III OSK 2972/24

III OSK 2972/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-01-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący/
Maciej Kobak
Teresa Zyglewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Sygn. powiązane
II SA/Ke 401/24 - Wyrok WSA w Kielcach z 2024-09-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1094
art. 69 ust. 1 pkt. 2 art. 59a ust. 4 pkt 1 art. 63 ust. 1 pkt. 1 lit. b
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.J., A.Ł., B.B i S.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 401/24 w sprawie ze skargi P.J., A.Ł., B.B i S.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 27 maja 2024 r., znak SKO.OŚ-60/747/12/2024 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 12 września 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 401/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę P.J., A.Ł., B.B i S.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach (dalej: SKO, Kolegium, organ II instancji) z 27 maja 2024 r., znak SKO.OŚ-60/747/12/2024 utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy M. (dalej: Wójt, organ I instancji) z 12 grudnia 2023 r., znak RGKiOŚ.6220.7.2022 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się P.J., A.Ł., B.B i S.G. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzucili zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
a) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi, w sytuacji gdy decyzja SKO wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 59a ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.; dalej: u.u.i.ś.) z uwagi na błędne utrzymanie przez organ II instancji w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji tj. decyzji środowiskowej Wójta stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy w treści zaskarżonej decyzji organ II instancji sam wskazuje, iż dla inwestycji strategicznych wymienionych w art. 59a ust. 4 u.u.i.ś. (katalog zamknięty inwestycji) tj. m.in. drogi publicznej, przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko i wydawana jest decyzja środowiskowa, co pozostaje w sprzeczności z wydaną przez organ II instancji decyzją utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, które to błędne, wewnętrznie sprzeczne stanowisko organu II instancji podzielił również WSA, podczas gdy prawidłowa interpretacja tych przepisów doprowadziłaby WSA do wniosku, iż w stanie niniejszej sprawy koniecznym jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko;
b) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi, w sytuacji gdy decyzja SKO wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i praktyczny brak przeprowadzenia przez organ I, jak i II instancji analizy powiązań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowaniem się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedmiotowe przedsięwzięcie, podczas gdy w pobliżu inwestycji objętej przedmiotem niniejszej sprawy planowana jest rozbudowa DW nr [...] w msc. M. wraz z rozbudową sąsiadującej infrastruktury drogowej, realizowana przez [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w K., które to przedsięwzięcie obejmuje poprowadzenie drogi wojewódzkiej nr [...] wg nowego śladu, przebudowę i rozbudowę istniejącego odcinka DW [...], budowę i rozbudowę drogi gminnej - ul. [...] oraz rozbudowę ul. [...] i [...], co może mieć znaczący wpływ na realizację inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, a co nie zostało wzięte pod uwagę zarówno przez organ I, jak i II instancji, które to błędne stanowisko w tym zakresie powielił również WSA, twierdząc, iż zalecenia znajdujące się w KIP organ I instancji przeniósł do decyzji, przez co powinny być one przestrzegane przez inwestora, co zabezpieczy lokalną społeczność przed nadmiernymi emisjami negatywnymi związanymi z realizacją inwestycji, podczas gdy przeniesienie jedynie zdawkowych i ogólnikowych informacji z KIP do decyzji organu I instancji nie oznacza, iż w sposób prawidłowy dokonał on analizy przewidzianych w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. kryteriów, natomiast prawidłowa interpretacja tych przepisów doprowadziłaby WSA do wniosku, iż w stanie niniejszej sprawy koniecznym jest dokonanie szczegółowej analizy powiązań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami;
c) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi, w sytuacji gdy decyzja SKO wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 62a ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś. poprzez pominięcie przez organ II instancji, iż organ I instancji nie zastosował się do wytycznych przedstawionych organowi I instancji przez SKO w Kielcach w decyzji z 1 grudnia 2022 r., znak SKO.OŚ-60/570/272/2022 i wydał w dniu 12 grudnia 2023 r. decyzję środowiskową opartą na wadliwie sporządzonej karcie informacyjnej przedsięwzięcia (KIP) nierealizującej wytycznych SKO w Kielcach w zakresie wskazania wariantów planowanej inwestycji oraz ich analizy, podczas gdy pominięcie wytycznych organu II instancji i utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji opartej na wadliwej KIP powoduje wadliwość samej tej decyzji, które to stanowisko błędnie podzielił również WSA;
d) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi, w sytuacji gdy decyzja SKO wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji środowiskowej Wójta obejmującej wybiórcze zastosowanie się do zastrzeżeń SKO w Kielcach, podczas gdy organ II instancji przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, wskazał jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, które to okoliczności wiążą organ I instancji w całości, czego organ II instancji oraz WSA nie zauważył, a co doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji oraz oddalenia skargi;
e) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi, w sytuacji gdy decyzja SKO wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 62a ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz zasady zaufania obywatela do władzy publicznej polegające na błędnym uznaniu przez organ II instancji, iż organ I instancji wydając decyzję środowiskową, zastosował się do wytycznych przedstawionych organowi I instancji przez SKO w Kielcach w decyzji z 1 grudnia 2022 r., podczas gdy w niniejszej sprawie nie uzupełniono KIP o wytyczne organu II instancji, a mianowicie sporządzona w niniejszej sprawie KIP nie realizowała wytycznych SKO w zakresie wskazania wariantów planowanej inwestycji oraz ich analizy, co powoduje wadliwość samej KIP, a w konsekwencji również wadliwość wydanej w oparciu o taką KIP decyzji, co organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję w zupełności pominął, zaś WSA tego uchybienia nie zauważył i oddalił skargę;
f) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi, w sytuacji gdy decyzja SKO wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez brak wyjaśnienia i oceny okoliczności określonych w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś., a mianowicie nie dokonano analizy powiązań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, podczas gdy w pobliżu inwestycji objętej przedmiotem niniejszej sprawy planowana jest rozbudowa DW nr [...] w msc. M. wraz z rozbudową sąsiadującej infrastruktury drogowej, realizowana przez [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w K., które to przedsięwzięcie obejmuje poprowadzenie drogi wojewódzkiej nr [...] wg nowego śladu, przebudowę i rozbudowę istniejącego odcinka DW [...], budowę i rozbudowę drogi gminnej - ul. [...] oraz rozbudowę ul. [...] i [...], co może mieć znaczący wpływ na realizację inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, a co nie zostało wzięte pod uwagę zarówno przez organ I, jak i II instancji, które to błędne stanowisko w tym zakresie podzielił również WSA, twierdząc, iż zalecenia znajdujące się w KIP organ I instancji przeniósł do decyzji, przez co powinny być one przestrzegane przez inwestora, co zabezpieczy lokalną społeczność przed nadmiernymi emisjami negatywnymi związanymi z realizacją inwestycji, podczas gdy przeniesienie jedynie zdawkowych i ogólnikowych informacji z KIP do decyzji organu I instancji, nie oznacza, iż w sposób prawidłowy dokonał on analizy przewidzianych w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. kryteriów, natomiast prawidłowa interpretacja tych przepisów doprowadziłaby WSA do wniosku, iż w stanie niniejszej sprawy koniecznym jest dokonanie szczegółowej analizy powiązań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami;
g) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez niedokonanie kompleksowej oceny prawnej i lakoniczne odniesienie się w uzasadnieniu wyroku WSA w Kielcach do kwestii poruszonych w skardze, w szczególności braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podzielając w tym zakresie jedynie argumentację przedstawioną przez organ II instancji, która jest nieprawidłowa i wewnętrznie sprzeczna, a ponadto, z której wynika, iż dla inwestycji strategicznych wymienionych w art. 59a ust. 4 u.u.i.ś. (katalog zamknięty inwestycji) tj. m.in. drogi publicznej, przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko i wydawana jest decyzja środowiskowa, co pozostaje w sprzeczności z wydaną przez organ II instancji decyzją utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, co pozostaje również sprzeczne z treścią sentencji wyroku WSA w Kielcach, jak również poprzez lakoniczne odniesienie się do kwestii braku przeprowadzenia przez organ I, jak i II instancji analizy powiązań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowaniem się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedmiotowe przedsięwzięcie, twierdząc, iż zalecenia znajdujące się w KIP organ I instancji przeniósł do decyzji, przez co powinny być one przestrzegane przez inwestora, co zabezpieczy lokalną społeczność przed nadmiernymi emisjami negatywnymi związanymi z realizacją inwestycji, podczas gdy przeniesienie jedynie zdawkowych i ogólnikowych informacji z KIP do decyzji organu I instancji, nie oznacza, iż Sąd w sposób prawidłowy dokonał analizy przewidzianych w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. kryteriów, co również zostało przez WSA w Kielcach niepoddane kontroli judykacyjnej;
