I C 622/25 upr

Sygn. akt I C 622/25 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2025 r. Sąd Rejonowy w Rybniku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Maciej Grochowicz Protokolant:  stażysta Magdalena Smyczek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. w Rybniku na rozprawie sprawy z powództwa (...) Finanse spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. przeciwko pozwanej L. W. o zapłatę I. 
        zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.341,10 zł (tysiąc trzysta czterdzieści jeden złotych 10/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 lutego 2025 r. do dnia zapłaty; II. 
        zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 387 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 270 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego – wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sędzia: Sygn. akt I C 622/25 upr UZASADNIENIE Pozwem z dnia 26 maja 2025 r. (data stempla pocztowego) spółka (...) spółka z o.o. z siedzibą w T. wystąpiła przeciwko L. W. o zasądzenie od niej kwoty 1.341,10 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu wskazała, że dochodzone roszczenie obejmuje należności z tytułu zawartej przez strony umowy pożyczki z dnia 25 września 2024 r., której to pożyczki pozwana nie spłaciła w uzgodnionym terminie. Na dochodzoną pozwem sumę pieniężną składają się następujące kwoty: 1.293,27 zł tytułem kapitału pożyczki, 47,83 zł tytułem odsetek od zadłużenia przeterminowanego (pozew k. 3-5). W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Motywując zajęte stanowisko, podniosła zarzut niewykazania roszczenia co do zasady, jak i wysokości. Zakwestionowała fakt zawarcia umowy pożyczki, jej wysokość oraz wypłaty środków z tego tytułu. Zakwestionowała walor dowodowy przedłożonych przez stronę powodową dokumentów wskazując, iż są to tzw. wtórniki dowodowe. Nadto wskazała, iż przedłożona umowa nie została sporządzona w formie pisemnej. Ponadto powódka nie dokonała oceny zdolności kredytowej poznanej oraz nie wykazała aby skutecznie wezwała pozwaną do zapłaty (odpowiedź na pozew k. 37-38). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 19 października 2020 r. L. W. wykonała przelew weryfikacyjny na kwotę 1 zł, którego odbiorcą była spółka (...) spółka z o.o. z siedzibą w T. ( spółka (...) ) (dowód: potwierdzenie transakcji k. 26) . W dniu 25 września 2024 r. L. W. złożyła wniosek o udzielenie pożyczki przy wykorzystaniu środka porozumienia się na odległość, tj. za pośrednictwem strony internetowej, prowadzonej dla spółki (...) . Warunkiem udzielenia pożyczki gotówkowej było utworzenie panelu klienta, a następnie uzupełnienie dostępnego wniosku o pożyczkę. Nastąpiła także procedura weryfikacji adresu e-mail oraz numeru telefonu podanego przez L. W. w interaktywnym formularzu, za pomocą jednorazowych kodów autoryzacyjnych. Po pomyślnym zweryfikowaniu wprowadzonych danych, spółka (...) poinformowała L. W. o przyjęciu wniosku o pożyczkę i uruchomieniu procedury oceny zdolności kredytowej (dowód: korespondencja mailowa k. 23-25). Dnia 25 września 2024 r. została zawarta umowa pożyczki nr (...) , w ramach której spółka (...) spółka z o.o. z siedzibą w T. ( spółka (...) ) udzieliła L. W. pożyczki gotówkowej w kwocie 2.792,30 zł na okres od 25 września 2024 r. do 26 listopada 2024 r. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 2.851,21 zł, zaś całkowita kwota pożyczki wynosiła 2.500 zł (§ 1 umowy). Pożyczka oprocentowana była według zmiennej stopy procentowej, dostosowanej do wysokości odsetek maksymalnych, a szacunkowa kwota odsetek należnych za cały okres obowiązywania umowy wynosiła 58,91 zł, przy złożeniu że oprocentowanie nie ulegnie zmianie w całym okresie obowiązywania umowy, a spłaty rat pożyczki będą dokonywane w terminach określonych w harmonogramie spłaty (§ 5 umowy). Przy zawarciu umowy pożyczkodawca pobierał prowizję za udzielenie pożyczki w wysokości 292,30 zł (§ 10 ust. 1 umowy). Całkowity koszt pożyczki wyniósł 351,21 zł i stanowił sumę kwoty prowizji w wysokości 292,30 zł oraz kwoty odsetek należnych za cały okres obowiązywania umowy w wysokości 58,91 zł (§ 10 ust. 2 umowy). Zgodnie z § 8 ust. 1 i 2 umowy, niespłacenie raty pożyczki w całości lub w części w ustalonym terminie powoduje uznanie niespłaconej kwoty za zadłużenie przeterminowane, co uprawnia pożyczkodawcę do naliczania odsetek z tego tytułu (§ 8 pkt 2 umowy). Od kwoty niespłaconego w terminie kapitału pożyczki pożyczkodawca naliczał odsetki za opóźnienie według zmiennej stopy procentowej, stanowiącej w stosunku rocznym dwukrotność wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie. Zmiana oprocentowania mogła nastąpić tylko w przypadku zmiany wysokości stopy referencyjnej NBP. Zgodnie z harmonogramem pożyczki, pierwsza rata pożyczki w kwocie 1.385,96 zł miała zostać przez L. W. spłacona do dnia 26 października 2024 r., zaś druga rata pożyczki w kwocie 1.406,34 zł miała zostać przez nią spłacona do dnia 26 listopada 2024 r. We wniosku o udzielenie pożyczki L. W. podała, że jest zatrudniona w firmie (...) , uzyskując miesięczne dochody w kwocie 3.200 zł netto. L. W. dokonała przelewu weryfikacyjnego w kwocie 1 zł (dowód: umowa pożyczki z dnia 25.09.2024 r. wraz z załącznikami 19-22) . W dniu zawarcia umowy pożyczki spółka (...) przekazała na rachunek bankowy L. W. kwotę 2.500 zł tytułem wypłaty kapitału pożyczki (dowód: potwierdzenie wykonania przelewu kapitału pożyczki k. 27) . Na poczet spłaty pożyczki z dnia 25 września 2024 r. L. W. zapłaciła łącznie kwotę 1.588,04 zł. I tak, w dniu 4 listopada 2024 r. zapłaciła kwotę 250 zł, w dniu 7 listopada 2024 r. zapłaciła kwotę 200 zł, w dniu 16 listopada 2024 r. zapłaciła kwotę 988,04 zł, zaś w dniu 15 grudnia 2024 r. zapłaciła kwotę 150 zł. Wpłaty te zostały zaliczone na poczet kapitału i prowizji (w kwocie 1.499,03 zł), na poczet odsetek umownych (w kwocie 58,91 zł) oraz na poczet odsetek od zadłużenia przeterminowanego (w kwocie 30,10 zł) (dowód: potwierdzenia przelewów k. 47-49) . Pismem datowanym na dzień 31 grudnia 2024 r. spółka (...) wezwała L. W. do zapłaty kwoty 1.304,87 zł, w tym kwoty 1.291,30 zł tytułem niespłaconego kapitału pożyczki wraz z odsetkami i kwoty 13,57 zł tytułem wyliczonych na dzień sporządzenia wezwania odsetek od zadłużenia przeterminowanego. Przedmiotowe pismo zostało doręczone L. W. . (dowód: pismo z dnia 31.12.2024 r. wraz z potwierdzeniem odbioru k. 28-29) . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zebrane w sprawie dokumenty prywatne, stosownie do przepisów art. 245 kpc , których treść i autentyczność nie budziła wątpliwości. Warunki zawartej umowy wynikają z załączonej do akt sprawy umowy wraz z załącznikami. Okoliczności sprawy nie pozostawiają najmniejszych wątpliwości, że umowę, będącą źródłem zgłoszonych w pozwie roszczeń, zawarto w ramach standardowo stosowanych formularzy oraz ogólnych warunków umownych, które pozwana zaakceptowała nie mając wpływu i możliwości negocjowania szczegółowych warunków umowy. Okoliczności przeciwnych powodowa spółka nie wykazała, a zgodnie z treścią art. 385 1 § 4 kc ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Biorąc pod uwagę załączone do pozwu dowody, w szczególności potwierdzenie dokonania przez pozwaną w dniu 19 października 2020 r. przelewu weryfikacyjnego na kwotę 1 zł (k. 26), potwierdzenie złożenia przez pozwaną w dniu 25 września 2024 r. wniosku o udzielenie pożyczki (k. 23-25), potwierdzenie wypłaty na rzecz pozwanej kwoty pożyczki (k. 27) i potwierdzenie częściowej spłaty pożyczki (k. 47-49), fakt zawarcia przez pozwaną umowy, na której oparto żądanie pozwu, wbrew odmiennym twierdzeniom pozwanej, nie budził żadnych wątpliwości. Co istotne, a co pozwana zdaje się obecnie tracić z pola widzenia, w umowie pożyczki wskazany jest numer rachunku bankowego, na jaki ma zostać pozwanej udostępniona kwota pożyczki, który to numer rachunku bankowego jest zgodny z numerem znajdującym się w potwierdzeniu wypłaty pożyczki (k. 27). Ustalając w jakiej części pozwana spłaciła pożyczkę oraz w jaki sposób dokonane wpłaty zostały zarachowane na poczet zadłużenia, Sąd oparł się na faktach i wyliczeniach przytoczonych przez powodową spółkę w uzasadnieniu pozwu (k. 4-4v) oraz załączonych do akt potwierdzeniach wpłat pozwanej (k. 47-49). Przedstawione przez powodową spółkę w powyższym zakresie okoliczności były wiarygodne. Pozwana nie zakwestionowała powyższych wyliczeń, co mając na uwadze wyniki całej rozprawy, pozwalało na uznanie tego rodzaju okoliczności faktycznych za przyznane przez pozwaną w trybie art. 230 kpc . Pozwana nie wykazała przy tym, aby pożyczka została spłacona w większej części niż twierdziła powodowa spółka – to na pozwanej zaś spoczywał ciężar wykazania tego rodzaju okoliczności (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 1 października 2019 r., (...) ). Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Zawarta pomiędzy stronami umowa pożyczki z dnia 25 września 2024 r. spełnia warunki wynikające z przepisu art. 720 § 1 kc , na mocy którego przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy. Tego rodzaju umowa pożyczki jest jednocześnie umową o kredyt konsumencki w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (ukk). W ocenie Sądu powodowa spółka sprostała ciążącemu na niej obowiązkowi procesowemu w zakresie, w jakim wykazała fakt skutecznego zawarcia umowy pożyczki z dnia 25 września 2024 r. Wytaczając powództwo, powodowa spółka przedstawiła niepodpisany egzemplarz umowy, na którą powoływała się w uzasadnieniu pozwu. Co do zasady sam niepodpisany przez pożyczkobiorcę egzemplarz umowy – w przypadku sporu pomiędzy stronami – nie może stanowić wystarczającego dowodu skutecznego zaciągnięcia zobowiązania. Wprawdzie umowa pożyczki nie wymaga formy pisemnej, a jedynie formy dokumentowej ( art. 720 § 2 kc ). W orzecznictwie wyrażono słuszny pogląd, iż dla oceny złożenia oświadczenia woli znajduje zastosowanie norma art. 60 kc , według której z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej). Norma ta wprost dopuszcza możność skutecznego złożenia oświadczenia w postaci elektronicznej. Oświadczenie w postaci elektronicznej nie może być utożsamiane przy tym z elektroniczną formą czynności prawnej ( art. 78 kc ) zrównaną z w skutkach prawnych z formą pisemną. Dla zachowania tej formy konieczne jest złożenie oświadczenia woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Natomiast oświadczeniem w postaci elektronicznej ( art. 60 kc ) będzie każde oświadczenie utrwalone (a także przesłane) za pomocą elektronicznych technologii komunikowania się (utrwalania oświadczeń). Mieści się w tym także składanie oświadczeń za pośrednictwem komunikatorów elektronicznych, czy też wyspecjalizowanych portali internetowych (w tym zwłaszcza tzw. portali transakcyjnych – służących do zawierania umów – np. tzw. sklepów, giełd internetowych, itp.). Skutki prawne złożenia oświadczenia woli za pośrednictwem tego rodzaju mediów (komunikatorów) elektronicznych oceniane są więc stosownie do treści art. 60 i 61 kc (por. wyrok SA w Szczecinie z 5 czerwca 2020 r. (...) ). W świetle powyższego, nie budzi zatem wątpliwości możliwość i skuteczność zawarcia umowy pożyczki w formie elektronicznej, której nie należy utożsamiać z bezpiecznym podpisem elektronicznym. Tego rodzaju sposób zawierania umów, biorąc pod uwagę postęp technologiczny, jest obecnie powszechnie stosowany w obrocie prawnym. Należy jednak podkreślić, że wykazanie zawarcia umowy w taki sposób wymaga przedstawienia dowodów, z których wynika, że zawarcie umowy poprzedzone zostało zastosowaniem środków pozwalających na weryfikację tożsamości pożyczkobiorcy i autentyczności złożonego przez niego oświadczenia woli. Tego rodzaju dowodem może być np. potwierdzenie rejestracji pożyczkobiorcy na platformie internetowej pożyczkodawcy, czy też potwierdzenie dokonania przez niego przelewu weryfikacyjnego. W niniejszym postępowaniu powodowa spółka zdołała wykazać, że doszło do zawarcia umowy pożyczki z dnia 25 września 2024 r. z pozwaną. W tym zakresie wystarczające były bowiem dla Sądu dowody w postaci wydruku przedstawiającego umowę pożyczki (k. 19-22), zawierającego szczegółowe dane pozwanej, w tym imię i nazwisko, adres i numer pesel, numer i serię dowodu osobistego, potwierdzenie dokonania przez pozwaną w dniu 19 października 2020 r. przelewu weryfikacyjnego na kwotę 1 zł (k. 26), potwierdzenie złożenia przez pozwaną w dniu 10 listopada 2024 r. wniosku o udzielenie pożyczki (k. 23-25), potwierdzenie wypłaty na rzecz pozwanej kwoty pożyczki (k. 27) i potwierdzenie częściowej spłaty pożyczki (k. 47-49). Skoro bowiem pożyczkodawca dysponował szczegółowymi danymi dotyczącymi pozwanej, zaś w dniu zawarcia umowy pożyczki pozwanej udostępniono kwotę pożyczki, to nie mogło budzić wątpliwości, że do skutecznego zawarcia umowy z dnia 25 września 2024 r. w istocie doszło. W korespondencji mailowej z 25 września 2024 r. (k. 23v) pozwana wybrała i wprost wskazała, że wypłata pożyczki winna zostać dokonana przelewem na rachunek bankowy o numerze: (...) , który to numer rachunku jest tożsamy z rachunkiem bankowym znajdującym się w potwierdzeniu dokonania przelewu z 25 września 2024 r. (k. 27). Załączone do akt potwierdzenia częściowej spłaty przez pozwaną udzielonej pożyczki (k. 47-49) wskazują na uznanie przez pozwaną co do zasady roszczenia wynikającego z umowy pożyczki (tzw. uznanie niewłaściwe). Odmienne twierdzenia i zarzuty zawarte w odpowiedzi na pozew Sąd uznał jedynie za element przyjętej strategii procesowej, która niewiele jednak miała wspólnego z rzeczywistym stanem rzeczy. Podkreślić dodatkowo należy, że w toku postępowania powodowa spółka domagała się od pozwanej złożenia oświadczenia co do posiadania przez pozwaną rachunku bankowego, na który wpłynęła kwota udzielonej pożyczki (vide pkt 2-3 pisma powodowej spółki z dnia 19 sierpnia 2025 r. k. 40-46). Brak reakcji pełnomocnika pozwanej na powyższy wniosek skutkować musiał przyjęciem, że tego rodzaju okoliczności należy uznać za przyznane przez pozwaną w trybie art. 230 kpc . Nie zasługiwał również na uwzględnienie podniesiony w odpowiedzi na pozew zarzut braku zbadania zdolności kredytowej pożyczkobiorcy. W tym zakresie pełnomocnik pozwanej powoływał się na przepis art. 9 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, zgodnie z którym kredytodawca przed zawarciem umowy o kredyt konsumencki jest zobowiązany do dokonania oceny zdolności kredytowej konsumenta. Ocena zdolności kredytowej dokonywana jest na podstawie informacji uzyskanych od konsumenta lub na podstawie informacji pozyskanych z odpowiednich baz danych lub zbiorów danych kredytodawcy (ust. 2 ww. artykułu). Biorąc pod uwagę treść załączonych do pozwu dokumentów (k. 23-23v), stwierdzić należy że powodowa spółka przed udzieleniem pozwanej pożyczki dokonała zbadania jej zdolności kredytowej – zgodnie z oświadczeniem pozwanej w dacie zawarcia umowy była ona zatrudniona na umowie o pracę, uzyskując miesięczne dochody w kwocie 3.200 zł netto. Niezależnie przy tym od powyższego, zauważyć wypada że przepisy art. 9-9a ukk nie przewidują sankcji nieważności w przypadku ewentualnego braku zbadania zdolności kredytowej pożyczkobiorcy, a jedynie powodują skutki wskazane w treści art. 9a ust. 5 ukk, które w przedmiotowej sprawie nie występują. Wbrew odmiennym twierdzeniom przytoczonym w odpowiedzi na pozew, nie miało żadnego znaczenia, czy pozwanej przed wytoczeniem powództwa doręczono wezwanie do zapłaty. Roszczenie wynikające z umowy z dnia 25 września 2024 r. od początku miało bowiem charakter terminowy, zaś termin zwrotu pożyczki określono na dzień 26 listopada 2024 r. Z tego względu zgodnie z treścią art. 455 kc (a contrario) pozwana nie musiała być wzywana do zapłaty, a roszczenie stało się wymagalne z dniem 26 listopada 2024 r., tj. z upływem terminu wyznaczonego na zwrot pożyczki. Nie było w rozpoznawanej sprawie podstaw do stwierdzenia abuzywności postanowień umowy z dnia 25 września 2024 r. W pierwszym rzędzie stwierdzić należy, że wysokość pozaodsetkowych kosztów pożyczki nie przekraczała maksymalnej ich granicy określonej w art. 36a ust. 1-3 ustawy o kredycie konsumenckim (w brzmieniu według daty zawarcia umowy pożyczki). Przepis art. 36a ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, który wprowadza matematyczny wzór pozwalający na wyliczenie wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu, ma charakter gwarancyjny i jest niezbędnym elementem systemu ochrony konsumenta przed lichwą. Wprowadzenie tego przepisu miało na celu zapobieganie zastrzegania na rzecz kredytodawców (pożyczkodawców) różnego rodzaju wygórowanych świadczeń. Przepis ten zatem jest dla konsumenta przepisem ochronnym, który ma zapewnić konsumentowi, że nie poniesie on kosztów kredytu bądź pożyczki ponad górną wynikającą z tego przepisu granicę. Przy zastosowaniu wynikającego z art. 36a ust. 1 ukk wzoru wysokość pozaodsetkowych kosztów pożyczki w niniejszej sprawie nie mogła przekroczyć 292,47 zł. Ta granica nie została przekroczona – pomijając odsetki umowne pozwana została obciążona prowizją w łącznej kwocie 292,30 zł. Zgodnie z art. 385 1 § 1 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Ustawa za nieuzgodnione indywidualnie postanowienia umowy, nakazuje traktować te, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. W niniejszej sprawie pozwanej przysługiwał status konsumenta w rozumieniu art. 22 1 kc , ponieważ roszczenie wynikało z umowy pożyczki zawartej z przedsiębiorcą. Nie budzi również wątpliwości, że postanowienie umowne dotyczące prowizji nie dotyczyło głównych świadczeń stron. Nadto, nie ulega wątpliwości Sądu, iż postanowienia umowne dotyczące prowizji nie zostały indywidualnie uzgodnione z pozwaną. Stanowiły one część wzorca umownego, który nie podlegał negocjacji. Pozwana mogła przystąpić do umowy w zaproponowanym przez pożyczkodawcę brzmieniu, bądź jej nie zawierać. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że powszechnie znany jest fakt, iż instytucje kredytowe (pożyczkowe) udzielają kredytów (pożyczek) oceniając zdolność kredytową konsumenta w sposób mniej rygorystyczny niż banki. Ze względu na to ponoszą większe ryzyko niewypłacalności potencjalnego pożyczkobiorcy, co z kolei przekłada się na stosowne opłaty narzucane w poszczególnych umowach, mające niejako „równoważyć” nieściągalne należności. W tej sytuacji należało ocenić, czy postanowienia umowne nakładające pozaodsetkowe koszty pożyczki, w tym obowiązek zapłaty prowizji w wysokości 12% kwoty wypłaconej, ukształtowały prawa i obowiązki pozwanej w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jej interesy. Określenia „sprzeczny z dobrymi obyczajami” i „rażące naruszenie interesów konsumenta” wielokrotnie były analizowane w orzecznictwie i doczekały się bogatej literatury prawniczej, dlatego nie ma potrzeby szerokiego odwoływania się do prezentowanych w doktrynie i judykaturze poglądów, a wystarczy poprzestać na stwierdzeniach oddających ich istotę. Za sprzeczne z dobrymi obyczajami można uznać działania zmierzające do niedoinformowania, dezorientacji, wywołania błędnego przekonania u konsumenta, wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności. Działania te potocznie określa się jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania (por. wyrok SA w Warszawie z 23 sierpnia 2011 r., (...) LEX nr 951724). Naruszenie interesów konsumenta wynikające z niedozwolonego postanowienia musi być zarazem rażące, a więc szczególnie doniosłe, co oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję – na niekorzyść konsumenta – praw i obowiązków stron, wynikających z umowy (np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 lipca 2005 r., (...) z dnia 3 lutego 2006 r., (...) oraz z dnia 27 października 2006 r., (...) ). Strony zawierające umowę pożyczki mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego ( art. 353 1 kc ). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe umowa o kredyt może przewidywać prowizję. Pojęcie prowizji nie zostało jednak ustawowo zdefiniowane, a jej cel i podstawy mogą wynikać z różnych okoliczności i potrzeb. Spotyka się w umowach pożyczek prowizje ubezpieczeniowe związane z wynagrodzeniem kredytodawcy (pożyczkodawcy) za czynności związane z ubezpieczeniem umowy. Dopuszczalne są prowizje agencyjne. W przypadku umowy kredytu (pożyczki) z reguły prowizja jednak stanowi obok odsetek kapitałowych dodatkowe wynagrodzenie kredytodawcy (pożyczkodawcy) w związku z jego faktyczną gotowością do wykonania umowy i wydania konsumentowi na jego żądanie określonej sumy kredytu (pożyczki). Taki sens wydaje się mieć prowizja przewidziana w umowie z dnia 25 września 2024 r. Nie budzi wątpliwości, że umowa pożyczki może zostać zawarta pod tytułem odpłatnym, co miało miejsce w przypadku umowy pożyczki z dnia 25 września 2024 r. W ramach tej umowy pozwanej udzielono pożyczki w łącznej kwocie 2.500 zł. Wysokość prowizji w kwocie 292,30 zł (co stanowiło 12% całkowitej kwoty pożyczki faktycznie udostępnionej pozwanej) nie była nadmiernie wygórowana. Zastrzeżenie w umowie pożyczki prowizji za jej udzielenie, stanowiącej – obok odsetek kapitałowych – dodatkowe wynagrodzenie pożyczkodawcy w związku z jego faktyczną gotowością do wykonania umowy i wydania konsumentowi na jego żądanie określonej sumy pożyczki, o ile jej wysokość utrzymana jest w rozsądnych granicach, jest dopuszczalne. W niniejszej sprawie pobranie opłaty nazwanej prowizją, biorąc dodatkowo pod uwagę, że pożyczka została udzielona przez podmiot nie będący bankiem i nie weryfikujący w sposób rygorystyczny zdolności kredytowej pożyczkobiorcy, znajdowało uzasadnienie. Reasumując, wysokość prowizji naliczonej w związku z udzieleniem pożyczki z dnia 25 września 2024 r., w ocenie Sądu nie była rażąco wysoka i nie stanowiła istotnego obciążenia dla pożyczkobiorczyni, tym bardziej nie można było uznać, iż postanowienia w tym zakresie są niedozwolone. Biorąc pod uwagę wysokość, jak i formę udzielonej pożyczki, prowizja nie była na tyle zawyżona, aby można było stwierdzić, iż jej pobranie stanowiło „rażące naruszenie interesów konsumenta”. Pożyczkodawca bowiem udzielił pozwanej pożyczki bez uprzedniego rygorystycznego badania jej możliwości finansowych. Uzyskała ona świadczenie natychmiast, bez żadnych formalności. W ocenie Sądu postanowienie umowne dotyczące prowizji nie jest niezgodne z dobrymi obyczajami i nie narusza w sposób rażący interesu pozwanej. Wysokość prowizji stanowiącej 12% kapitału wypłaconego pozwanej nie może zostać uznana za rażąco wygórowaną. Przy uwzględnieniu treści art. 36a ust. 1 ukk naliczona prowizja za udzielenie pożyczki mieściła się w maksymalnej dopuszczalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu. W tym stanie rzeczy, na podstawie umowy pożyczki z dnia 25 września 2024 r. pozwana niewątpliwie zobowiązana była zwrócić powodowej spółce pożyczkę w rozumieniu wypłaconej jej kwoty (2.500 zł), prowizję (292,30 zł) oraz odsetki umowne naliczone za okres obowiązywania umowy (58,91 zł). Łączna kwota należności obciążających pozwaną wynosi 2.851,21 zł. Z przytoczonych przez powodową spółkę i nie zakwestionowanych przez pozwaną okoliczności wynika, że pozwana wpłaciła na poczet spłaty pożyczki łącznie kwotę 1.588,04 zł, która na poczet kapitału pożyczki oraz prowizji zaliczona została w kwocie 1.499,03 zł, na poczet odsetek kapitałowych w kwocie 58,91 zł (k. 4-4v) oraz na poczet odsetek od zadłużenia przeterminowanego w kwocie 30,10 zł. W konsekwencji na datę zamknięcia rozprawy do zapłaty pozostaje zatem należność główna w kwocie 1.293,27 zł (2.500 zł + 292,30 zł – 1.499,03 zł). Pozwem w niniejszej sprawie objęte zostały ponadto skapitalizowane odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie z tytułu opóźnienia w spłacie pożyczki w łącznej kwocie 47,83 zł. Mając na uwadze terminy i wysokość wpłat dokonanych przez pozwaną na poczet spłaty pożyczki, również w tym zakresie wyliczenia przedstawione przez powodową spółkę należało uznać za przekonujące. Wyliczeń powyższych pozwana zresztą nie kwestionowała. Wysokość powyższych odsetek, naliczonych od pozostałej do spłaty kwoty udzielonej pożyczki zgodnie z art. 481 § 2 1 kc w zw. z § 8 umowy z dnia 25 września 2024 r., nie budziła wątpliwości. Na podstawie art. 481 § 1 i § 2 kc w zw. z art. 482 § 1 kc powodowa spółka uprawniona była nadto do dochodzenia dalszych odsetek w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty należności głównej (1.293,27 zł) i skapitalizowanych odsetek umownych za opóźnienie (47,83 zł) od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym (14 lutego 2025 r.). We wskazanej dacie żądanie zwrotu wszelkich należności pozostałych do zapłaty tytułem pożyczki z dnia 25 września 2024 r. było wymagalne, ponieważ termin zwrotu pożyczki upłynął z dniem 26 listopada 2024 r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie przywołanych wcześniej przepisów prawa, w pkt. I wyroku Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powodowej spółki łączną kwotę 1.341,10 zł tytułem pozostałych do zapłaty należności wynikających z umowy z dnia 25 września 2024 r. (1.293,27 zł) oraz skapitalizowanych odsetek z tytułu opóźnienia w spłacie pożyczki (47,83 zł) – wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 lutego 2025 r. (data wniesienia pozwu w epu – zgodnie z żądaniem pozwu). Zawarte w pkt. II wyroku rozstrzygnięcie o kosztach procesu wydano na podstawie art. 98 § 1 kpc w zw. z art. 99 kpc w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Na koszty procesu należne powodowej spółce składają się: opłata od pozwu w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 270 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł, tj. łącznie 387 zł. W oparciu o przepis art. 98 § 1 1 kpc powyższą kwotę zasądzono od pozwanej na rzecz powodowej spółki wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty. Sędzia: ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) R. , 22.12.2025 r. Sędzia: