III OSK 230/26

III OSK 230/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Sygn. powiązane
II SA/Wr 571/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2025-10-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odmówiono zawieszenia postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 125 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w B. o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 571/25 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjnej postanawia: odmówić zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 9 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 16 czerwca 2025 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjnej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, podstawą odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia była niezgodność planowanej budowy z ustaleniami uchwały nr XLVII/336/2018 Rady Miejskiej w Sycowie z dnia 28 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta Syców (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2018 r. poz. 2933, dalej:). Uchwała ta została następnie zmieniona na mocy uchwały Nr XI/93/2025 Rady Miejskiej w Sycowie z 5 lutego 2025 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objętego uchwałą nr XLVII/336/2018 Rady Miejskiej w Sycowie z dnia 28 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta Syców (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2025 r. poz. 792).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania dotyczącego nieważności uchwały nr XLVII/336/2018, które toczy się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pod sygn. akt II SA/Wr 811/25.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Treść powyższego przepisu wskazuje więc na konieczność wystąpienia pomiędzy toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym, a innym postępowaniem ścisłego związku (kwestia prejudycjalna), polegającego na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Posłużenie się w tym przepisie sformułowaniem "sąd może" świadczy o tym, że decyzja w tym przedmiocie została pozostawiona uznaniu sądu. Obowiązkiem sądu jest zatem zbadanie, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w cytowanym przepisie oraz czy wstrzymanie biegu sprawy z uwagi na te okoliczności jest celowe. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej.
Sprawa zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, tocząca się pod sygn. akt II SA/Wr 811/25 dotyczy legalności uchwały nr XLVII/336/2018. Przepisy tej uchwały stanowiły podstawę odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, w tym znaczeniu, że zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z 30 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa), nie można ustalić środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, jeżeli jest ono niezgodne z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, związek między obecnie rozpoznawaną sprawą (tj. skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę na decyzję o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia), a sprawą II SA/Wr 811/25, nie jest związkiem tego rodzaju, który uzasadniałby zawieszenie niniejszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach jej zarzutów, dokonując co do zasady kontroli legalności zaskarżonego wyroku uwzględniając stan prawny i faktyczny z daty jego wydania. Natomiast wojewódzki sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji uwzględniając stan prawny i faktyczny z daty wydania tego aktu administracyjnego. Oznacza to, że nawet prawomocne wyeliminowanie uchwały nr XLVII/336/2018 z obrotu prawnego w sprawie II SA/Wr 811/25 (lub w jakimkolwiek innym trybie), nie pozwoli Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na uwzględnienie skargi kasacyjnej z tej tylko przyczyny. Okoliczność, że stwierdzenie nieważności uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego wywołuje skutki ex tunc nie pozwala bowiem na stwierdzenie, że dokonana przez Sąd I instancji kontrola legalności decyzji środowiskowej, uwzględniająca obowiązujący wówczas stan prawny i faktyczny, była nieprawidłowa, a więc, że Sąd I instancji nieprawidłowo dokonał kontroli legalności zastosowania przez orzekające w sprawie organy art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej.
Na obecnym etapie postępowania sądowego brak jest zatem podstaw do zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z tych względów i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 131 i art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.