. pismo zostało wysłane do strony pozwanej pocztą. Odbiór pisma nastąpił w dniu 6 czerwca 2025 r. Dowód: - wezwanie do zapłaty odprawy emerytalnej z dnia 2 czerwca 2025 r. wraz z potwierdzeniem nadania, k. 10-11; - pismo Naczelnika Oddziałowego (...) we U. z dnia 20 czerwca 2025 r., k. 12-13. W odpowiedzi na wezwanie powoda strona pozwana odmówiła powodowi wypłaty odprawy emerytalnej wskazując, że pobieranie przez powoda emerytury wojskowej wyłącza prawo do odprawy emerytalnej. Dowód: - pismo Naczelnika Oddziałowego (...) we U. z dnia 20 czerwca 2025 r., k. 12-13. W okresie zatrudnienia u strony pozwanej powód nie pracował w żadnym innym podmiocie, po rozwiązaniu ze stroną pozwaną umowy o pracę nie podjął też innego zatrudnienia. W związku z powyższym nie została mu wypłacona odprawa emerytalna w związku z przejściem na emeryturę przez innego pracodawcę. Dowód: - przesłuchanie powoda U. X. na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r., protokół skrócony, k. 56-57v. Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda za trzy ostatnie miesiące pracy liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 6.504,70 zł brutto. Hipotetyczna wysokość należnej powodowi odprawy wynosi 39.028,20 zł brutto. Dowód: - zaświadczenie o wynagrodzeniu z dnia 15 października 2025 r., k. 24. Sąd zważył, co następuje: Powództwo jako zasadne podlegało uwzględnieniu. W niniejszej sprawie powód U. X. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej odprawy emerytalnej w kwocie 39.028,20 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 5 września 2025 r. do dnia zapłaty. Strona pozwana wnosiła natomiast o oddalenie powództwa. Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się o dokumenty zebrane w toku postępowania. Sąd nie zakwestionował przedstawionych przez strony dowodów z dokumentów, których prawdziwości również nie podważyła żadna ze stron. Nadto Sąd przeprowadził dowód z przesłuchania powoda U. X. , a jego wypowiedzi ocenił jako logiczne, spójne i korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Materialnoprawną podstawę roszczenia powoda stanowi art. 92 1 § 1 k.p. , w myśl którego pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. W doktrynie wskazuje się, że z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wyprowadzić można cztery przesłanki nabycia prawa do odprawy pieniężnej: 1) spełnienie przez pracownika warunków uprawniających do jednego z tych świadczeń, 2) przejście na emeryturę lub rentę, 3) rozwiązanie stosunku pracy oraz 4) związek między rozwiązaniem stosunku pracy i przejściem na emeryturę lub rentę. Wyrażany jest także pogląd, zgodnie z którym kodeksowa regulacja odpraw emerytalnej i rentowej ma charakter powszechny, wyznaczając „minimalny standard” w tym zakresie (por. wyrok SN z 9.12.2015 r., I PK 1/15, LEX nr 1959540). Przepisy branżowe i zakładowe mogą, przy zachowaniu zasady uprzywilejowania, wprowadzać odmienne warunki nabywania prawa do odprawy i ustalać inną ich wysokość (Wagner, Barbara. art. 92 1 . Kodeks pracy. Komentarz, wyd. VII. Wolters Kluwer Polska, 2017). W przypadku powoda przepisami tymi są przepisy ustawy dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1459 z późn. zm. dalej jako ustawa o pracownikach urzędów państwowych ). Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych urzędnikowi państwowemu przechodzącemu na emeryturę lub rentę inwalidzką 5 przysługuje jednorazowa odprawa: 1) po dziesięciu latach pracy w urzędach - w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia; 2) po piętnastu latach pracy w urzędach - w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia; 3) po dwudziestu latach pracy w urzędach - w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia. Do okresu pracy w urzędach wlicza się okres zatrudnienia w innych zakładach pracy na zasadach określonych w przepisach, o których mowa w art. 22 ust. 2 (art. 28 ust. 2). Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy (art. 28 ust. 3). Spór w niniejszej sprawie koncentrował się na zasadności przyznania powodowi prawa do przedmiotowej odprawy, przy uwzględnieniu, iż jeszcze przed zatrudnieniem u strony pozwanej powód nabył prawo do emerytury wojskowej. Trafnie wskazuje powód, że zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2015 r. (sygn. akt I PK 1/15, Legalis) należy uznać, że powód spełnia przesłanki do nabycia prawa do odprawy emerytalnej w oparciu o art. 92 1 § 1 k.p. w zw. z art. 28 ustawy o pracownikach urzędów państwowych . We wskazanym orzeczeniu Sąd Najwyższy w pierwszej kolejności wskazał, że zmiana statusu pracownika lub pracownika – emeryta na status wyłącznie emeryta jest przejściem na emeryturę w rozumieniu art. 92 1 § 1 k.p. Dopóki bowiem trwa stosunek pracy, osoba posiadająca ustalone prawo do emerytury lub pobierająca to świadczenie nie przestaje być pracownikiem. Sąd Najwyższy podkreślił, że zmiana statusu prawnego posiadającego równocześnie niejako podwójny status (pracownika i emeryta) wyraża się w tym, że traci on ten status i staje się emerytem, a przy tym jest to następstwem ustania stosunku pracy, pozostającego w związku z przejściem na emeryturę. Dla tak rozumianego przejścia na emeryturę, jak wskazał Sąd Najwyższy, bez znaczenia pozostaje okoliczność nabycia uprawnień do emerytury przed nawiązaniem stosunku pracy, chyba że pracownik już wcześniej skorzystał z uprawnienia do takiej odprawy. Sąd Najwyższy jednoznacznie skrytykował stanowisko sądów I i II instancji, które jednomyślnie przyjęły, iż odprawa emerytalna przysługująca na podstawie art. 92 1 § 1 k.p. ma taki sam charakter jak odprawa wypłacana aktualnie na podstawie art. 94 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych , a zatem nie ma jakichkolwiek racjonalnie uzasadnionych podstaw, aby żołnierz, który otrzymał odprawę o charakterze i funkcjach odprawy emerytalnej, otrzymał świadczenie przewidziane w art. 92 1 § 1 k.p. W tym zakresie Sąd Najwyższy wskazał, że żołnierz zawodowy nie jest pracownikiem, a odprawa przewidziana w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie jest świadczeniem ze stosunku pracy, do którego prawo zostało ustanowione w art. 92 1 § 1 k.p. W konsekwencji otrzymanie odprawy przysługującej z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej, niezależnie od charakteru tego świadczenia, nie wyłącza - na podstawie art. 92 1 § 2 k.p. – prawa do odprawy emerytalnej przysługującej pracownikowi z tytułu ustania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę i związanej z tym utraty statusu pracownika. Sąd Najwyższy odniósł się także negatywnie do stwierdzenia sądu II instancji w zakresie, w jakim ten wskazał, że świadczenie przewidziane w art. 92 1 § 1 k.p. przysługuje jedynie w razie ustania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wobec czego uprawnienie do odprawy emerytalnej nie powstanie w związku z przejściem na emeryturę wojskową. Sąd Najwyższy wskazał, że omawiany przepis nie formułuje takiego wymagania, jak czynił to wprost art. 39 k.p. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2004 r. W ocenie Sądu Najwyższego zaprezentowana przez Sąd Okręgowy wykładnia prowadziłaby do pozbawienia prawa do odprawy emerytalnej zarówno pracownika, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na emeryturę, jednak przysługującą z odrębnego Funduszu Emerytur Pomostowych, jak i pracownika, który w sytuacji zbiegu prawa do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz emerytury wojskowej wybrał to ostatnie świadczenie jako korzystniejsze. Tym samym uprawnienie wynikające z art. 92 1 § 1 k.p. nie jest uwarunkowane przejściem na emeryturę z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Sąd Rejonowy w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w cytowanym wyroku, a także zawartą w nim argumentację prawną i stoi na stanowisku, że pogląd ten znajduje odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie . Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że w przypadku powoda zostały spełnione wszystkie przesłanki przysługiwania prawa do odprawy emerytalnej, o której mowa w art. 92 1 § 1 k.p. , przy braku zaistnienia przesłanki negatywnej z art. 92 1 § 2 k.p. Niewątpliwie powód spełnił warunki uprawniające do emerytury, co wynika wprost z okoliczności przyznania powodowi emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Z dniem 26 sierpnia 2024 r. uległ rozwiązaniu stosunek pracy łączący strony, w tym powoda, mającego niejako podwójny status pracownika - emeryta. Z tym dniem nastąpiła w przypadku powoda zmiana statusu pracownika – emeryta na status wyłącznie emeryta, co należy uznać za przejście na emeryturę w rozumieniu art. 92 1 § 1 k.p. Bez znaczenia przy tym pozostaje sposób, jak również przyczyny rozwiązania stosunku pracy, skoro między rozwiązaniem stosunku pracy i przejściem powoda na emeryturę istniał związek czasowy. Nie ulega również wątpliwości, że nawiązując kolejny stosunek pracy powód nie będzie uprawniony do kolejnej odprawy emerytalnej, z uwagi na fakt, iż świadczenie to można otrzymać tylko jeden raz. Podkreślenia nadto wymaga, że otrzymanie przez powoda odprawy przysługującej z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej nie wyłącza prawa do odprawy emerytalnej na podstawie art. 92 1 § 2 k.p. Sąd miał również na uwadze to, że w art. 28 ustawy o pracownikach urzędów państwowych w zasadzie powielono treść art. 92 1 k.p. , a w sposób szczegółowy odniesiono się do wysokości przysługującego świadczenia. Tym samym poczynione przez Sąd rozważania dotyczące wykładni art. 92 1 k.p. będą mieć odpowiednie zastosowanie do interpretacji powołanego przepisu. Skoro zatem powód spełnił przewidziane w art. 92 1 § 1 k.p. przesłanki przysługiwania prawa do odprawy emerytalnej, zaś zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o pracownikach urzędów państwowych po co najmniej 20 latach pracy odprawa emerytalna należy się w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia, na rzecz powoda należało zasądzić odprawę emerytalną w wysokości 39.028,20 zł brutto, o czym orzeczono w punkcie I. sentencji wyroku. Sąd podkreśla, że powód przychylił się do ww. wyliczenia strony pozwanej i zgodnie z nim zmodyfikował powództwo. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. Sąd zważył, że termin wymagalności świadczenia jakim jest odprawa emerytalna przypadał na dzień rozwiązania stosunku pracy, tj. na dzień 26 sierpnia 2024 r. Od dnia następnego, tj. od 27 sierpnia 2024 r. strona pozwana pozostawała w opóźnieniu z zaspokojeniem roszczenia powoda, w związku z czym powodowi należały się odsetki. Z uwagi jednak na to, że powód ostatecznie wniósł o zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty należności głównej od dnia wniesienia pozwu, tj. od dnia 5 września 2025 r., a Sąd nie może zasądzać ponad żądanie ( art. 321 § 1 k.p.c. ), odsetki za opóźnienie zasądzono od dnia 5 września 2025 r. do dnia zapłaty. Podkreślić należy też, że, wbrew twierdzeniom strony pozwanej, w art. 481 k.c. uniezależniono obowiązek zapłaty odsetek od powstania po stronie wierzyciela szkody oraz od tego, czy dłużnik ponosi odpowiedzialność za uchybienie w wykonaniu zobowiązania. Bez znaczenia dla oceny zasadności roszczenia odsetkowego pozostawał więc podnoszony przez stronę pozwaną brak po jej stronie winy oraz złej woli. Mając na uwadze powyższe, w punkcie I. sentencji wyroku Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 39.028,20 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 5 września 2025 r. do dnia zapłaty tytułem odprawy emerytalnej. Orzeczenie o kosztach w punkcie II sentencji wyroku , znajduje podstawę w treści art. 98 k.p.c. W myśl art. 98 § 3 k.p.c. , do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie kosztami poniesionymi przez powódkę było wynagrodzenie pełnomocnika ją reprezentującego, które zgodnie z § 2 pkt 5 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118) wynosiło 2.700,00 zł. W punkcie III. sentencji wyroku nieuiszczonymi kosztami sądowymi, od których powód była zwolniona z mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 755, 807, 956), Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy w zw. z art. 98 k.p.c. obciążył stronę pozwaną, jako przegrywającą proces. Sąd w punkcie IV. sentencji wyroku nadał wyrokowi w punkcie I. rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 6.504,70 zł. Zgodnie bowiem z art. 477 2 § 1 k.p.c. zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, Sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Sąd nadając rygor wykonalności co do ww. kwocie działał w oparciu o przedłożone przez stronę pozwaną i niekwestionowane przez powoda zaświadczenie o wynagrodzeniu z dnia 15 października 2025 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.