I SA/Op 229/26

I SA/Op 229/26 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2026-05-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Elżbieta Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 3 par. 2 pkt 5, art. 50, art. 58 par. 1 pkt 5a, par. 3, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2025 poz 1153
art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. F. na uchwałę Rady Gminy Łambinowice z dnia 28 czerwca 2012 r., Nr XVII/138/12 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
R. F. wraz z innymi mieszkańcami wsi [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Gminy Łambinowice z dnia 28 czerwca 2012 r., Nr XVII/138/12 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego parku wiatrowego we wsiach Jasienica Dolna, Drogoszów, Piątkowice, Bielice w gminie Łambinowice.
Skarga powyższa została rozdzielona, na skutek zarządzenia z dnia 16 marca 2026 r., na odrębne skargi, na skutek czego skarga R. F. została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Op 229/26.
Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 r. poz. 1153, z późn. zm.) - dalej zwana u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 w związku z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W § 1 uchwały uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego parku wiatrowego we wsiach Jasienica Dolna, Drogoszów, Piątkowice, Bielice w granicach określonych na rysunku planu. W § 2 uchwały postanowiono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego parku wiatrowego we wsi Drogoszów, Piątkowice, Bielice, składa się z: 1) tekstu miejscowego planu stanowiącego treść niniejszej uchwały; 2) rysunku miejscowego planu w skali 1 : 2000, stanowiącego załącznik nr 1 do niniejszej uchwały; 3) rozstrzygnięcia o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej oraz zasadach ich finansowania stanowiącego załącznik nr 2 do niniejszej uchwały; 4) rozstrzygnięcia o rozpatrzeniu uwag stanowiącego załącznik nr 3 do niniejszej uchwały. W § 3 ust. 1 uchwały Rada postanowiła, że zmienia się dotychczasowy sposób użytkowania terenu, z użytkowania rolnego na nierolniczy, miejscach lokalizacji urządzeń technicznych niezbędnych dla prawidłowej eksploatacji parku wiatrowego (elektrowni wiatrowej). Przedmiotem ustaleń planu są z kolei, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu obejmujące: 1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, a także szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy; 2) zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu; 3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego; 4) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków; 5) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych: 6) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktur) technicznej i obsługi komunikacyjnej; 7) sposoby i terminy tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów'; 8) stawki procentowe stanowiące podstawę do określania opłaty, o której mowa wart. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (§ 3 ust. 2 uchwały). Natomiast, w § 5 ust. 1 uchwały ustalono, że turbiny wiatrowe zlokalizowane zgodnie z ustaleniami przedmiotowego planu stanowią jeden park wiatrowy, a w § 5 ust. 2 i 3 uchwały wskazano, że wyznacza się zgodnie z rysunkiem planu miejsca potencjalnej lokalizacji 16 turbin wiatrowych i ustala się maksymalną powierzchnię lokalizacji turbin wiatrowych obejmujących obszar fundamentu z platformą montażową na 1800 m². W § 5 ust. 4 uchwały dopuszczono, w przypadkach wynikających z niekorzystnych warunków fundamentowania turbin wiatrowych lub uwarunkowań wynikających z monitoringu ptaków, przesunięcie turbin w ramach lej samej działki lub przesunięcie za zgodą właściciela na inną działkę znajdującą się wg rysunku planu na terenach oznaczonych symbolem EWR, R, do których zapewniony jest dojazd drogą KDW. W § 5 ust. 5 ustalono minimalną odległość między turbinami na 270 m. Nakazano także zachowanie odległości turbin wiatrowych od linii rozgraniczających istniejących dróg powiatowych i drogi wojewódzkiej, od istniejącej linii kolejowej osobowo-towarowej oraz od napowietrznych linii energetycznych jak na rysunku miejscowego planu; przy czym od dróg powiatowych i wojewódzkiej oraz od linii .kolejowej odległość ta nie może być mniejsza niż 155 m; od napowietrznych linii energetycznych WN (110 kV) nie mniejsza niż 160 m i od linii średniego napięcia SN (15 kV) nie mniejsza niż 100 m (§ 5 ust. 6 uchwały).
W skardze wniesionej do tut. Sądu, R F. (zwany dalej skarżącym) na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 53 p.p.s.a. zaskarżył ww. uchwałę w całości i uchwale tej zarzucił:
1) naruszenie art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez naruszenie zasady proporcjonalności i przeznaczenie terenów pod farmę wiatrową wbrew potrzebom i celom właściciela nieruchomości sąsiednich - w tym i skarżących, i bez głębszego uzasadnienia dla przeznaczenia ich te cele, nadto w sposób sprzeczny z zasadami równego traktowania - okoliczne działki przez to zostały pozbawione praw do zagospodarowania innego niż pod tereny zielone, ze względu na wymóg zachowania limitów odległości do zabudowy mieszkaniowej;
2) naruszenie art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 1 ust. 2 pkt 7 tej ustawy oraz art. 144 kc poprzez nie uwzględnienie prawa własności skarżących oraz innych osób (właścicieli nieruchomości sąsiednich) i wynikających z tego prawa uprawnień do korzystania z nieruchomości w sposób ograniczony jedynie ustawami - a tym samym naruszenia zasad obowiązku ochrony prawa własności i innych praw majątkowych (art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji) oraz zasady swobody działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji);
3) naruszenie art. 17 i 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uzyskania wszystkich wymaganych prawem opinii i uzgodnień oraz bez zapewnienia należytego udziału społeczności lokalnej w procesie planistycznym, a także poprzez brak prawidłowego wyłożenia projektu planu i możliwość składania uwag przez mieszkańców;
4) naruszenie art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez podjęcie uchwały niezgodnej ze Studium;
5) naruszenie art. 14 w związku z art. 17, 18 i 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez podjęcie uchwały niezgodnej z uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia tego planu, ze względu na obszar wskazany w uchwale o przystąpieniu, nie odpowiadający obszarowi planu.
Mając na względzie wskazane zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżanej uchwały w całości oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący jest bowiem mieszkańcem wsi [...] i właścicielem nieruchomości położonych w obrębie tej wsi. Wnoszący skargę jest też radnymi tej wsi, i niejako działa w imieniu prawie wszystkich mieszkańców wsi. Zaskarżany plan oddziałuje bowiem na tereny stanowiące własność skarżących, ograniczając ich prawa własnościowe, uniemożliwiając przeznaczenie tych terenów zgodnie z ich potrzebami, i ich wolą. Ograniczenie to powoduje, iż od roku 2012 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi [...] nie może zostać zmieniony w ten sposób, aby tereny znajdujące się w obrębie wsi przeznaczyć pod tereny pod zabudowę mieszkaniową lub jakąkolwiek inną zabudowę. W ocenie skarżących (w tym R. F.), zaskarżany plan blokuje rozwój wsi, a i tak jest martwym aktem, albowiem żaden inwestor nie jest zainteresowany wiatrakami o mocy i wysokości tak niewielkiej; wysokość 145 metrów jest bowiem zbyt niska, żeby była celowa dla potrzeb budowy farmy wiatrowej. Ponadto, to blokowanie - czyli przeznaczenie terenów w zaskarżanym planie pod wiatraki wyznacza tereny wokół, jako tereny nieprzeznaczone pod zabudowę w odległości która według obecnie obowiązujących przepisów jest już inna (mniejsza), niż była w momencie uchwalania zaskarżanego planu. Stąd też - na obecną chwilę zapisy planu są niezgodne z obecnie obowiązującymi przepisami. Niemniej zaskarżany plan naruszał nie tylko przepisy prawa własności, obowiązujące w momencie uchwalania tego planu.
W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy Łambinowice wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej uchwały. Uzasadniając swoje żądanie podał, że w chwili uchwalenia planu (20I2r.) nie obowiązywały jeszcze aktualne regulacje dotyczące lokalizacji elektrowni wiatrowych. Zdaniem Wójta, obecnie obowiązujący stan prawny wprowadzony ustawą z dnia 9 marca 2023 r. (Dz. U. z 2023 poz.553) oraz przepisy wykonawcze wprowadziły nowe, bardziej restrykcyjne zasady sytuowania turbin względem zabudowy mieszkaniowej, ochrony środowiska i krajobrazu. A w konsekwencji zdaniem Wójta, zaskarżony plan nie spełnia tych wymogów i nie może być stosowany w obecnym porządku prawnym.
W wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia 27 marca 2026 r. wezwano skarżącego - do wykazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania po rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, w tym jednoznacznego określenia nr ewidencyjnego działek, co do których skarżący dysponuje prawem własności (wraz z datą ich nabycia), kształtowania przez zaskarżoną uchwałę treści stosunków prawnych, możliwości zastosowania wobec skarżącego (możliwości stanowienia podstawy indywidualnego rozstrzygnięcia nakładającego określone obowiązki lub ograniczającego wykonywanie przysługujących stronie praw) zaskarżonych przepisów, wywołania trwających skutków prawnych.
Skarżący odebrał wezwanie w dniu 7 kwietnia 2026 r. (patrz: k. 68 akt sądowych) i nie odpowiedział na nie do dnia wydania niniejszego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.), a w tym na uchwały rad gmin w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Z kolei art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W opisanym wyżej stanie prawnym Sąd był zobowiązany do sprawdzenia, czy zaskarżona uchwała (plan miejscowy) narusza interes prawny skarżącego, co dawałoby mu legitymację do wniesienia skargi.
Z akt sprawy wynika, że skarżący swój interes prawny do zaskarżenia uchwały wywodzi z faktu, że jest mieszkańcem wsi [...] i właścicielem nieruchomości położonej w obrębie tej wsi. Wskazał, że działa w imieniu prawie wszystkich mieszkańców wsi. Zaskarżony plan oddziałuje natomiast na tereny stanowiące własność skarżącego, ograniczając jego prawa własnościowe, uniemożliwiając przeznaczenie tych terenów zgodnie z ich potrzebami i wolą.
Odnosząc się do argumentacji skargi Sąd dostrzegł, że skarżący wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może działać tylko w ramach swojego interesu prawnego i nie może kwestionować ustaleń co do obszarów, które nie oddziałują na ten interes, i co do których innym podmiotom przysługuje prawo wniesienia skargi. Warunkiem rozpoznania skargi w niniejszej sprawie, jest więc ustalenie czy jest ona dopuszczalna i czy została wywiedziona przez uprawniony do tego podmiot. Krąg podmiotów legitymowanych do zaskarżenia uchwały podjętej przez organ stanowiący gminy został ustalony w art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarga wnoszona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma zatem charakteru actio popularis, a do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Przepis ten wprowadza podmiotowe ograniczenie kręgu osób legitymowanych do wniesienia skargi na taką uchwałę w stosunku do normy prawnej wynikającej z art. 50 p.p.s.a. Skarżący musi wykazać nie tylko istnienie interesu prawnego, ale również jego rażące naruszenie. Wnosząc skargę na uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. należy wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a indywidualną sytuacją prawną skarżącego. Innymi słowy kwestionowana uchwała musi wpływać negatywnie na jego sferę prawnomaterialną i pozbawiać go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwiać ich realizację, lub też nakładać na niego obowiązki (patrz. P. Daniel, Naruszenie przepisów prawa własności, jako źródło legitymacji do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, PPP 2016, nr 3, s. 64-76.).
Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17 oraz powołane tam orzecznictwo, wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą tego interesu jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę, i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Obowiązek wykazania się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, a także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu lub uprawnienia, spoczywa na stronie skarżącej. Innymi słowy, interes prawny będzie posiadał taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają na podmiot wymierne obowiązki. Interes prawny musi być aktualny i realny, osobisty (własny, indywidualny) oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Naruszenie tego interesu nastąpi wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Co ważne, naruszenie to musi być bezpośrednie i zaistniałe, samo zagrożenie naruszenia interesu prawnego nie pozwala na skuteczne powołanie się na tę instytucję prawną. Podkreślić należy, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego, a naruszenie to musi istnieć w momencie wnoszenia skargi (zob. K. Kaczmarska (w:) P. Drembowski, P. Suwaj (red.), Ustawa o samorządzie gminnym, Komentarz, 2023, wyd. I).
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, aby był uprawniony do zakwestionowania ustaleń planistycznych przeznaczanych pod zabudowę wiatrakową. Z przedłożonych do akt sądowych dokumentów, w żaden sposób nie wynika, aby skarżący był właścicielem działek (nieruchomości) znajdujących się w obrębie działania planu zagospodarowania przestrzennego, objętego zaskarżoną uchwałą. Ponadto, na wezwanie Sądu zobowiązującego skarżącego do wykazania istnienia naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, nie odpowiedział on pomimo pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwania. Skarżący tym samym nie określił jednoznacznie numeru ewidencyjnego działek, co do których dysponuje prawem własności (wraz z datą ich nabycia), kształtowania przez zaskarżoną uchwałę treści stosunków prawnych, możliwości zastosowania wobec niego (możliwości stanowienia podstawy indywidualnego rozstrzygnięcia nakładającego określone obowiązki lub ograniczającego wykonywanie przysługujących stronie praw) zaskarżonych przepisów, wywołania trwających skutków prawnych.
Przychodzi w tym miejscu wyjaśnić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym podejmowano kwestię legitymacji do zaskarżenia uchwał planistycznych, wyróżniono dwa rodzaje oddziaływań będących skutkiem uchwalenia planu. Są to: oddziaływanie bezpośrednie - polegające na tym, że źródła naruszenia interesu prawnego upatruje się wyłącznie w skutkach samych przepisów planu - oraz oddziaływanie pośrednie, którego źródłem jest dopuszczony przez plan sposób zagospodarowania terenu. Brak jest podstaw do uznania legitymacji strony do zaskarżenia uchwały, jeżeli przepisy planu nie wpłynęły bezpośrednio i negatywnie na możliwość wykorzystania działki strony skarżącej. Z taką sytuacją w ocenie Sądu, mamy do czynienia na gruncie zaskarżonej uchwały, bowiem skarżący nie wskazał żadnego przepisu prawa, który uprawniałby go lub zobowiązywał do jakichkolwiek działań lub zaniechań w związku z uchwaleniem zaskarżonej uchwały. Oczekiwanie skarżącego co do niezmienności środowiska i przestrzeni w okolicy wioski jego zamieszkania i do dalszej nieskrępowanej możliwości takiego samego korzystania z walorów tej wioski, należy rozpatrywać wyłącznie w kategorii interesu faktycznego, który jednakże nie uprawnia do skutecznego wniesienia skargi na akt prawa miejscowego. Z przepisów prawa nie sposób wywieźć uprawnienia mieszkańca określonej wsi do zapewnienia mu niezmienności stanu zainwestowania nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie wsi, poprzez zapewnienie prawa do przestrzeni wolnej od zabudowy wiatrakowej. Dyskomfort skarżącego jako mieszkańca wsi wywołany funkcjonowaniem farmy wiatrakowej w otoczeniu i związany z tym zwiększony hałas nie mogą stanowić o istnieniu naruszenia interesu prawnego w niniejszej sprawie, bowiem skarżący nie wykazał, aby stanowiły one negatywne oddziaływania wykraczające poza normy prawne regulujące np. stosunki dobrosąsiedzkie.
Skoro, więc postępowanie sądowe wykazało, że zakwestionowane unormowania planu miejscowego nie naruszają interesu prawnego skarżącego, uprawnione jest przyjęcie, że skarżący nie jest legitymowany do zaskarżenia uchwały w przedmiocie niniejszego planu. Twierdzenia strony skarżącej o niezgodności z prawem uchwały, także te dotyczące uchybień procedury planistycznej, sąd administracyjny może weryfikować dopiero po stwierdzeniu, że skarga na uchwałę została wniesiona przez legitymowany podmiot.
Ponieważ naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skarga w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, Sąd nie był uprawniony do dokonania kontroli legalności zaskarżonego aktu, w tym badania merytorycznych zarzutów skargi, a wywody te znajdują aktualność także w kontekście żądań stron postępowania sądowego zawartych w skardze i w odpowiedzi na skargę, tj. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.
Skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego, co skutkuje, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzuceniem skargi.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wskazać należy na art. 200 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawa, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji. Z powyższego wynika zatem, że w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi ustanowiono zasadę, że zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i tylko w sytuacji, gdy skarga została uwzględniona. W świetle powyższego nie jest możliwe zasądzenie kosztów postępowania sądowego, gdy skarga została odrzucona.
Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.