III SAB/Gd 124/26

III SAB/Gd 124/26 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-05-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Maja Pietrasik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 3, art. 58 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2024 poz 390
art. 3  § 1 pkt 1-14
Ustawa z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. N. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Gdyni w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wniosek postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W dniu 5 lutego 2026 r. S. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Gdyni.
Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1-3, art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") skarżący wniósł o:
1/ stwierdzenie bezczynności Prokuratury Rejonowej w Gdyni,
2/ zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 19 grudnia 2025 r. w określonym terminie,
3/ stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
4/ przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.,
5/ zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazał zaś, że w dniu 19 grudnia 2025 r. złożył do Prokuratury Rejonowej w Gdyni wniosek, w którym domagał się wydania zaświadczenia, potwierdzenia statusu pokrzywdzonego w sprawie prowadzonej pod sygnaturą [...] oraz udzielenia informacji dotyczących tej sprawy. Pomimo upływu czasu organ pozostaje natomiast bezczynny i nie rozpoznał tego wniosku. Skarżący dodał, że w dniu 29 stycznia 2026 r. złożył ponaglenie w tej sprawie oraz że bezczynność prokuratora uniemożliwia mu wykonywanie praw procesowych.
W odpowiedzi na skargę, sporządzonej dnia 11 marca 2026 r. Prokurator Rejonowy w Gdyni stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, aby doszło do jego bezczynności. Wyjaśnił jednocześnie, że postępowanie [...] toczy się w sprawie zarzuconego przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków w dniu 14 kwietnia 2022 r. w G., polegających na przeprowadzeniu czynności egzekucyjnych wobec S. N., mimo braku podstaw do ich podejmowania, czyli działania na szkodę interesu prywatnego skarżącego, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 Kodeksu karnego.
Prokurator podkreślił, że przedmiotem wniosku skarżącego było przede wszystkim wydanie potwierdzenia posiadania przez niego statusu pokrzywdzonego. Tymczasem przepisy Kodeksu postępowania karnego nie przewidują wydawania zaświadczenia potwierdzającego posiadanie takiego statusu. Zaznaczył, że skarżący nie wystąpił z wnioskiem o wydanie potwierdzenia złożenia zawiadomienia o przestępstwie w trybie art. 304 b Kodeksu postępowania karnego. W związku powyższym wniosek skarżącego o potwierdzenie statusu pokrzywdzonego - nieprzewidzianego w Kodeksie postępowania karnego - nie rodził po stronie organu obowiązku wydania takiego zaświadczenia. Ponadto wskazano jakie czynności zostały podjęte przez Prokuraturę wobec zgłoszenia możliwość popełnienia przestępstwa, w tym, że S. N. został pismem z dnia 20 października 2025 r. zawiadomiony o wszczęciu śledztwa.
W replice z dnia 7 kwietnia 2026 r. skarżący podtrzymał skargę i zakwestionował stanowisko prokuratora. Podkreślił, że prokurator odniósł się wyłącznie do części wniosku skarżącego. Tymczasem poprzez wniosek o wydanie zaświadczenia i potwierdzenie statusu pokrzywdzonego, skarżący domagał się też łącznie wskazania danych dotyczących prokuratora prowadzącego postępowanie i samego przebiegu postępowania, a także wyjaśnienia braku kontaktu ze skarżącym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).
Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Z bezczynnością, o której mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. mamy zatem do czynienia tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności, a więc aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. (co wynika z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 tej ustawy). Chodzi więc o czynności rozstrzygające w zakresie praw i obowiązków jednostki mających oparcie w prawie administracyjnym, z którego to pojęcia z natury rzeczy wyłączone są też wszelkie pisma o charakterze pism informacyjnych.
Zgodnie z powyższym, zaskarżenie bezczynności organu jest możliwe zasadniczo w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. Przede wszystkim musi też dotyczyć bezczynności organu administracji publicznej.
Z tych względów Sąd ocenił, że skarga złożona przez skarżącego dotyczy sprawy, która nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego.
Skarżący złożył bowiem skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Gdyni w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 19 grudnia 2025 r. o wydanie przez prokuratora zaświadczenia, potwierdzenie statusu pokrzywdzonego wraz z udzieleniem informacji o sprawie, jaką S. N. zainicjował zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa.
Podkreślenia wymaga, że sądy administracyjne nie są powołane do sprawowania nadzoru nad Prokuraturą i kontroli podejmowanych przez prokuratorów czynności, co obejmuje zarówno czynności w rozumieniu wydawanych rozstrzygnięć, jak i czynności w rozumieniu sporządzania pism o charakter informacyjnym.
Wniosek złożony przez skarżącego nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia, czynności lub też innego aktu wydawanego przez organ administracji publicznej w odniesieniu do uprawnień lub obowiązków skarżącego w jakiejkolwiek sprawie o charakterze administracyjnym.
Oznacza to, że nie przysługuje skuteczna skarga na czynność, a także skarga na bezczynność prokuratora do sądu administracyjnego w dokonaniu czynności tego rodzaju, jakich domaga się poprzez wniosek z dnia 19 grudnia 2025 r. S. N., aby zostały podjęte w postępowaniu prowadzonym w związku z zainicjowanym śledztwem i w odniesienia do tego postępowania. Możliwości kontroli czynności prokuratora w zakresie z tym związanym przez sąd administracyjny nie przewiduje ani ustawa p.p.s.a., ani też ustawy szczególne.
Należy wskazać, że prokuratorzy wykonują przepisane prawem zadania poprzez czynności wskazane w art. 3 § 1 pkt 1-14 ustawy Prawo o prokuraturze (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 390 ze zm.), a w wyżej wskazanym katalogu czynności nie mieści się wydawanie decyzji, postanowień czy innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Prokurator rejonowy nie wpisuje się zatem w zakres definicyjny pojęcia organu administracji publicznej na podstawie art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691). Wniosek został złożony w związku z prowadzonym przez prokuratora postępowaniem, w którym dokonuje on czynności nie działając jako organ administracji publicznej. Prokurator wprost też wskazał, że poprzez złożony wniosek S. N. domaga się dokonania czynności, które nie tylko nie mają charakteru administracyjnego, ale których nie przewiduje też Kodeks postępowania karnego. Odnosząc się do stanowiska strony, że występując z wnioskiem o zaświadczenie i potwierdzenie statusu pokrzywdzonego, chciała też uzyskać informacje odnoszące się do tej sprawy, Sąd zaznacza końcowo, że tak jak niedopuszczalne w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. jest składanie skarg na pisma o charakterze informacyjnym, tak niedopuszczalne jest złożenie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność w wydaniu pisma informacyjnego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.