które to naruszenia wspólnie i każde z osobna uzasadniają uchylenie skarżonego wyroku ze względu na możliwość istotnego ich wpływu na wynik sprawy (naruszenie przepisów postępowania), przez co wypełniona została dyspozycja z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucili zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie w sytuacji, gdy wszystkie elementy hipotezy zawartej w tym przepisie normy prawnej zostały spełnione, a w rezultacie poprzez brak przeprowadzenia analizy powiązań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowaniem się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedmiotowe przedsięwzięcie, podczas gdy w pobliżu inwestycji objętej przedmiotem niniejszej sprawy planowana jest rozbudowa DW nr [...] w msc. M. wraz z rozbudową sąsiadującej infrastruktury drogowej, realizowana przez [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w K., które to przedsięwzięcie obejmuje poprowadzenie drogi wojewódzkiej nr [...] według nowego śladu, przebudowę i rozbudowę istniejącego odcinka DW [...], budowę i rozbudowę drogi gminnej - ul. [...] oraz rozbudowę ul. [...] i [...], co może mieć znaczący wpływ na realizację inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, jak również poprzez brak dokonania tej analizy przez organ zarówno I, jak i II instancji, które to błędne stanowisko w tym zakresie powielił również WSA w Kielcach, twierdząc, iż zalecenia znajdujące się w KIP organ I instancji przeniósł do decyzji, przez co powinny być one przestrzegane przez inwestora, co zabezpieczy lokalną społeczność przed nadmiernymi emisjami negatywnymi związanymi z realizacją inwestycji, podczas gdy przeniesienie jedynie zdawkowych i ogólnikowych informacji z KIP do decyzji organu I instancji, nie oznacza, iż w sposób prawidłowy dokonał on analizy przewidzianych w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś kryteriów, natomiast prawidłowa interpretacja tych przepisów doprowadziłaby Sąd I instancji do wniosku, iż w stanie niniejszej sprawy koniecznym jest dokonanie szczegółowej analizy powiązań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami,
które to naruszenia wspólnie i każde z osobna uzasadniają uchylenie skarżonego wyroku ze względu na istotny ich wpływ na wynik sprawy (naruszenie przepisów prawa materialnego), przez co wypełniona została dyspozycja z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i z uwagi na dostateczne wyjaśnienie istoty sprawy, rozpoznanie skargi poprzez uchylenie skarżonej decyzji SKO utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, rozważenie przez Sąd uchylenia również decyzji Wójta stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia w konsekwencji uchylenia decyzji Kolegium, wstrzymanie wykonania decyzji Wójta o środowiskowych uwarunkowaniach z 12 grudnia 2023 r., ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancji. Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczyli, że zrzekają się rozprawy i wyrażają zgodę na przyjęcie skargi do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej.
Skarżący kasacyjnie wskazali, że organ II instancji błędnie przyjął, iż w stanie niniejszej sprawy nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, bowiem wyłączenie to zostało wskazane w art. 80 ust. 2a u.u.i.ś., podczas gdy przepis art. 80 ust. 2a u.u.i.ś. odnosi się tylko i wyłącznie do braku konieczności stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zaś z brakiem konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
W ocenie skarżących kasacyjnie, wbrew twierdzeniom WSA w Kielcach, karta informacyjna przedsięwzięcia przedłożona w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów decyzji SKO w Kielcach z 1 grudnia 2022 r., znak SKO.OŚ-60/5702/272/2022. Natomiast organ I instancji nie jest uprawniony do kwestionowania decyzji organu II instancji, a wręcz przeciwnie - związany jest on stanowiskiem wyrażonym przez organ odwoławczy. Zauważono, że wytyczne organu odwoławczego w zakresie okoliczności, jakie organ ten winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, wiążą organ I instancji. We wskazanej powyżej ostatecznej decyzji SKO w Kielcach uchylającej decyzję organu I instancji w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, Kolegium zawarło wytyczne w zakresie wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego, jak i co do koniecznych uzupełnień w procedurze, Wójt był bezwzględnie związany wytycznymi SKO, zatem nie może od nich odstąpić oraz zobowiązany jest je uwzględnić i wykonać.
Odnosząc się do treści zakwestionowanego dokumentu podkreślono, iż wbrew zapewnieniom organów, a także wbrew stanowisku wskazanemu przez Sąd I instancji, nie realizuje on wytycznych SKO w Kielcach zarówno w zakresie analizy wariantowości tras planowanej inwestycji, jak i pomija kwestię, iż drogi lokalne nr I i II będą biegły przez użytki rolne klasy III - tj. grunty prawem chronione, co również zostało w sposób nieprawidłowy zinterpretowane przez WSA w Kielcach.
Podkreślono również, że SKO w Kielcach w wydanej uprzednio decyzji wytknęło Wójtowi, iż nie przedstawiono wariantów przedsięwzięcia. Nowo sporządzona KIP owszem zawiera warianty: 0; 1; 2; 3, jednakże autor jedynie wskazuje na konieczność zastosowania wariantu nr 1, nie tłumacząc przy tym dlaczego pozostałe warianty nie zasługują na realizację, jakie argumenty przemawiają za odstąpieniem od ich zrealizowania, jakie potencjalne niebezpieczeństwo wynika z ich realizacji i dlaczego wariant nr 1 jest preferowanym i właściwszym w odniesieniu do pozostałych proponowanych wariantów. Zdaniem skarżących kasacyjnie przedstawienie wariantów we wskazanym KIP nie uwzględnia w żadnym zakresie kwestii środowiskowych i ewentualnych strat w tym zakresie, a opiera się tylko i wyłącznie na interesie ekonomicznym inwestora.
W dalszej części uzasadnienia wskazano, że kwestionowana KIP jest także wadliwa co do ochrony gruntów chronionych prawem. SKO w Kielcach wyraźnie wskazało, iż jednym z powodów uchylenia decyzji organu I instancji było pominięcie, iż planowana droga przebiega przez użytki rolne III klasy, a więc grunty prawnie chronione. Powyższe wytyczne SKO autor KIP także bagatelizuje i odmawia zastosowania się do nich, powołując się na stronie 8 na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Jednakże w ocenie skarżących kasacyjnie argument ten jest błędny z uwagi na przyczyny wskazane powyżej - tj. związanie organu I instancji wytycznymi SKO w Kielcach, jak i inną podstawę materialnoprawną oraz trybem w jakim wydana została zaskarżona decyzja. Niezrozumiałe dla skarżących jest w tym zakresie również stanowisko organu II instancji, który w zaskarżonej decyzji podziela stanowisko organu I instancji, podczas gdy w uprzednio wydanej decyzji wskazywał, iż pominięcie, że planowana droga przebiega przez użytki rolne III klasy, a więc grunty prawnie chronione jest jednym z powodów uchylenia decyzji organu I instancji. Stanowisko to również w całości błędnie podziela WSA, powielając wnioski wypływające z decyzji organu I instancji, nie odnosząc się do niego w żadnym zakresie, jak również nie poddając przedmiotowego stanowiska jakiejkolwiek weryfikacji. Nadmieniono, iż Sąd I instancji w zupełności pominął także okoliczność, że organ I instancji związany jest wytycznymi organu II instancji, którego to wymogu Wójt nie zachował.
Uzasadniając sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego wskazano, że organy nie przeprowadziły zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. analizy powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W opinii skarżących, treść całego art. 63 u.u.i.ś. należy odczytywać w kategorii wytycznych dla organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które służą do przeprowadzenia prawidłowej oceny materiału dowodowego dotyczącego stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tymczasem organ I instancji nie wskazał czy w niniejszej sprawie dojdzie do kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem.
Postanowieniem z 18 lutego 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zawartego w skardze kasacyjnej wniosku skarżących, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy M. z 12 grudnia 2023 r., znak RGKiOŚ.6220.7.2022 o środowiskowych uwarunkowaniach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na wadliwość sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Większość z tych zarzutów określonych jako naruszające przepisy postępowania, jako podstawę skargi kasacyjnej podaje normy o charakterze wynikowym, takie jak art. 151 p.p.s.a. Normy te określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji, więc skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Przy czym takim przepisem nie jest przepis wynikowy, to jest art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.) regulujący sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Przepisy wynikowe zawarte w p.p.s.a. powiązane są natomiast w większości zarzutów z naruszeniem przepisów prawa materialnego.
Niezależnie od powyższych uchybień formalnych, zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 69 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 59a ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.; dalej: u.i.o.ś.). Skarżący kasacyjnie uzasadniając powyższy zarzut skargi kasacyjnej akcentowali, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że dla inwestycji strategicznych wymienionych w art. 59a ust. 4 u.i.o.ś., to jest między innymi dróg publicznych przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko i wydawana jest decyzja środowiskowa, a następnie organ popadł w wewnętrzną sprzeczność uznając, że nie jest konieczne przeprowadzenie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.
Zasadnie Sąd I instancji uznał, że takie stwierdzenie organu nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania, albowiem analiza treści art. 59a u.i.o.ś. nie wskazuje, aby dla przedmiotowej inwestycji było obligatoryjne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przepis ten wymienia inwestycje strategiczne, do których zalicza także drogi publiczne, przy czym nie zawiera on regulacji wskazującej na konieczność przeprowadzenia w odniesieniu do tych inwestycji oceny oddziaływania na środowisko, lecz zwalnia wymienione w nim inwestycje z konieczności zastosowania w stosunku do nich przepisów art. 59a ust. 1 i 3 pkt 1 u.i.o.ś., a więc zwalnia dane przedsięwzięcie z obowiązku przeprowadzenia na początkowym etapie postępowania analizy zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zauważyć należy, że w zaskarżonej decyzji zawarto zdanie, iż dla inwestycji strategicznych wymienionych w art. 59a ust. 4 u.i.o.ś. przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko i wydawana jest decyzja środowiskowa, jednakże dalej wyjaśniono, że postępowanie takie przeprowadza się, jeżeli wymagają tego przepisy.
Twierdzenia więc skargi kasacyjnej o konieczności przeprowadzenia postępowania ocenowego w oparciu o powołany art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 59a ust. 4 u.i.o.ś. są nieuprawnione. Przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w przypadku planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko powstaje wówczas, kiedy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 albo jeżeli o jej przeprowadzenie wystąpi podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia lokalizowanego na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś.).
Nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. W ocenie autora skargi kasacyjnej organy nie przeprowadziły analizy powiązań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami, w szczególności z planowaną rozbudową DW nr [...] w miejscowości M. wraz z rozbudową sąsiadującej infrastruktury drogowej.
Zgodzić należy się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że analiza taka została przeprowadzona. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia, co zostało także wyeksponowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wynika, że kumulowanie się wymienionych powyżej oddziaływań przedsięwzięć może nastąpić na etapie ich realizacji. Organ uwzględnił powyższe w decyzji wskazując, że zamierzenia planowane na terenie gminy M., szczególnie związane z inwestycjami drogowymi, powinny być realizowane w koordynacji, tak aby ograniczyć nakładanie się oddziaływań z nimi związanych i aby wyeliminować i zminimalizować uciążliwości związane z ich oddziaływaniem na środowisko, poprzez m.in. właściwą organizację robót i rozłożenie w czasie prowadzonych prac. Właściwie więc Sąd I instancji ocenił, że takie skumulowanie oddziaływania może nastąpić w sytuacji realizacji innych inwestycji i planowanej inwestycji w tym samym terminie, a dotyczy to kumulacji zanieczyszczeń do powietrza i emisji hałasu. Będą to odziaływania czasowe i krótkoterminowe, które zostały uwzględnione przez organ.
W konsekwencji jako niezasadny należało ocenić powyższy zarzut, jak również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez brak wyjaśnienia i oceny okoliczności określonych w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś., a mianowicie nie dokonano analizy powiązań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, podczas gdy w pobliżu inwestycji objętej przedmiotem niniejszej sprawy planowana jest rozbudowa DW nr [...] w msc. M. wraz z rozbudową sąsiadującej infrastruktury drogowej.
Powyższa argumentacja wskazuje także na niezasadność zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie w sytuacji, gdy wszystkie elementy hipotezy zawartej w tym przepisie normy prawnej zostały spełnione, a w rezultacie poprzez brak przeprowadzenia analizy powiązań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowaniem się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedmiotowe przedsięwzięcie, podczas gdy w pobliżu inwestycji objętej przedmiotem niniejszej sprawy planowana jest rozbudowa DW nr [...] w miejscowości M. wraz z rozbudową sąsiadującej infrastruktury drogowej. Analiza taka została bowiem przez organ przeprowadzona.
Dodać należy, że chociaż przedłożona przez inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, a także emisji i występowania innych uciążliwości, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia).
Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.i.o.ś. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy strona ta nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1944/11, z 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 875/20, z 2 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 1240/22).
Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a zawarte w punktach c i e. Zarzuty te należało omówić łącznie, albowiem zmierzały one do zakwestionowania wywiązania się przez organ I instancji do zaleceń organu odwoławczego w zakresie uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 62a ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś. poprzez niezastosowanie się organu I instancji do zaleceń SKO w Kielcach zawartych w decyzji z 1 grudnia 2022 r., co doprowadziło do wydania decyzji opartej na wadliwie sporządzonej karcie informacyjnej przedsięwzięcia w zakresie wariantów planowanej inwestycji oraz ich analizy.
Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca zobowiązany był dołączyć do wniosku kartę informacyjną przedsięwzięcia, która następnie na wezwanie organu I instancji została uzupełniona.
Zgodnie z art. 62a ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś. karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69, w szczególności dane o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi, o której mowa w art. 24ga ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Należy w pełni zaakceptować stanowisko Sądu I instancji, że treść karty informacyjnej przedsięwzięcia nie jest tożsama z treścią raportu oddziaływania na środowisko. O ile w raporcie oddziaływania na środowisko należy zawrzeć opis wariantów przedsięwzięcia uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania na środowisko, ze wskazaniem wariantu wybranego do realizacji, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, a racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska może być tożsamy z wariantem wybranym do realizacji albo racjonalnym wariantem alternatywnym, a także zawrzeć określenie przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i katastrofy naturalnej i budowlanej, na klimat, w tym emisje gazów cieplarnianych i oddziaływania istotne z punktu widzenia dostosowania do zmian klimatu, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi, o której mowa w art. 24ga ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego (art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 u.i.o.ś.), o tyle wymagania co do wariantowości w odniesieniu do karty informacyjnej przedsięwzięcia są mniej sformalizowane, zostają spełnione poprzez zawarcie danych o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi, o której mowa w art. 24ga ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Przedłożona do akt sprawy uzupełniona na wezwanie organu karta informacyjna przedsięwzięcia spełnia te wymagania. Przedstawiono w niej wariant "0", czyli niepodjęcie realizacji przedsięwzięcia, wariant 1 przedsięwzięcia – preferowany, wariant 2 i 3. Warianty te zostały opisane z podaniem przyczyn, dla których dokonano wyboru wariantu 1 oraz przesłanek przemawiających przeciwko realizacji pozostałych wariantów.
Mając na względzie przytoczone wyżej przepisy nie można oczekiwać, że karta informacyjna przedsięwzięcia będzie odpowiadać takim samym wymaganiom, jak raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Przedstawiona powyżej argumentacja wskazuje jednocześnie na niezasadność zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 62a ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś., albowiem karta informacyjna przedsięwzięcia została uzupełniona nie tylko o ewentualne warianty przedsięwzięcia, ale także zawarto w niej ich analizę.
Nie mógł zostać uwzględniony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji środowiskowej Wójta obejmującej wybiórcze zastosowanie się do zastrzeżeń SKO w Kielcach, podczas gdy organ II instancji przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, wskazał jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, które to okoliczności wiążą organ I instancji w całości, czego organ II instancji oraz WSA nie zauważył, a co doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji oraz oddalenia skargi. Jak zostało to wyjaśnione wcześniej, przepisy te są przepisami wynikowymi i samodzielnie mogłyby stanowić podstawę skargi kasacyjnej, gdyby sąd, a w przypadku zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – organ, wydały inne rozstrzygnięcia niż przewidziane tymi przepisami.
Marginalnie jedynie wspomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ocenił, iż karta informacyjna przedsięwzięcia została uzupełniona zgodnie ze stanowiskiem SKO zawartym w wydanej uprzednio przez ten organ decyzji kasatoryjnej.
Nie zasługiwał na akceptację również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a.
Po pierwsze w rozpoznawanej sprawie nie mogło dojść do naruszenia art. 153 p.p.s.a., albowiem przepis ten nie mógł mieć zastosowania.
Zgodnie z ostatnim zdaniem art. 141 § 4 p.p.s.a. jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. "[o]cena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". W rozpoznawanej sprawie skarga nie została uwzględniona, stąd nie zaszła konieczność zawarcia w uzasadnieniu wskazań co do dalszego postępowania. Sprawa ta nie była także przedmiotem rozstrzygnięcia sądów administracyjnych, a więc Sąd I instancji nie mógł naruszyć wymagań zakreślonych w art. 153 p.p.s.a.
W odniesieniu do powyższego zarzutu wyjaśnić również należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest także kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd I instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Zwrócić także należy uwagę, że obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi oznacza konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy, że przywołany przez autora skargi kasacyjnej art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego, co miało miejsce w realiach tej sprawy. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może zatem uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi czy nieodniesieniem się w sposób szczegółowy przez Sąd do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. To, że skarżący kasacyjnie nie są przekonani o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd I instancji, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1451/11). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, a kwestia czy dla inwestycji strategicznych zawsze należy przeprowadzać ocenę oddziaływania na środowisko została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśniona.
Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach prawnych została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a.