II W 969/25 RSOW 35/25

Sygn. akt II W 969/25 RSOW 35/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 kwietnia 2026 roku Sąd Rejonowy w Nysie, Wydział II Karny, Sekcja ds. Wykroczeń w składzie: Przewodniczący - Sędzia Sądu Rejonowego Bartłomiej Madejczyk Protokolant – st. sekr. sąd. Ewa Chrząstek Oskarżyciel ------ po rozpoznaniu na rozprawie 9 kwietnia 2026 roku sprawy S. S. ( S. ) syna B. i U. z domu L. ur. (...) w J. obwinionego o to, że: w dniu 22 listopada 2024 r. w miejscowości Ł. (...) , gm. M. , pow. (...) , rozpowszechniał B. N. , w celu szkodzenia (...) S.A. i (...) S.A., a jednocześnie przysporzenia sobie korzyści majątkowej polegającej na uzyskaniu przychodu ze sprzedaży magazynu (...) sp. z o.o. z siedzibą w M. , nieprawdziwe informację o (...) S.A. i (...) S.A., jakoby spółki miały zawyżać ceny oferowanych produktów, zaniedbywać obsługę klientów oraz nie wypłacać wynagrodzeń swoim współpracownikom, to jest o czyn z art. 54 kodeksu wykroczeń w związku z art. 26 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji z dnia 16 kwietnia 1993r. 1. 
        uniewinnia obwinionego S. S. od popełnienia zarzucanego mu czynu, 2. 
        na podstawie art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE W oparciu o dowody przeprowadzone w toku rozprawy głównej, sąd ustalił następujący stan faktyczny: Obwiniony S. S. 22 listopada 2024 r. przyjechał wraz z M. M. do B. N. do Ł. . Obaj związaniu już wtedy byli ze spółką (...) . Wcześniej wykonywali czynności w ramach grupy kapitałowej R. , a M. M. , jako przedstawiciel (...) S.A. zawarł 6 lutego 2024 r. z B. N. umowę sprzedaży i montażu instalacji fotowoltaicznej. W trakcie rozmowy z B. N. mężczyźni starali się ją nakłonić do zakupu produktów od spółki (...) . Obwiniony mówił przy tym, że od spółki (...) nadal nie otrzymał całości należnego mu wynagrodzenia, że oferują oni gorszy sprzęt niż konkurencja i zawyżają ceny. / dowód: zeznania B. N. – k.127v; umowa – k.13-26; umowa – k.27-33; umowa – k.35-38/ Ustalając stan faktyczny w sprawie, sąd oparł się na zeznania B. N. , które były wiarygodne i logiczne. Sąd nie miał wątpliwości, że opisała ona szczerze okoliczności przyjazdu do niej obwinionego i M. M. oraz przebieg spotkania, w tym treść rozmowy. Bezpośrednio kontakt ze świadkiem nie dawał podstaw do kwestionowania szczerości zeznań. Sąd oparł się również na dowodach z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, gdyż nie były kwestionowane przez strony, a ich treść i autentyczność nie budziły wątpliwości. Natomiast sąd nie dał wiary ani wyjaśnieniom obwinionego ani zeznaniom M. M. , gdyż nie tylko były one sprzeczne z zeznaniami B. N. , które z przyczyn wskazanych powyżej został uznane za wiarygodne, ale w ocenie sądu mieli oni również interes w tym by przedstawić przebieg wydarzeń z 24 listopada 2024 r. w sposób korzystny dla siebie. Sąd zważył co następuje: S. S. został obwiniony o czyn z art. 54 k.w. w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji odpowiedzialności za to wykroczenie podlega kto rozpowszechnia nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd wiadomości o przedsiębiorstwie, w szczególności o osobach kierujących przedsiębiorstwem, wytwarzanych towarach, świadczonych usługach lub stosowanych cenach albo o sytuacji gospodarczej lub prawnej przedsiębiorstwa, w celu szkodzenia przedsiębiorcy. Natomiast odpowiedzialności za wykroczenie z ust. 2 podlega ten kto, w celu przysporzenia korzyści majątkowej lub osobistej sobie, swojemu przedsiębiorstwu lub osobom trzecim, rozpowszechnia nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd wiadomości o swoim przedsiębiorstwie lub przedsiębiorcy, w szczególności o osobach kierujących przedsiębiorstwem, wytwarzanych towarach, świadczonych usługach lub stosowanych cenach albo o sytuacji gospodarczej lub prawnej przedsiębiorcy lub przedsiębiorstwa. Istotą obu tych wykroczeń jest rozpowszechnianie nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd wiadomości. Sąd podziela wyrażane w doktrynie stanowisko, że rozpowszechnianie informacji należy odróżniać od jej przekazywania pojedynczej osobie. W tym drugim przypadku osoba przekazująca informację czyni to bez zamiaru, aby odbiorca przekazał ją dalej innym podmiotom. Rozpowszechnianie wiadomości będzie miało miejsce natomiast w sytuacji, gdy następuje przekazanie określonej informacji nawet jednej osobie, lecz ze świadomością, iż przekaże ją dalej ( Ł. B. (red.), Zdyb Marian (red.), Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz , wyd. II, WK 2016). W niniejszej sprawie ustalono, że obwiniony owszem przekazywał informacje pojedynczej osobie – M. Rybce, natomiast nie wykazano by doszło do rozpowszechniania przez niego informacji w rozumieniu przywołanych przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne sąd stwierdził, że obwiniony swoim zachowaniem nie zrealizował znamienia rozpowszechniania informacji. Reasumując, brak w zachowaniu sprawcy choćby jednego z elementów czynu zabronionego, powoduje zdekompletowanie jego znamion, a tym samym niemożność przypisania odpowiedzialności za wykroczenie. Tak więc skoro obwiniony swoim zachowaniem nie wyczerpał wszystkich znamion zarzucanego mu czynu zabronionego to zachodziła negatywna przesłanka procesowa z art. 5 § 1 pkt 2 k.p.w. W tej sytuacji sąd wydał wyrok uniewinniający. Jednocześnie na podstawie art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w. , wobec uniewinnienia obwinionego kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa.