I KZ 20/26

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenia skazanego R.B. oraz jego obrońcy na zarządzenie Przewodniczącej IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 27 stycznia 2026 r., które uznało za bezskuteczny kolejny wniosek skazanego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 31 marca 2023 r. (sygn. IV Ka 28/23). Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zarządzenia wskazał, że skazany powielił argumentację o złym stanie zdrowia i obarczył odpowiedzialnością obrońcę z wyboru, nie podając jednak faktycznej daty zaistnienia przeszkody i jej ustania. Podkreślono, że na stronie ubiegającej się o przywrócenie terminu spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności niezależnych od niej oraz daty ich ustania. Wobec niedochowania warunków formalnych, wniosek uznano za bezskuteczny. Skazany w zażaleniu podniósł szereg zarzutów, w tym dotyczących pogorszenia stanu zdrowia psychicznego, naruszenia praw konstytucyjnych i konwencyjnych, a także zarzucił sędzi wydającej zarządzenie brak uprawnień do orzekania i niezdolność do jego wydania. Obrońca zarzucił obrazę art. 120 § 2 k.p.k. poprzez uznanie wniosku za bezskuteczny mimo uzupełnienia braków formalnych. Sąd Najwyższy, analizując zażalenie skazanego, stwierdził, że zarzuty dotyczące bezwzględnych przyczyn odwoławczych z art. 439 § 1 k.p.k. nie mają zastosowania do zarządzeń. Odnosząc się do kwestii uprawnień sędziego, wskazano, że została ona powołana na urząd zgodnie z prawem, a zarzuty o niezdolności do orzekania były nieuzasadnionymi domniemaniami. Sąd Najwyższy przypomniał również, że skazany został prawidłowo pouczony o sposobie i terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, co zostało wykazane w poprzednim postępowaniu (sygn. I KZ 12/24). Nie wykazano również wyłącznej winy obrońcy za niezłożenie wniosku. Sąd Najwyższy zauważył niekonsekwencję w relacjach skazanego dotyczących daty powstania przeszkody, co podważyło jego wiarygodność. Odnosząc się do zażalenia obrońcy, Sąd Najwyższy nie podzielił zarzutu obrazy art. 120 § 2 k.p.k., potwierdzając, że skazany nie podał faktycznej daty zaistnienia przeszkody, a jego domniemanie o zaniedbaniu obrońcy było ułomne i nie wykazało wyłącznego zawinienia obrońcy. W konsekwencji Sąd Najwyższy postanowił utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający