III KS 20/26

Sąd Najwyższy rozpoznał skargę obrońcy oskarżonego M.M. na wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie, który uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Stargardzie uniewinniający oskarżonego od czynu z art. 225 § 2 k.k. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Obrońca zarzucił sądowi odwoławczemu rażącą obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., poprzez niezasadne uchylenie wyroku uniewinniającego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, argumentując, że nie było ku temu podstaw. Sąd Najwyższy oddalił skargę, stwierdzając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wyjaśniono, że skarga na wyrok sądu odwoławczego może być wniesiona tylko z powodu naruszenia określonych przepisów k.p.k. Wskazano, że sąd odwoławczy prawidłowo zastosował regułę ne peius z art. 454 § 1 k.p.k., uznając zarzut apelacji prokuratora za zasadny i stwierdzając, że sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do niesłusznego uniewinnienia. Sąd Najwyższy podkreślił, że w postępowaniu skargowym nie jest uprawniony do wniknięcia w meritum sprawy i oceny, czy istniały podstawy do wydania wyroku kasatoryjnego, gdyż zakres kontroli jest ograniczony do zbadania, czy stwierdzone przez sąd odwoławczy uchybienie daje podstawę do wydania takiego orzeczenia. Ponieważ sąd odwoławczy nie dopuścił się uchybienia przepisowi art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k., skargę oddalono i obciążono oskarżonego kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający